คุณได้อะไรจากความหอมบ้าง? ถามตัวเอง...เงินออกจากกระเป๋า 5 พันกว่าบาทได้กลับมาเพียงได้ชื่อว่า “ของแท้”….เศร้าที่สุด…รู้ทั้งรู้ว่าเครื่องหอม น้ำหอม และอีกจิปาถะที่ทำให้หอมเป็นเพียงสิ่งที่สร้างภาพ สร้างจินตนาการให้เกิดอารมณ์ ความรู้สึก เท่านั้น ซ้ำร้ายยังได้ชื่อว่าเป็นสินค้าประเภทฟุ่มเฟือยอีกต่างหาก ทำอย่างไรได้ ในเมื่อฉันยังเป็นคน(ดี)ที่ยังตัดกิเลสไม่ขาดก็เท่านั้น

รูป รส กลิ่น เสียง ล้วนเป็นสิ่งที่กระตุ้นให้เกิดกิเลส กิเลสหมายถึงอะไรหรือ บางคนไม่เข้าใจ มาจะกล่าวบทไปให้เข้าใจคำว่า “กิเลส” หมายถึงธรรมชาติที่เป็นเครื่องให้เศร้าหมองหรือเร่าร้อนกิเลส ๑๐ คือ

 (๑)        โลภะ ความยินดีพอใจในโลกียอารมณ์ต่างๆ
(๒)       โทสะ ความโกรธ ความไม่พอใจ
(๓)       โมหะ ความหลง ความโง่
(๔)       มานะ ความเย่อหยิ่ง ถือตัว
(๕)       ทิฏฐิ ความเห็นผิด
(๖)        วิจิกิจฉา ความสงสัยลังเลใจในสิ่งที่ควรเชื่อ
(๗)       ถีนะ ความหดหู่
(๘)       อุทธัจจะ ความฟุ้งซ่าน
(๙)       อหิริกะ ความไม่ละอายต่อทุจริต
(๑๐)      อโนตตัปปะ ความไม่สะดุ้งกลัวต่อทุจริต

(จาก คู่มือการศึกษาหลักสูตรจุฬอาภิธรรมิกะโท ฝ่ายวิชาการ อภิธรรมโชติกะวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย)

           รู้ความหมายอย่างนี้แล้วตัดข้อไหนกันได้บ้างหรือยัง? ฉันตัดได้หลายข้ออยู่ล่ะ แต่ความยินดีพอใจในโลกียอารณ์ต่างๆ ที่รวมเรียกว่าโลภะนี่ยากยิ่งเสียนี่กระไร ก็เพราะอย่างนี้ถึงได้ใช้ความพยามยามในการเดินเลือกซื้อน้ำหอม กลิ่นที่ชอบ กลิ่นที่ถูกใจ ทั้งถูกใจเค้าและถูกใจเรา ได้มา 2 ขวดติดกระเป๋าแต่เงินหลายบาทปลิวออกจากกระเป๋าทันทีพลันให้ความอยากที่เคยพลุ่งพล่านทุเลาลง

             หอม...ชื่นใจ...แต่ไม่ใช่น้ำหอมจากที่ฉันซื้อมานะ ความหอมที่กระทบจมูกฉันและใครอีกหลายคน มาจากน้ำหอมขวดละไม่กี่ร้อยบาทที่ขายกันกลาดเกลื่อน อยากได้กี่ซีซีก็ตามสะดวก น้องสนิทสนมกลมเกลียวเป็นผู้ไขความจริงให้รู้ว่า “หนูใช้น้ำหอมตลาดนัดค่ะ” หลังจากฉันถามถึงกลิ่นและที่มาของความหอมนั้น...อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา จริงๆ !!!... น้ำหอมขวดละหลายพันให้กลิ่นหอมชื่นใจเฉพาะเจ้าของ และคนใกล้ชิดที่ต้องชิดใกล้กันอย่างจริงจัง ต้องดมกันถึงซอกคอถึงจะได้กลิ่น อยากจะแดดิ้นตายเพราะความพอใจในกลิ่นของตัวเอง...ซีซีละ 3 บาท ให้กลิ่นเย้ายวนใจไม่แพ้กันและยังส่งกลิ่นเผื่อแผ่ถึงคนที่อยู่รอบกายในรัศมีที่ไม่ต้องชิดใกล้ขนาดซอกคอ พอมีระยะหายใจได้ 1 – 2 เมตร อดสงสัยไม่ได้ว่า ของฉันเป็นของเทียมขึ้นห้างหรือเปล่า??? ที่กล่าวมาทั้งหมด ไม่ได้นิยมความหรูหราฟู่ฟ่าแต่อย่างใด แต่เป็นกมลสันดานที่ชอบกลิ่นน้ำหอมมาตั้งแต่เนื้อสาวเริ่มจะแตกจนตอนนี้เนื้อที่แตกพากันตกสะเก็ดไปเรียบร้อย น้ำหอม...เป็นสินค้าชนิดเดียวจริงๆ ที่ขอล่ะ..เพื่อความสบายใจส่วนตัว

           อารมณ์สะเทือนใจเพราะชอบความหอมเกิดขึ้นในบัดดล แต่ชั่วพริบตาเดียวก็หมดไป คิดซะว่าเป็นการสนองตอบความหลงในโลกียอารมณ์ของตนโดยไม่ทำให้เจ้าของกิจการขาดรายได้...เฮ้อ!! ก็คงไม่มีอะไรคิดได้มากไปกว่านี้ และคิดเพื่อปลอบประโลมใจตนเอง...จะใช้น้ำหอม 2 ขวด ให้คุ้มค่ากับเงินที่หมดไป ยังนึกชื่นใจในความหอมและยังคงหลุดไม่พ้นมนต์เสน่ห์ของน้ำหอม แต่เหนือสิ่งอื่นใดกลับได้ข้อคิดดีๆจากเรื่องนี้....ความหอมภายนอกมันปรุงแต่งกันได้ด้วยการหาซื้อในราคาที่ต่างกันไปแล้วแต่ความนิยมชมชอบ...แล้วความหอมจากภายในล่ะ จะมีกี่คนนึกถึง?  

             ฉันยังเชื่อมั่นกับการคิดดี ทำดี เรื่องนี้ทำให้รู้ว่า...ความหอมของกายไม่ต้องปรุงแต่งด้วยเงินทองแต่ปรุงแต่งด้วยจิตของเรานี่หล่ะไม่เสียเงิน เราทำจิตของเราให้หอมด้วยการคิดดี..คิดแล้วก็ทำ..ถึงไม่ได้ทำก็ได้กุศลจากการคิดดี เท่านี้กายก็หอมด้วย...หอมออกมาจากจิตใจ...คนใกล้ชิดก็รู้สึกอบอุ่น เท่านี้ก็ไม่ต้องช้ำใจจากความหอมที่ต้องเสียเงินซื้อ แต่กลับชื่นใจเพราะจิตใจเราหอมกว่านั่นเอง...เอวัง...