เวลาที่ฉัน  ร้องไห้  ก็มีเธอนั่นแหละที่คอยซับน้ำตา

เวลาที่ฉัน   อ่อนล้า  ก็มีเธอนั่นแหละที่มอบกำลังใจให้

เวลาที่ฉัน  อ้างว้าง  ก็มีเธอนั่นแหละที่ไม่เคยห่างไกล

เวลาที่ฉัน  สดใส  ก็มีเธอนั่นแหละที่คอยส่งยิ้มมา

เวลาที่ฉัน  เดือดร้อน  ก็มีเธอนั่นแหละที่มอบความช่วยเหลือให้

เวลาที่ฉัน  เหนื่อยหน่าย  ก็มีเธอนั่นแหละที่เพิ่มความสดใส

เวลาที่ฉัน  สับสน  ก็มีเธอนั่นแหละที่คอยชี้หนทางไป

เวลาที่ฉัน   อ่อนไหว  ก็มีเธอนั่นแหละที่มอบความแข็งแรง

เวลาที่ฉัน  ผิดพลาด  ก็มีเธอนั่นแหละที่คอยให้อภัย

เวลาที่ฉัน   ห่างไกล  ก็มีเธอนั่นแหละที่คอยคิดถึงกันเสมอ

เวลาที่ฉัน  เดียวดาย  ก็มีเธอนั่นแหละที่อยู่เป็นเพื่อนเกลอ

เวลาที่ฉัน  ฝันเพ้อ  ก็มีเธอนั่นแหละที่ช่วยทำให้มันเป็นจริง

เวลาที่ฉัน  สำเร็จ  ก็มีเธอนั่นแหละที่ชื่นชมยินดี

เวลาที่ฉัน   สุขี  ก็มีเธอนั่นแหละที่ร่วมเบิกบาน

เวลาที่ฉัน  หวาดกลัว  ก็มีเธอนั่นแหละที่ช่วยให้กล้าหาญ

เวลาที่ฉัน  คลุกคลาน  ก็มีเธอนั่นแหละที่ยืนหยัดข้างๆ กาย

เวลาที่ฉัน  จู้จี้  ก็มีเธอนั่นแหละที่คอยรับฟังความคิด

เวลาที่ฉัน  ทำผิด  ก็มีเธอนั่นแหละที่คอยปรับปรุงแก้ไข

เวลาที่ฉัน   เหน็บหนาว  ก็มีเธอนั่นแหละที่คอยให้ความอุ่นใจ

เวลาที่เรา  ห่างไกล  ก็มีเธอนั่นแหละที่ยังอยู่ในความทรงจำ

สัญญานะว่า ... ฉันจะพาความทรงจำเหล่านั้น

ไปกับฉันด้วยเสมอในทุกๆ ที่ๆ ฉันยืนอยู่

เพราะอะไรนะเหรอ  - -  ก็เพราะว่า

“ ฉั น รั ก เ ธ อ ” ...  ยังไงหล่ะ