ใกล้วันพ่อ แต่อยากเขียนถึงแม่ขึ้นมาเพราะความน่ารักของแม่ตัวเอง ใครจำกัดคำว่า “น่ารัก” ให้ใช้ได้แต่เฉพาะกับเด็กและสตรีหน้าตาดี ลองใช้คำนี้กับแม่ของตัวเองดูบ้างสิ... น่ารักจริงๆ…

ครอบครัวฉันถือเป็นครอบครัวตัวอย่าง(แถวบ้าน)ในการโทรศัพท์หากัน เพื่อนบ้านถามแม่บ่อยๆว่า

“ลูกโทรหาอย่างนี้ทุกวันเลยเหรอ?” 

ไม่มีคำตอบ แต่แม่ยิ้มภูมิใจจนแก้มแทบแตก เพราะลูกทุกคนโทรหาทุกวันจริงๆ ดูนางให้ดูที่แม่นี่ใช้ได้ เมื่อก่อนตอนลูกเรียนหนังสือไม่ว่าจะกระจัดกระจายกันไปเรียนที่ไหน แม่จะเป็นฝ่ายโทรหาลูกเสมอ พอลูกสามคนเรียนจบแม่ไม่โทรแล้วเพราะลูกหาเงินได้คือในใจแม่คงไม่ได้คิดอย่างนั้น แต่นี่ลูกๆคิดกันเอง เป็นอันว่าหลังเรียนจบลูกมีงานทำต้องเป็นฝ่ายโทรหาแม่ ไม่ใช่ว่าแม่บังคับให้โทรหา แต่แม่เล่นปูทางจนเกิดความเคยชิน วันไหนไม่ได้ยินเสียงแม่...

“อยู่ไหนลูก กินข้าวหรือยัง” นอนไม่หลับ! ถึงหลับก็ฝันไม่ดี

แม่เป็นคนที่อารมณ์ดีกับลูกๆเสมอ มีบ้างครั้งปล่อยปรี๊ดบ้างแต่จะเป็นเรื่องที่มีเหตุผลอันควรให้ปรี๊ด เรื่องเทคโนโลยีกับแม่ (ไม่ใช่กับแม่อย่างเดียวกับพ่อด้วย) ไม่ค่อยถูกกันเพราะแม่จะนำเทคโนโลยีตลอดเวลา

“น้า โอ๋ขอยืมที่ชาร์ตแบต NOKIA หน่อยสิ โอ๋ลืมเอามา”

“โอ๊ย น้าไม่มีหรอกโอ๋ น้ามีแต่ของ DTAC”

“……….”

ทั้งๆที่แม่ถือโทรศัพท์ NOKIA อยู่ในมือ พี่โอ๋อึ้งแล้วเดินจากไป คงมึนๆกับโทรศัพท์ยี่ห้อ DTAC ที่แม่มี

10 กว่าปีก่อนที่บ้านเปิดร้านเสริมสวย แม่เป็นเจ้าของร้านแต่เวลาลูกค้าเข้าร้านมักจะปรี่ไปที่ “อ้วน” ก่อนเสมอเพราะอ้วนแต่งตัวดีมีชาติตระกูลอันน่าจะอนุมานได้ว่าเป็นเจ้าของร้านมากกว่าหญิงวัยเลยกลางคนมาพอสมควรใส่เสื้อยืด (ของลูก) กางเกงสี่ส่วนสีดำบ้างเขียวบ้างตามอารมณ์ ไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้มบนใบหน้า นั่งยิ้มอยู่ที่โต๊ะบัญชี

อ้วนเป็นลูกจ้างวัยแตกเนื้อสาวเพราะอายุน่าจะไม่เกิน 17 ปี (ในตอนนั้น) ชื่อกับตัวสมกันดีแต่หน้าตาจัดว่าทรยศอายุที่สุด! อ้วนเป็นคนสกลนครพูดภาษาถิ่นบ้างกลางบ้างผสมกันให้คนฟังได้ขำกันตลอดเวลาและเป็นผู้นำแฟชั่น contrast ของสีเสื้อและกางกางจนโด่งดังไปทั่วซอย ไม่เว้นกระทั่งสีปากและสีเปลือกตา วันไหนปากแดงตาจะเขียว วันไหนตาเขียววันนั้นอาจจะมีปากสีบานเย็นให้เห็น จะว่าไปจริงๆก็บานตั้งแต่เช้าจนถึงเย็นนั่นหล่ะสีไม่เคยจะจืดชืดแม้เวลาผ่านไป...เรื่องของอ้วนมีเยอะ แต่วีรกรรมที่อ้วนทำไว้กับแม่ก็มีไม่น้อยเหมือนกัน ไว้ค่อยมาสาธยายกันใน entry ต่อๆไป

วันที่อ้วนจะลาออก อ้วนให้เหตุผลว่า

“หนูจะไปเอาผัว” 

“ไปเถอะ เดี๋ยวจะมีลูกไม่ทันใช้”

แม่ตอบแบบไม่คิดเป็นอื่นนอกจาก...อ้วนไปเอาผัว...จริงๆ (เหงื่อตก)

วันที่เครื่องอบผมที่บ้านเสียเพราะมอเตอร์ไม่ทำงาน พ่อไม่อยู่ น้องชายก็ไม่อยู่ ฉันก็ได้เห็นปฏิมากรรมชิ้นใหม่ที่แม่สร้างขึ้นเอง...แม่แงะฝาที่ครอบด้านหลังของเครื่องอบออกแงะอย่างไรก็ไม่ออกสุดท้ายก็แงะจนแตกใช้การไม่ได้ แต่แม่ก็ได้มอเตอร์ให้ช่างไปซ่อมได้สมใจ เรื่องมันเกิดตอนที่ช่างซ่อมเสร็จเอาทุกอย่างประกอบเสร็จยกเว้นหาฝามาครอบด้านหลังเครื่องอบตามเดิมไม่ได้ แม่ยืนเหมือนไว้อาลัย ซักพักก็เดินเรื่อยๆหายเข้าไปหลังบ้าน กลับออกมาอีกครั้งพร้อมจานข้าวพลาสติกสีขาวในมือมายื่นตรงหน้าช่าง

“??????”

“เอาไปครอบฝาเครื่องอบ”

“??????”

ทุกวันนี้เครื่องอบผมยังอยู่ดีพร้อมจานครอบสีขาวที่หมองไปเล็กน้อย มันคงไม่เสียใจที่ไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่ใส่ข้าวอย่างที่ควรเป็น แต่มันจะเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องอบผมที่มีเครื่องเดียวในโลกจริงๆ

มีครั้งหนึ่งที่ฉันเบื่องานมากๆ เบื่อเพราะต้องมานั่ง Standby และเป็นทุกครั้งที่ต้องปิดโปรเจค ในวันทำงานปกติก็ต้องลากยาวกันถึงห้าทุ่มเที่ยงคืน เสาร์-อาทิตย์ยังต้อง standby เพื่อรอแก้ไขงาน เบื่อที่สุดแต่จะกลับมาสดชื่นอีกทีตอนมีเงินมาซับความเบื่อแต่ไม่นานก็จะกลับเข้าวัฏจักรของความเบื่ออีกรอบ และทุกครั้งที่เกิดอาการนี้แม่เป็นคนแรกเหมือนเคยที่ฉันต้องโทรหาและบ่นด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ