" เรือใบพเนจร ! ใบไม้ฝัน.? " เมื่อบทกวีเพิ่งเริ่มต้นเขียนจากปลายปากกาของใครบางคน และเผยแพร่สารคดีโดยนักข่าวอาสา
นักขบถ ผู้สันโดษโดยสันดาน ถือสมุดบันทึกเดินทางวิจัยกลางทะเลฝุ่น ปรารถนาเขียนอักษรและยินเสียงกวี ดนตรี คนบ้าแสวงหา ทว่า ณ ทุ่งเกาะปาบ ไม่มี.เกียรติ และไร้.ใบ
Permalink :
http://www.oknation.net/blog/bai
วันเสาร์ ที่ 9 กุมภาพันธ์ 2551
เหงา.สิ้นเปลืองเปล่าอย่างฟุ่มเฟือย
Posted by
ศิลป์กีรติ-ว่าโร๊ะ
,
ผู้อ่าน : 199
, 17:55:17 น.
| หมวดหมู่ :
เหงา เดียวดาย ลำพัง
พิมพ์หน้านี้
|
 เหงา.สิ้นเปลืองเปล่าอย่างฟุ่มเฟือยฉันเคลิ้มกับจินตนาการความฝันโดยคิดไปเองอย่างนี้ อย่างโน้น อย่างนั้นกลางแดดอ่อนร้อนเล็กน้อยของบ่ายวันหนึ่งแบบเบลอๆเพี้ยนๆฝันกลางแดด เผลอแป๊บเดียว ยามค่ำคืนก็มาเยือน ความมืดสีดำเข้าปกคลุมท้องฟ้าดวงดาวเปล่งแสงทอประกาย พระจัทร์สาดแสงเป็นเพื่อนร่วมทาง เดินคนเดียวบนฟุตบาธในเมืองใหญ่ ความหลากศรีวิไลศ์ของแสงไฟความยั่วยวนเย้าของเสน่ห์แสงราตรี ยั้งตัวเองไว้....
|
วันศุกร์ ที่ 7 กันยายน 2550
ไม่เห็นแก่สวรรค์(โปรดเห็นแก่นรก)
Posted by
ศิลป์กีรติ-ว่าโร๊ะ
,
ผู้อ่าน : 98
, 17:15:38 น.
| หมวดหมู่ :
เหงา เดียวดาย ลำพัง
พิมพ์หน้านี้
|
 ไม่เห็นแก่สวรรค์(โปรดเห็นแก่นรก)ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะฟ้ากำหนดให้ชีวิตหนึ่งเกิดมา บนเส้นทางโชคชะตาไม่เข้าข้างได้แต่เจอกับสิ่งเลวร้าย กระหน่ำซ้ำเติมอยู่เรื่อยมาเดินไปคนเดียว แม้ไม่มีเส้นทาง ต้องถากถางชีวิตด้วยตัวเองบุกป่าฝ่าดงเหยียบย่ำเศษหนาม ถึงมันจะเจ็บก็เก็บเอาไว้คนเดียว ไม่เห็นแก่สวรรค์ โปรดเห็นแก่นรก ปลดปล่อยฉันไปจากตรงนี้ฉันเหมือนคนหลงทาง และเหมือนคนโดนขัง ให้อยู่....
|
เสี้ยวดาว
Posted by
ศิลป์กีรติ-ว่าโร๊ะ
,
ผู้อ่าน : 133
, 16:45:07 น.
| หมวดหมู่ :
เหงา เดียวดาย ลำพัง
ร่องรอยการเดินทางกาลเวลาที่ผ่านและต่อไป
พิมพ์หน้านี้
|
 เสี้ยวดาวศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะเหม่อมองท้องฟ้าราตรีเมืองหลวง ใจคิดห่วงถึงฝันในวันข้างหน้า ย้อนมองตึกสูงมีแต่แสงยั่วตา ทำไมท้องฟ้าถึงมีดาวอยู่นิดเดียว 23 มิถุนายน 2543....
|
วันพุธ ที่ 5 กันยายน 2550
ส่วนที่ขาดหาย(ไม่มีดีอะไร)
Posted by
ศิลป์กีรติ-ว่าโร๊ะ
,
ผู้อ่าน : 102
, 14:47:39 น.
| หมวดหมู่ :
เหงา เดียวดาย ลำพัง
พิมพ์หน้านี้
|
 ส่วนที่ขาดหาย(ไม่มีดีอะไร)ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะเดินอยู่คนเดียวอย่างอ้างว้าง เหม่อมองผู้คนรอบกายทุกสิ่งทุกอย่างที่เจอมากมาย แล้วมันก็ค่อยผ่านไปก้าวไปคนเดียวบนหนทาง อย่างไม่รู้ร้อนหรือหนาวก็เป็นอย่างนี้เรื่อยมาทุกคราว และคงเป็นแบบนี้ต่อไปก็ยังไม่มีใครเข้ามาเติมแต่ง ชีวิตในส่วนที่ขาดหายเหงามานานเปล่าเปลี่ยวเหลือเกิน ไม่มีรสชาติอะไรไม่กล้ามองผู้คนที่เดินผ่าน ก้มหน้าลงมองดูพื้นดินเดินเรื่อยเปื่อยพอเหนื....
|
เซอร์.เซอร์
Posted by
ศิลป์กีรติ-ว่าโร๊ะ
,
ผู้อ่าน : 89
, 14:34:07 น.
| หมวดหมู่ :
เหงา เดียวดาย ลำพัง
พิมพ์หน้านี้
|
 เซอร์.เซอร์ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะบนทางชีวิตที่เปล่าเปลี่ยว มีเขาคนเดียวยังย่ำเดินอยู่ชายคนนั้นเดินไปไหนไม่รู้ สภาพดูแล้วเหมือนคนอ่อนแรงกางเกงยีนส์ขาดๆ เสื้อยืดเก่าๆ รองเท้าผ้าใบ คู่เดิม ยังค้นหา สิ่งที่ขาดหาย บนหนทางโรยด้วยขวากหนามก็เป็นแค่คนเซอร์คนหนึ่ง ที่อยู่อย่างง่ายๆ ติดดินเกิดมาเป็นแค่คนธรรมดา สภาพมอซอ ยังคงเป็นอยู่ก้มหน้าเดิ....
|
คืนหนึ่ง.คลองแสนแสบ
Posted by
ศิลป์กีรติ-ว่าโร๊ะ
,
ผู้อ่าน : 76
, 11:42:58 น.
| หมวดหมู่ :
เหงา เดียวดาย ลำพัง
พิมพ์หน้านี้
|
 คืนหนึ่ง.คลองแสนแสบศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะน้ำเน่า ไม่มีแล้วเงาจันทร์ คลองแสนแสบข้าฯเหลือบแอบ ชำเลืองมอง ทุกครั้งผ่านก่อนมีแสงดาว เงาจันทร์สะท้อน เห็นจากสะพานคืออาการ ความรู้สึกเบื้องลึก อารมณ์เปลี่ยวโอ้ ค่ำคืนนี้ ไร้แสงดาวและแสงจันทร์ ทอเติมแต่งฟ้าเปลี่ยนแปลง ปิดบดบังด้วยเมฆหม่น ปนเทาเขียวบรรยากาศ สิ่งรอบข้างมืดมัว สลัวเป็นหนึ่งเดียวคราเมื่อเหลียว มองไม่เห็นสิ่งแวดล้อม อันชวนฝันเสียงหรีดหริ่งเรไร เขียดกบ....
|
ฝน..สวยงาม..วิเศษแค่ไหน?
Posted by
ศิลป์กีรติ-ว่าโร๊ะ
,
ผู้อ่าน : 60
, 11:17:44 น.
| หมวดหมู่ :
เหงา เดียวดาย ลำพัง
พิมพ์หน้านี้
|
 ฝน..สวยงาม..วิเศษแค่ไหน?ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะคืนและวันสายฝนตกลงมา อากาศหนาวเหน็บ ได้กลิ่นไอดินฟุ้งในบรรยากาศหนาว ฉันเหน็บหนาว เย็นยะเยือกสั่นสะท้าน ก็ได้แต่กอดกอดตัวเองไว้เก็บตัวอยู่ในมุมแคบๆ ของโลกส่วนตัวใบเล็ก พื้นที่เล็กๆหน้าระเบียงห้องฉันขอมองสายฝนว่ามันสวยงามและชุ่มชื้น เป็นสิ่งที่วิเศษแค่ไหน ....
|
วันจันทร์ ที่ 3 กันยายน 2550
เฝ้าภาวนา...พ้นคำสาป
Posted by
ศิลป์กีรติ-ว่าโร๊ะ
,
ผู้อ่าน : 38
, 16:45:22 น.
| หมวดหมู่ :
เหงา เดียวดาย ลำพัง
พิมพ์หน้านี้
|
 เฝ้าภาวนา...พ้นคำสาปศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะอยู่คนเดียวไม่รู้ค่าของตัวเอง เปล่าเปลี่ยวเว้งว้างรอบข้างไม่มีอะไรเหม่อมองใครๆ ก็ไม่รู้จัก โหยหาความรักมันก็ไม่มาหายื่นมือออกไปจับต้องอากาศ ไม่สามารถจะจับมันได้ก็เฝ้าขวนขวายโหยหา ตะกายตะเกียกดิ้นรนแต่ยากเหลือเกินกับตัวฉัน ความรักหนีหายไปแห่งไหนรอบกายมีผู้คนมากมาย ซึ่งไม่ใช่คนที่ฉันต้องการเหมือนโดนสาปแช่งให้ตายทั้งเป็น ไม่มีใครเห็นว่ายังมีฉั....
|
บางสิ่ง....ที่ไม่รู้ว่าอะไร
Posted by
ศิลป์กีรติ-ว่าโร๊ะ
,
ผู้อ่าน : 41
, 13:49:10 น.
| หมวดหมู่ :
เหงา เดียวดาย ลำพัง
พิมพ์หน้านี้
|
 บางสิ่ง....ที่ไม่รู้ว่าอะไรศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะฉันนำตัวเองออกไปหาบางสิ่ง โดยไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรบางทีมันอาจเหมือนการงมงาย โง่งมแสวงหาทั้งที่ไม่รู้ว่าสิ่งใดฉันเดินผ่านลำคลองสายหนึ่ง อย่างน้อยฉันเหนื่อยน่าจะพักซะหน่อยทิ้งตัวลงนอนใต้ร่มเงาไม้ เชิงตลิ่งบนพื้นหญ้าข้างลำคลองแหงนมองฟ้ามองกิ่งก้านใบต้นไม้ ความว่างเปล่ามากมายที่วิ่งผ่านพุ่งทำร้ายด้วยความคิดที่สับสน ความมืดมนค่อยแทรกแซงเข้ามาในใจลุกขึ้นมานั่....
|