คำเตือน : บทความนี้ไม่เหมาะกับผู้ดีดัดจริต

ที่ทนความหยาบคายไม่ได้ทุกประเภท 

และไม่เหมาะอย่างแรงกับพวกที่ยึดถือ

ระบบ  SOTUS  เป็นสรณะ 

..........................................................................................................


อาทิตย์หน้าก็จะได้ลงวอร์ดสูติ – นรีแล้ว

นึกย้อนไปถึงตอนก่อนที่จะขึ้นวอร์ด

มีเพื่อนๆ ที่ลงมาแล้วบอกกับเราว่า

" กรูโคตรเกลียดวอร์ดนี้เลยหว่ะ " 

ตอนนั้นยังงงๆ อยู่ว่าวอร์ดนี้มันแย่ยังไงเหรอ 

เพราะเท่าที่อยู่มามันก็สบายดีนี่นา 

ต่อมาได้คุยกับหมอเกตุเพื่อนร่วมรุ่น

มันผู้มีประสบการณ์ได้บอกกับเราว่า ...

" ชั้นขอไม่ขึ้นสูติฯ อีกแล้วหว่ะ

ชั้นขอเจอไอ้เรื่องพวกนี้ตอนที่ชั้น

ต้องมาใช้บริการก็พอแล้ว "

และเมื่อไม่กี่สัปดาห์ที่แล้ว

เรามีโอกาสได้คุยกะไอ้หมอเต้ที่อยู่สูติฯ 

" แม่ง .. กูว่าเป็นขาลงของกูเลย 

เมื่อไหร่จะได้ลงวอร์ดซะทีวะ 

กูหล่ะเบื่อเต็มทีแล้ว "

ชื่อเสียงเลื่องลือมากเลยวอร์ดนี้ 

มีเรื่องเล่าเข้าหูเราไม่เว้นวัน

เริ่มได้กลิ่นตุๆ โชยมาให้เหม็นกันแล้ว

ก่อนหน้าที่จะต้องขึ้นวอร์ดนี้

เราต้องอยู่วอร์ดเด็กกันไปก่อน

แต่ในใจก็ยังคิดว่า  

เอาน่า .. ไม่น่าจะมีอะไรหรอก 

สูติฯ ไม่น่าจะแย่อย่างที่เคยได้ยินมา

ก็เราเคยผ่านมาแบบสบายๆ ตอนเรียนแล้วนี่

เพียงแต่ว่าสูติฯ ที่นี่มันไม่ใช่ที่ๆ เราเคยสัมผัส

ก็เท่านั้นเอง  ....

" มึงต้องลองพิสูจน์เองหว่ะไอ้ตอง " 

นึกถึงตอนที่ไอ้เต้กับไอ้หน่องเคยบอกเอาไว้

ตั้งแต่อาทิตย์ก่อนที่เราจะต้องขึ้นสูติฯ 

Advisor  เรียกไปคุยกันก่อนตั้งแต่เช้า

แจกแจงรายละเอียดการทำงานให้ฟังเรียบร้อย 

เมื่อแกพูดจบ .. หลายคนถึงกับหน้าถอดสี

" ทำไมงานมันเยอะอย่างนี้วะ "

" อย่างกะเล่นเกมส์  Photo  hunt  แหน่ะ

ต้อง  fill  หน้าป้ายให้ครบทุกช่องเลยเหรอ ( วะ ) "

" แถมยังต้องพิมพ์ discharge  summary อีก 

ทั้งๆ ที่ความจริงไอ้เรื่องนี้มันไม่ใช่หน้าที่ของหมอ

อย่างพวกเรานี่หว่า "

และหลังจากที่เราได้เข้ามาสัมผัส

ต่อจากนี้เราจะขอแจกแจงความชอบ-ไม่ชอบ

ของการผ่านวอร์ดนี้ .. เริ่มเข้าใจแล้วว่า

ทำไมหมอหลายๆ คนถึงสยองกับวอร์ดนี้กันจัง

เริ่มจาก   สิ่งที่ไม่ชอบ

1.  ความเร่งรีบ  ...  ซึ่งก็ไม่รู้ว่า

บางเรื่องมันจะรีบเร่งอย่างนั้นไปทำไม 

เราพอเข้าใจนะว่าอย่าง emergency

มันก็สมเหตุสมผลที่จะเร่งรีบ 

แต่อย่างไอ้การเขียนหน้าป้ายเนี่ย

ยิ่งกับสัปดาห์แรกที่เพิ่งขึ้นใหม่

พวกเราก็ยังไม่คล่องกันสักเท่าไหร่ 

ก็จะมีเสียงบ่นกระปอดกระแปด

จากพี่ๆ พยาบาลประจำวอร์ดลอยมาเข้าหู

" หมอทำงานช้าจัง "

" ยังเขียนไม่เสร็จอีกเหรอ "

หรือ 

" ต้องทำแบบนี้นะหมอ .. นี่ครั้งที่ 2 แล้วนะ "

แหม .. พี่   จะรีบกันไปตายถึงไหน 

ให้โอกาสมือใหม่กันบ้างสิ  ( โว้ย )

2.  ระบบอาวุโส (seniority) + คำสั่ง (order)

รู้สึกว่าวอร์ดนี้จะมีอยู่สูงมาก 

สูงจนเราเกลียดไอ้คำๆ นี้ไปเลย

เมื่อไอ้สองคำนี้ที่เค้าสอนให้เราท่องจำ 

เมื่อมันมารวมกัน .. ก็จะกลายเป็นว่า

แพทย์ที่ขึ้นของวอร์ดสูติฯ เป็นเสมียน

และบางกรณีก็เป็นขี้ข้านั่นเอง 

ก็เข้าใจว่าต้องช่วยกันทำงาน

เพราะถ้าหากไม่ช่วยกันหล่ะก็

มีหวังตายคาที่กันทั้งวอร์ดแน่ๆ 

เพราะงานมันเยอะเหลือเกิน

อันนี้สมเหตุสมผล 

แต่กับบางเหตุการณ์เหมือนกัน

ที่คำสั่งของพยาบาลเป็นเด็ดขาด

ต้องปฎิบัติตาม ... ในความรู้สึกส่วนตัว

เราจะมี seniority ให้เฉพาะคนที่สมควรได้รับเท่านั้น

3.  เสียงกรี๊ด ... วีนกันอยู่นั่น .. กรี๊ดกันเข้าไป 

ความจริงหมอวอร์ดนี้ส่วนใหญ่จะดี - พยาบาลน่ารัก

แต่ก็มีบางส่วนที่ขึ้นชื่อกันหลายคนจากที่เคยได้ยินมา

แต่เพิ่งมาเคยเห็นได้เจอกับตัวเองเต็มๆ ก็คราวนี้

บางคนก็วีนแบบธรรมดาๆ พอรับได้

บางคนวีนแบบอารมณ์เมนส์มา 

พอเข้าใจว่างานเยอะมันหงุดหงิดกันได้บ้าง 

แต่บางคนนี่แบบชนิดที่ว่าเราอยากจะตบสั่งสอน

ว่าพ่อแม่สอนมาเหรอว่าให้พูดกับชาวบ้านแบบนี้ 

อันนี้เป็นปัญหาที่มันแก้ไม่ได้

ก็คิดซะว่าควรฝึกทำใจ - ฝึกที่จะเผชิญหน้า 

เพราะว่าออกไปสังคมภายนอก

มันก็น่าจะเจอคนลักษณะนี้อยู่แล้ว

4.  การพิมพ์ Discharge summary ...

งานที่ไม่ใช่ของหมอแต่  ( เสือก ) ให้กรูทำ 

ข้อพิสูจน์ที่ว่าไม่ใช่งานของพวกเราคือ

รหัสของพวกเราเข้าไปพิมพ์ไม่ได้ 

มันต้องใช้รหัสของพี่ๆ เข้าไปพิมพ์เท่านั้น 

แค่นี้ก็บ่งบอกได้แล้วนะว่ามันควรจะเป็นงานของใคร

แล้วแต่ละ case ก็ไม่ใช่สั้นๆ ด้วยนะ 

พิมพ์ทีกินเวลาไปเกือบชั่วโมง

ที่สำคัญ .. ไม่เคยเห็นพี่คนไหนมากรูพิมพ์เลย 

ทั้งๆ ที่งานเป็นของใครก็รู้ๆกันอยู่ 

จริงๆ แล้วการที่พวกเราพิมพ์ชาร์ตให้

มันก็เหมือนกับเป็นน้ำใจให้มากกว่า 

เราคาดว่าคงมีหลายรุ่น comment เรื่องนี้

ไปก่อนหน้านี้แล้วแต่ก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ธรรมเนียมปฏิบัติ (Tradition) แย่ๆ ก็ยังอยู่เหมือนเดิม 

5.  ลักษณะการทำงาน  ...  ต้องเติมให้ครบทุกช่อง 

เติมผิดนิดหน่อยก็ไม่ได้นะ

มันจะอะไรกันนักหนาวะ 

เข้าใจว่าเป็นการฝึกนิสัยเพื่อป้องกันการโดนฟ้อง

แต่บางอย่างมันก็เกินไปนะ 

เราว่ามันเป็นการเพิ่ม workload 

ให้กับตัวเองโดยไม่จำเป็นหน่ะ  

6.  และอื่นๆ อีกมากมาย ...

ที่มีให้ตะหงิดๆ เรื่อยๆ ซึ่งไม่ขอกล่าวถึงในที่นี้

ในส่วนของ   ส่วนสิ่งที่ชอบ

1.  ไ ม่ มี   ( never )
.
.
.

ป่าว  ...  พูดเล่น 

ความจริงที่ผ่านๆ มาก็มีดีไม่น้อย

อย่างอาจารย์ก็ดี - พี่ๆ กลุ่มที่อยู่ด้วย

ก็ค่อนข้างดีเมื่อเทียบกับตัวอย่างข้างต้น 

แต่เมื่อลองชั่งน้ำหนักดูทั้ง 2 แล้ว 

อย่างไงเราก็ไม่ชอบวอร์ดนี้อยู่ดี

รวมทั้งกิตติศัพท์ที่ร่ำลือกันมา 

และทั้งที่เจอกับตัวเองและเพื่อนๆ เจอ

ทั้งบรรยากาศ  ระบบ และ ลักษณะงาน 

มันชวนให้เหนื่อยหน่ายไปหมด

เฮ้อ ...  อาทิตย์หน้าก็จะได้ลงสูติฯ แล้ว

ในใจเรานั้นเริ่มนับถอยหลังรอ

วันที่จะได้ลงกันตั้งแต่บัดนาวเป็นต้นไปเลยหล่ะ

.....  แจ๋วหลบ  .....   จบแล้วจ้า  !!!