ทำไมนางงามต้องรักเด็ก? ถ้าไม่งามจะรักเด็กได้ไหม? เพราะฉันเองก็จัดอยู่ในประเภทคนรักเด็กที่ไม่ได้เป็นคนงาม ฉะนั้นไม่ยอมให้ใครต้องมาเสียเวลาถกเถียงกัน คนรักเด็กไม่จำเป็นต้องงามค่ะ...

เคยมีช่วงเวลาหนึ่งของความคิดว่าจะเก็บเงินไว้มากๆ ไว้ทำความฝันของตัวเอง ด้วยแรงผลักดันจากความรักเด็กประหนึ่งนางงาม มันแล่นขึ้นมาจุกลิ้นปี่จนอยากที่จะเปิด Nursery เป็นของตนเอง...

ทุกวันนี้ยังคงเป็นเพียงความคิดและหมดช่วงเวลาของความอยากมี Nursery เป็นของตนเองไปเรียบร้อย เพียงแค่สองปีกว่าๆที่มีโอกาสได้เลี้ยงหลานคนแรกของครอบครัว

ใช่ว่าจะหมดความรักเด็ก รักธรรมชาติที่เด็กๆแสดงออก รักความคิด รักจินตนาการของเด็ก...แต่การเลี้ยงดูให้เด็กคนหนึ่งเติบโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่ที่สมบูรณ์ได้ทั้งกายและใจ มันยากกว่าการเรียนในห้องเรียนมากนัก ต้องใช้ทั้งความอดทน ดูแล เอาใจใส่ ที่สำคัญคือการแสดงออกที่อบอุ่นและการให้ความรักอย่างเพียงพอกับเด็กตัวเล็กๆ ที่สมองและจิตใจเค้ามีที่มากมายมหาศาลรองรับความรักและความอบอุ่นจากคนในครอบครัว...

แค่เห็นหลานมีพัฒนาการที่ไม่เหมือนกันในแต่ละวัน รวมทั้งพัฒนาการด้านความซนด้วยแล้ว ยิ่งสนับสนุนให้ความอยากนั้นมอดไหม้ ไปในที่สุด...หากการดูแลเด็กๆ ใน Nursery มีแค่การป้อนข้าวและกล่อมนอนแล้ว มันคงไม่ทำให้ความฝันของฉันหายไป แต่คงรู้สึกละอายใจมากที่จะทำ

ตอนนี้หลานตัวยุ่งของฉัน 2 ขวบกับอีก 3 เดือน มีพัฒนาการที่ดีที่ทำให้คนเลี้ยงมีกำลังใจ ยังคงเป็นหลานคนเดียวของครอบครัว(ตอนนี้)ที่มีพ่อ แม่ ปู่ ย่า ป้าๆ แย่งกันเลี้ยง...ฉันยังคงเป็นคนเลี้ยงหลานที่ไม่มีตำแหน่งใดๆมาประกันความงาม....นี่แหล่ะ!!! คนไม่งามก็รักเด็กได้