“อยู่ใกล้ไฟ รู้ว่าไฟอุ่น

อยู่ใกล้คุณ รู้ว่าอุ่นใจ”

กระดาษโน้ตเล็กๆ ใส่อยู่ในขวดโหลแก้วสีเขียวใสรูปตู้ไปรษณีย์แบบที่เคยเห็นทั่วไปในหนังฝรั่ง ข้อความถูกเขียนด้วยลายมือแกมบรรจง รู้ได้ว่าคนให้ตั้งใจเขียน...ผ่านมา 10 ปีแล้ว แต่ฉันยังจำข้อความนั้นได้ดี แม้กระดาษโน้ตใบนั้นจะหายไปจากขวดโหลที่เคยอยู่...ถ้าวันนั้นรู้ความหมาย รู้ว่าคนให้มีความรู้สึกพิเศษกับฉันมากกว่าคำว่า “พี่” อาจไม่มีวันนี้ให้ฉันได้ภูมิใจ...

ภาพงานปัจฉิมนิเทศยังจำติดตา น้องปี 1 เพิ่งเข้ามา และพี่ปี 4 กำลังจะจากไป ฉันรับของขวัญจาก “Patch” ไม่มีคำพูดอะไรนอกเหนือจากคำขอบคุณที่ฉันให้กับทุกคนที่ฉันรับของขวัญมา ที่จะมากกว่าคืออาการไม่แน่ใจกับของขวัญทำมือที่เห็นตรงหน้าเพราะมันสวยเกินกว่าที่จะเชื่อได้ว่า “Patch” เป็นคนทำ แต่ด้วยคำยืนยัน “ทำเองจริงๆ” และยืนยันอีกครั้งด้วยการลากเพื่อนมาเป็นสักขีพยาน ของขวัญชิ้นนั้นจึงเป็นสิ่งมีค่าในสายตาฉันขึ้นมาทันที ไม่ใช่ของมีค่าอะไร แต่มีความหมายมากมาย...ฉันถือว่ามันเกิดจากความตั้งใจที่จะให้เป็นของที่ระลึกจริงๆ

ช่วงเวลา 1 ปีสำหรับการรู้จัก พูดคุย สนิทสนม มันทำให้อะไรหลายอย่างเปลี่ยนไป แม้ฉันจะเรียนจบและทำงานแล้วก็ตาม แต่กับ “Patch” ยังคงโทรติดต่อกันเป็นระยะด้วยความรู้สึก “ผูกพัน”... มีบางอย่างที่ฉันรู้สึกได้ว่า “น้อง” กำลังจะไม่ใช่ “น้อง” ความรู้สึกบางอย่างบอกว่าเรากำลังไม่ใช่แค่ผูกพันกันอย่างพี่น้องเหมือนเดิม...มีงานที่ทำให้ฉันไม่ต้องอยู่กรุงเทพมาเสนอให้ตรงหน้า และฉันก็ตัดสินใจทันที

ฉันพยายามไม่รับสาย ไม่ติดต่อ ไม่มีเวลา...เสียใจนะ เสียใจมากกับช่องว่างที่ฉันสร้างขึ้นเอง...ก่อนวันเกิดฉันในปี 2543 ฉันได้รับรู้ความรู้สึกของ “Patch” ที่มีต่อฉันผ่าน Diary แม้ไม่ทั้งหมดที่ได้อ่านแต่รู้ว่า “Patch” ตั้งใจมอบให้เพราะความน้อยใจ เสียใจ และคงอีกหลายๆ อารมณ์รวมกัน...ฉันอ่านได้แค่ 1 ใน 4 ของ Diary เล่มนั้น มันคือความรู้สึกที่ฉันไม่อยากรับรู้...Diary ถูกวางบนชั้นปนกับหนังสืออื่นๆอีกหลายเล่มที่ “Patch” ซื้อให้ ฉันตั้งใจจะไม่อ่านมัน ฉันไม่อยากอ่าน ฉันยังไม่อยากรู้ และตั้งใจว่าวันหนึ่งที่ฉันพร้อมจะกลับมาอ่านต่อให้จบ...และฉันเพิ่งหยิบมันขึ้นมาอ่านอีกครั้งเมื่อไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้ อ่านอย่างตั้งใจ...และนึกขอบคุณความรู้สึกทั้งหมดที่ “Patch” มีให้...ด้วยใจจริง...

หากวันนั้นฉันรับรู้ในสิ่งที่ “Patch” แสดงออก ฉันเข้าใจความหมายที่ “Patch” ต้องการสื่อ รู้ว่า“Patch” มีความรู้สึกพิเศษกับฉัน และ “กล้า” พอที่จะยอมรับความรู้สึกนั้นได้โดยดี ก่อนหน้าที่เรื่องทั้งหมดจะจบลงด้วย Diary เล่มนั้น...ฉันถามตัวเองหลายต่อหลายครั้งว่า ฉันทำถูกหรือเปล่า? ที่ทำให้น้องคนหนึ่งเสียใจ ผิดหวัง ซ้ำๆซากๆ กับคำถามนี้ที่ไม่มีคำตอบให้กับตัวเอง

แต่สำหรับช่วงเวลานี้ ฉันดีใจที่เรื่องของเราจบลงแค่ “พี่-น้อง” และตอบตัวเองได้ว่าเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่ทำร้ายความรู้สึกของคนอีกคนหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ในขณะเดียวกันรู้สึกโล่งใจบอกไม่ถูก ที่ยังมีสติสตังพอจะไม่ทำให้เราสองคนออกนอกลู่นอกทางโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน...ถึงอย่างไรแล้ว “Patch” และ “พี่” ต่างก็รู้ดีว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้สำหรับเราสองคน

ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาดีๆ ที่ยังทำให้พี่นึกถึงเสมอ ขอบคุณที่ “Patch” ทำให้พี่รู้สึกว่าตัวเองยังมีค่าและมีศักดิ์ศรีพอที่จะเป็น “พี่” ของใครได้อีกหลายคน ขอบคุณที่เราไม่คิดร้ายกัน...วันนี้ “Patch” มีความสุขกับคนที่รู้สึกเหมือน “Patch” คิดอย่างเดียวกันและรักกัน อยากบอกว่า “พี่ดีใจ และพี่ยังเป็นพี่คนเดิมของ Patch เสมอ” 

เขียนเรื่องนี้หลังจากที่เราได้ออนไลน์คุยกันเมื่อไม่นาน....หวังว่า “Patch” คงได้อ่าน