ไม่มีอะไรมหัศจรรย์เท่า ความรัก

มันนำพาให้ คนสองคน มาเต้นในเพลงเดียวกัน

มาร้องในเพลงเดียวกัน  

และร่วมเดินไปด้วยกัน

ห่วงใย .. ใฝ่หา

และมองไปข้างหน้าด้วยจุดหมายเดียวกัน

คนสองคน จึงพร้อมจะจับมือกันจูงเดิน

ทั้งๆ ที่รู้ว่า .. หนทางข้างหน้าก็ไม่ได้อยู่ใกล้ๆ

เคยมีไหม .. ที่ชีวิตคนเรา

มีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้ 

ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมาย

ที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น

แต่ในผู้คนมากมายเหล่านั้น

อย่างน้อยคงต้องมีใครบางคน

ที่ทำให้เรารู้สึกไม่ธรรมดาที่จะนึกถึง

หรือเรียกได้ว่าเป็น ความพิเศษ ที่เราจะยกเว้น

เอาไว้จากความปกติทั่วไปของจิตใจ

ก็ในเมื่อคำว่า พิเศษ มันหมายถึง

ความจำเพาะเจาะจง

ความแปลกแยกแตกต่าง   

ความดีงามและความอบอุ่นในหัวใจ 

กระนั้นทำไมเราไม่ปฏิบัติต่อเขา

ให้ตรงกับที่ใจเราคิด 
ให้  ความรู้สึกดี - ดี  จากจิตใจที่ดีๆ

ให้  ความอาทรถึง  จากจิตใจที่นึกถึง 

ให้  ความห่วง  จากจิตใจที่เป็นห่วง 

ให้ไปเถอะ .. ให้ไปอย่างดีๆ แต่มีสติ

ให้ไปเถอะ .. ให้ไปอย่างอบอุ่นแต่ไม่คุกรุ่น 

ให้ไปเลย .. ให้ไปเท่าไหร่ก็ได้ 

แต่เมื่อให้ไปแล้ว

ต้องไม่ร้อนรุ่มกลัดกลุ้ม   

และหากเมื่อใด .. จิตใจอาจระส่ำระสาย

สะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้าง

ก็จงหยุดพัก .. ตรึกตรอง

อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด   

สิ่งดีๆ จนกระจัดกระจาย

เพราะ การให้ความหมาย ไม่ใช่ การตั้งความหวัง 

คนสองคน  ให้ความหมายซึ่งกันและกัน

แต่  คนสองคน  จะไม่ตั้งความหวังในกันและกัน
เพราะการตั้งความหวัง

มักนำมาซึ่งการเรียกร้อง 

ความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของโดยที่ไม่รู้ตัว

มันร้อนนัก .. มันหนาวนักและก็ไม่เป็นสุข 

เราต้องไม่ลืมปรับอุณหภูมิจิตใจ

เอาไว้ที่องศาอุ่นๆ  

หากเริ่มรู้สึกตัวว่าความร้อนเริ่มทวีขึ้น

เราต้องค่อยๆ เดินออกมาสูดอากาศ

หากตรงกันข้าม

เราก็ต้องหลบเร้นจากความหนาว

มาอาบไอแดดเช่นกัน

และอย่าลืมว่า ความพิเศษ ไม่ได้มีความจำกัด

ว่าจะต้องเป็นพิเศษมาก  

พิเศษสุด หรือ พิเศษอย่างยิ่งในคนๆ เดียว 

ทั้งเราและเขาอาจจะมี คนพิเศษ  

ในวิถีชีวิตได้หลายลักษณะ

พิเศษในเรื่องนั้น .. พิเศษในเรื่องนี้

ในเมื่อหัวใจเป็นของเรา

เราก็ย่อมเลือกให้ ความพิเศษ กับใครก็ได้

ที่เราจะไม่ต้องแลกกับความทุกข์อย่างพิเศษกลับมา 

จงให้  ความพิเศษ  เป็นชีวิตชีวา

เป็นแววตาที่แจ่มใส   

เป็นความห่วงใยที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ยิ้มได้

ไม่วิ่งหนี .. แต่ก็ไม่วิ่งตาม

ไม่หักห้าม .. แต่ก็ไม่กระโจนใส่

ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว

แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจและเอื้ออาทร 

จงเป็นความแจ่มใสในอารมณ์ของตัวเอง

เป็นความชุ่มชื่น สดใสดังเช่นสายน้ำ 

เป็นสีสันงดงามเช่นมวลผกา

เป็นสีเขียวของใบไม้ที่เย็นที่ตาและที่ใจ

และที่ตรงนี้จะอีกนานเท่าใด

ไม่ว่า คนพิเศษ คนนั้นจะอยู่ใกล้

หรือต้องจากกันไกล

ความพิเศษ นั้นก็จะคงอยู่อย่างมีคุณค่า

ณ  ที่เดิม .. ที่ซึ่ง 

หัวใจข้างซ้าย ของเรานั้นยังตรงกัน