การสิ้นพระชนม์ของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ นำความเศร้าโศก สุดแสนอาลัยมาสู่ปวงชนชาวไทยทั้งประเทศ เช่นเดียวกัน ฉันเสียใจกับการเสด็จจากไปไกลแสนไกลของพระองค์

หากการโศกเศร้า คือการแสดงความไว้อาลัยแด่พระองค์แล้ว ฉันคงเป็นคนเลวทรามมากในสายตาของคู่สนทนาเมื่อเย็นวาน

"หัวเราะรื่นเชียวนะแก เค้าเศร้ากันทั้งประเทศ แย่ว่ะ"

"......"

อารมณ์ฉุนเล็กๆก่อตัวขึ้นทันทีหลังได้ยินประโยคนี้และอีกหลายประโยคตามมา มันทำให้ฉันรู้สึกแย่ ฉันอึ้งไปสักพัก

"เราเสียใจที่พระองค์จากไป"

"เราไม่ได้อยู่ในภาวะหดหู่ ซึมเศร้า"

"เราทำทุกอย่างเป็นปกติ"

เป็นคำพูดเท่าที่ฉันจำได้ว่าพูดออกไป สุดท้ายก็จบการสนทนาด้วยหดหู่ที่แว่บเข้ามาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

ฉันนั่งนึกไปถึงวันที่พระองค์ท่านสิ้นพระชนม์ คืนก่อนหน้าฉันฟังแถลงการณ์จากสำนักพระราชวังในข่าวภาคค่ำถึงพระอาการประชวร ฉันรู้สึกถึงความเข้มแข็ง ความอดทน...ไต หยุดทำงานแล้ว...หมอให้การรักษาแบบประคับประคองอย่างดีที่สุด...เช้าวันใหม่ท่านจากไป ฉันมารู้ข่าวเมื่อสายและไม่ได้ใส่ชุดดำไปทำงาน ฉันใส่เสื้อเหลืองทำงานอย่างปกติของเช้าวันจันทร์ทั้งที่วันนั้นเป็นวันพุธ กลางวันวันนั้น น้องร่วมงานและฉันนั่งกินข้าวหน้าทีวีเพื่อดูรายงานข่าวเกี่ยวกับการจัดการพระศพ เพลงที่แต่งเพื่อท่านเปิดซ้ำไปซ้ำมา พร้อมภาพประกอบ ฉันกับน้องที่ทำงานต่างนิ่งเงียบไม่มีใครคิดจะพูด และบังเอิญหันหน้ามองกันด้วยน้ำตาปริ่มขอบตา...ฉันร้องไห้ ไม่ต่างอะไรกับน้องที่นั่งข้างกัน

เวลาล่วงเลย..ฉันไม่เศร้าอีกแล้วกับการสิ้นพระชนม์ แต่สิ่งที่ยังคงเหลืออยู่คือ "ความเสียใจ" ไม่ได้ปั้นอารมณ์มาเพื่อจะบอกใครต่อใครว่า "ฉันเสียใจ" แต่เป็นความเสียใจจริง และเสียใจยิ่งกว่าที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดจะรับรู้เลยว่าท่านทรงงานหนักและมากมายขนาดไหน ซ้ำยังไม่เคยรู้เลยว่าท่านคือเจ้าฟ้านักวิชาการจริงๆ ในขณะที่ฉันใช้ชีวิตอยู่ในแวดวงวิชาการและวิจัย

การไม่เศร้าไม่ได้หมายความว่าฉันไม่จงรักภักดีต่อพระองค์ท่านและสถาบัน หากแต่วัฏจักรชีวิตคือ การ เกิด แก่ ตาย เป็นเรื่องที่ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้ ไม่มีชีวิตไหนอยู่ยั้งยืนยงได้โดยไม่ดับสูญแม้กระทั่งพระพุทธเจ้า "ความดี" ต่างหากที่อยู่ยั้ง ยั่งยืน

คำพูดประโยคนั้นและอีกหลายประโยคตามมา ทำให้ต้องกลับมาย้อนดูตัวเองและแน่ใจว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันเป็นคนไทยคนหนึ่งที่แสดงความไว้อาลัยแด่พระองค์ท่านด้วยการคิดดี ฉันทำดี ฉันดำเนินชีวิตปกติ...ฉันสวดมนต์ขอพรพระและสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองพระองค์และในหลวงตั้งแต่ทรงประชวร...ฉันยังคงอ่านหนังสือตามอย่างที่ท่านปลูกฝังกับเยาวชนเรื่องการศึกษา...เงินของฉันไม่กี่ร้อยบาทยังคงส่งถึงเยาวชนผู้ด้อยโอกาสอาจจะไม่ทุกเดือนแต่ก็ตามกำลังที่พอจะทำได้ มันเป็นสิ่งที่ฉันทำเป็นปกตินอกเหนือจาก..เศร้าโศก...เสียใจ...และใส่ชุดขาว-ดำ

วันนี้ตั้งใจจะ entry เรื่องนี้แต่เช้า ไม่ใช่ด้วยความโกรธหรือน้อยใจจากคำพูดเมื่อวานเพราะมันจางและหายไปในที่สุดหลังจากเก็บความรู้สึกเหล่านั้นลงในไดอารีเล่มโปรด ก่อนนอนเมื่อคืน..จากที่ตั้งใจโทรหาเพื่อนด้วยความคิดถึงสุดท้ายกลับได้ความหดหู่มาเป็นอารมณ์ แต่เหนืออื่นใดต้องขอบใจเพื่อนที่ทำให้ฉันได้กลับมาพิจารณาตนเองจนแน่ใจว่า วันนี้ฉันทำดีแล้วเพื่อพระองค์ และพระองค์ท่านจะเป็นแบบอย่างแห่งการกระทำที่ดีงามสืบไป

ฉันคงต้องหาโอกาสโทรหาเพื่อนอีกสักครั้งไม่ใช่สาธยายว่าฉันทำอะไรบ้างเพื่อพระองค์ แต่ฉันอยากถามว่า "เธอได้ทำอะไรเพื่อพระองค์แล้วบ้าง?"