| fill my heart | ||
fill my heart |
||
|
View All |
||
พิมพ์หน้านี้
|
ชายหนุ่มกับหญิงสาว เป็นคู่รักที่ไม่มีอะไรเหมือนกันสักนิด เขา .. หนักแน่น สุขุม จริงจัง เธอ .. อ่อนไหว ร่าเริง ช่างฝัน ยกเว้นเรื่องเดียวที่เหมือนกันคือ .. คนสองคนรักกัน .. และกำลังจะแต่งงานกัน การแต่งงานเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ตั้งใจมานาน แต่แล้ววันหนึ่ง - - มีบางอย่างเกิดขึ้น ทำให้เกิดความหวั่นไหวในความตั้งใจ ของคนทั้งคู่ .. ซึ่งนั่นคือบ่อเกิดของความไม่เข้าใจกัน จำนวนของการทะเลาะกันที่มากขึ้น เธอ .. เริ่มไม่มั่นใจว่าถ้าแต่งงานกันไป ความรักจะอยู่รอดไปตลอดหรือไม่ ขนาดยังไม่แต่งงานยังคุยกันไม่รู้เรื่อง แล้วถ้าต้องอยู่บ้านเดียวกันจะแย่แค่ไหน หลายครั้งที่ทะเลาะกันแล้วเกิดปัญหา เขามักเดินหนีหรือทิ้งเธอไว้ ไม่พยายามหันกลับมาปรับความเข้าใจ เหตุผลของเขาคือเขาต้องการสงบสติ แล้วกลับมาค่อยคุยกันเมื่ออารมณ์ดีขึ้น ( ซึ่งอาจหมายถึง 10 ชั่วโมงข้างหน้า ) ส่วนเธอมักจะดันทุรังวิ่งตาม หรือทำทุกอย่างเพื่อให้เขาหันหน้ามา เหตุผลอย่างเดียวของเธอก็คือ เธอต้องการจบเรื่องทุกอย่างด้วยดี ไม่อยากให้มีอะไรค้างคา ( ซึ่งมันหมายถึง ณ ตอนนั้น ) ความแตกต่างทำให้เกิดความไม่เข้าใจ ทุกครั้งที่ทะเลาะแล้วต้องหันหลังให้กัน สิ่งนั้นคือสิ่งที่แย่ที่สุดในความรู้สึก ถ้าต้องทะเลาะกันบ่อยๆ แบบนี้ สู้ต่างคนต่างอยู่แล้วคิดถึงกันห่างๆ จะไม่ดีกว่าหรือ ?? ไม่กี่วันก่อนแต่งงาน ... ทั้งคู่ทะเลาะกันเรื่องเดิมๆ ไม่มีสาระ หญิงสาวหมดกำลังใจนั่งลงร้องไห้ พร้อมกับถามเขาว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ ของเราทั้งสองคน เราอยู่ใกล้กันเกินไป เขาตอบ พร้อมกับพูดต่อไปอีกว่า งั้นเราอยู่ห่างกันสักพักดีไหม คุณคงจะมีความสุขที่ไม่ต้องมา คอยทะเลาะกับใคร แม้ว่าจะเคยรู้สึกแบบที่เขาพูด แต่ก็อดปวดร้าวไม่ได้เมื่อได้ยิน จึงตอบเขาออกไปว่า แน่นอน .. อยู่คนเดียว มีความสุขกว่าอยู่แล้ว ไม่ต้องมาคอยทะเลาะกับใคร คุณเองก็คงจะมีความสุข ถ้าอย่างนั้นเราห่างกันสักพักนะ เขาพูดออกมาบ้างด้วยเสียงเศร้าๆ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองคนรัก นั่นไม่ใช่ทางออก .. ถึงห่างกันแต่ เดี๋ยวแต่งงานก็ต้องอยู่บ้านเดียวกัน ต้องนอนด้วยกัน เจอกันทุกวัน ยังไงเราก็หนีกันไม่พ้น .. แบบนี้ เราไม่ต้องทะเลาะกันทุกวันเหรอ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ หญิงสาวมองเห็นน้ำใสๆ คลออยู่ที่ดวงตาที่คุ้นเคยคู่นั้น ถ้างั้น .. เอาอย่างนี้ดีไหม เขาพูดเสียงแผ่ว เราแต่งงานกัน อยู่บ้านเดียวกัน แต่นอนแยกห้องกันก็ได้ หญิงสาวนิ่งชะงัก เธอจ้องหน้าเขา ด้วยความรู้สึกไม่เข้าใจ เพื่ออะไร เราจะได้อยู่เป็นเพื่อนกันไง ชายหนุ่มยิ้มเศร้าแล้วน้ำตาของเขา ก็ไหลออกมาเป็นทาง ผมอยากอยู่เป็นเพื่อนคุณไปจนแก่ เพราะอะไรรู้ไหม เพราะ .. ผมรักคุณ .. ไง จบประโยค ... หญิงสาวกับชายหนุ่มก็โผเข้ากอดกัน วินาทีนั้นหญิงสาวรู้สึกว่า ปัญหาหนักอึ้งทั้งหมดได้ถูกคลี่คลาย ด้วยคำพูดสั้นๆ ประโยคนี้ บัดนี้ - - เธอรู้แล้วหล่ะว่า เขากับเธอนั้นเหมือนกันแค่ไหน ยี่สิบวินาทีต่อมา ... หญิงสาวบอกกับหัวใจตัวเองว่า ในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ เธอจะแต่งงาน นอนห้องเดียวกัน อยู่บ้านหลังเดียวกัน .. กับเขา ผู้ชายที่เธอรักและรักเธอที่สุด |