ต่อกันเลยครับวันนี้กับค่ายวันเด็กที่โรงเรียนบ้านวังประจันของชมรมอาสาฯเรา

       มาถึงช่วงการเปิดใจเป็นการพูดคุยกันหลังการทำงาน เรื่องที่พูดกันคือ เรื่องงาน และเรื่องส่วนตัวที่เกี่ยวกับงาน ส่วนใหญ่ก็จะเป็นเรื่องในด้านลบ   เราจะจัดการเปิดใจกันในคืนสุดท้ายของค่าย เพื่อให้การทำงานร่วมกันของชมรมอาสาฯของเรา ที่จะเน้นเรื่องของความสัมพันธ์ ดำเนินไปได้อย่างสะดวกโยทิน คือคนเราเมื่ออยู่กันไป ทำงานร่วมกัน เปิดใจเข้าหากันแล้ว หลีกเลี่ยงไม่ได้เลยที่จะเกิดปัญหาการผิดใจ หมางใจกัน ว่ากันว่าถ้าไม่เคยทะเลาะกัน ก็คงไม่สนิทกันจริง 

        เป็นประเพณีขององค์กรกิจกรรมนักศึกษาไปเสียแล้ว โดยเฉพาะชมรมอาสาเป็นสิ่งที่กลายเป็นประเพณีที่ต้องจัดเป็นประจำขาดไม่ได้เสียแล้ว เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ เข้ากับอารมณ์ จึงต้องมีการขับกล่อมเพลงไปด้วยเพื่อบิ๊วอารมณ์ และนั่งล้อมรอบกองไฟกัน แต่สุดท้ายก็ขอให้เรื่องบาดหมางใจที่ได้พูดกัน ที่ได้เกิดขึ้น ก็ขอให้จบให้มอดไปพร้อมกับฟืนในกองไฟละครับ

...

หลังจากที่เตรียมกองไฟ และสถานที่ต่างๆเสร็จเรียบร้อยแล้วก็จะปลุกสมาชิกค่ายประมาณตีสามครับ น้องสองคนนี้สงสัยยังไม่หลับ เก็กท่าถ่ายรูปกันตาแป๋วเลยเชียว

แก็งก๊ะๆเด๊ะๆก็ไม่พลาดที่จะมาเปิดใจจนถึงเช้ากับพวกเราเหมือนกันครับ

พี่อ๊อฟปีสี่ที่ปรึกษา ส่วนในค่ายทำหน้าที่เป็นพ่อครัวครับ แต่ส่วนมากแกจะวนเวียนเหล่สาวๆอยู่แถวเต๊นท์วิชาการมากกว่า ไม่ค่อยอยู่ที่ครัวกับเค้าหรอกครับ หุหุ...

เปิดใจกันจนถึงตอนเช้า ก็ถ่ายรูปร่วมกันเป็นที่ระทึก เอ๊ยที่ระลึกกันซักหน่อยครับ

...

แหม....แอ็กซะหล่อเชียวนะครับพี่

ที่แอบนอนกันอยู่ก็ตื่นได้แล้วครับ เช้าแล้วสาวๆที่นอนอยู่ น้ำลายไหลหนุ่มๆเค้าเห็นกันหมดแล้วระวังจะขายไม่ออกนะครับ เดี้ยวจะหาว่าบังใบ้ไม่เตือนหล่าว

...

เจ๋ง ประวัติปี2 ผอ.ค่ายคนเก่งของเรายังไม่ยอม เกิดอาการวัยรุ่นอารมณ์ค้าง บรรเลงเพลงต่อไม่ยอมหยุดเลยครับ

มุมเหงาๆของสาวร่างอรชร น้องอร เอกจีนครับ

ตำแหน่งโครงงานค่าย น้องซีน รัฐศาสตร์ ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ปี1 ครับ ทุ่มเทมากสำหรับค่ายนี้ เป็นการทำงานค่ายแรกของน้องเค้า ก็ต้องขอพิสูจน์ตัวเองกันหน่อยละครับ

น้องหมี วิชาการ ปี1เหมือนกัน ขอเต็มที่กับค่ายนี้ เช่นเดียวกับเพื่อนๆปี1ทุกคนเหมือนกันครับ

เอ๊ะ!!!...ไม่ยักจะรู้แหะว่าค่ายนี้พี่ปั๊ป โปเตโต้ก็มาร่วมทำบุญในค่ายนี้กับเราด้วย....อืม

อ้าวนั่น....พี่โต แฮงค์แมนก็มากับเค้าด้วยแหะ.....หุหุ

ส่วนรายนี้ต้องยกให้แกไปเลยครับ สำหรับพี่แด็ก บิ๊กแอสของน้องๆ...โย่ๆ

นั่นใครกำลังแอบฟุบหลับอยู่ละนั่น คุ้นๆแหะ....หุหุ

แล้วก็มาถึงช่วงที่ทุกคนรอคอย การประกาศดาวนั่นเอง มาดูกันดีกว่าครับว่าใครเป็นดาวเป็นเดือนของค่ายนี้กันบ้าง

ดาวมังกร ผู้ที่เพรียบพร้อมไปซะทุกด้าน พี่เอื้อง เอกเกาหลี ได้ตำแหน่งนั้ไปครองอย่างไร้คู่แข่งละครับ

ดาวนกยูง หรือที่เรียกกันติดปากว่าดาวเดิร์น สำหรับค่ายนี้ก็คือ น้องมีนา นิเทศปี1 ที่สุดแสนจะน่ารักขวัญใจของพวกเราชาวค่ายได้ตำแหน่งนี้ไปครองแบบน่ารักๆละครับ

ดาวมดดำ ผู้ขยันเอาใจใส่ทุ่มเทในการงานอย่างเต็มที่ ได้แก่ พี่อ้อม เอกชีวะปี3 ครับผม นี่แหละที่เค้าเรียกว่า หญิงแกร่ง รูปลักษณ์ใหม่ของหญิงไทยเรา

ดาวฮิบโปโปเตมัส เป็นผู้ที่กินล้างผลาญ กินทุกอย่างที่ขวางหน้า ได้แก่ พี่บรรหาญ การปกครองปี3 แต่ผมว่าอย่างพี่เค้าไม่เรียกว่ากินแล้วละครับ สมควรจะเรียกว่าปล้นกันมากกว่า ....หุหุ

ดาวแมลงสาบ ผู้ที่สกปรก แต่คนนี้ภายในเค้าเป็นคนดีนะครับ หุหุ..ผมเองละครับ โดยในค่ายนี้ผมทำสถิติไม่อาบน้ำเลยตลอดค่าย น่าภูมิใจจริงๆเลยเรา เป็นเกียติประวัติแก่วงศ์ตระกูลละครับงานนี้ จะสังเกตว่าไม่ค่อยมีใครยากถ่ายรูปด้วยเท่าไหร่ ก็แหมวันที่สามแล้วละครับ กลิ่นมันก็ต้องเริ่มออกบ้าง เป็นธรรมดา 555+

รวมดาวเพียวๆครับ คนอื่นๆผู้เป็นได้แค่เพียงดาวประดับไม่เกี่ยว ....หุหุ

ขอโทษครับตกหล่นไปสำหรับดาวจระเข้ที่แสนจะภาคภูมิใจของพี่อ๊อฟ หรือดาวหม้อ ชอบเหล่ ชอบจีบ ชอบแซวสาวนั่นเอง นี่ขนาดพี่แกเป็นพ่อครัวนะครับ ยังทำได้ขนาดนี้ นี่ถ้าแกเป็นสันทการไม่ได้ดาวพญาจระเข้ไปเลยหรือครับ ดาวนี้ส่วนใหญ่คนส่วนมากเค้าจะมองไปในทางที่ไม่ดี แต่พี่อ๊อฟแกก็แย้งว่า ที่จริงดาวนี้ เค้าคือคนที่ทำให้เพศตรงข้ามรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่ามากกว่าครับ ช่างหาความชอบธรรมให้กับตัวเองได้เก่งจริงๆเลยพี่เรา สุดๆต้องยกให้พี่แกละครับ อ๊อฟ ภูมิฯปี4 อดีตประธานชมรมปี49ของเรา ข้าพเจ้าขอคารวะจริงๆ

มาถึงตอนซึ้งๆกันบ้าง กับตอนลาค่าย ใครทำอะไรผิดกับใครไว้ อยากฝาก อยากชมอะไรกัน โอกาสนี้ก็เป็นโอกาสสุดท้ายแล้วที่จะได้พูดคุยกันให้จบ ให้เคลียร์กันไปซักทีครับ

...

...

ก็จะมีบทเพลงคลอไปเบาๆเหมือนกันครับ ด้วยเพลงซึ้งๆจากเหล่าพี่ๆที่ปรึกษาคนดีของเรา

...

 น้ำตาลูกผู้ชายเคยไหลไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ขอให้เพียงคนที่คู่ควรกับมันเท่านั้นนะครับ

...

น้ำตาแห่งความหวงหา คิดถึง คือว่าปีหน้าพี่เค้าก็จะจบแล้วละครับ รุ่นพี่ก็ต้องเป็นห่วงน้องๆเป็นธรรมดา

ภาพนี้อาจจะไม่ใช่ภาพที่มีคุณค่าทางการถ่ายภาพ แต่มันมีค่ามากในความรู้สึก มิตรภาพระหว่างศาสนาที่ไม่เคยแบ่งแยก ไม่ใช่เรื่องแปลกเมื่อคุณเป็นอาสา

...

หลังจากที่ลาค่ายเสร็จเรียบร้อยกันไปแล้ว ก็ถึงเวลาพักผ่อนกันหน่อยละครับ จากที่บอกกันตั้งแต่ตอนที่ไปยื่นหนังสือ คือที่บ้านวังประจัน จังหวัดสตูลนี้ก็จะเป็นด่านหนึ่งที่ติดต่อกับประเทศมาเลเซีย จึงถือโอกาสไปเที่ยวชมกันหน่อยละครับ

...

...

ขึ้นชื่อว่าด่านก็แน่นอนอยู่แล้วว่าต้องมีสินค้าราคาถูก และสินค้าแปลกๆขายกันอยู่แล้วครับ โดยพ่อค้าแม่ค้าส่วนใหญ่ก็จะเป็นชาวบ้านในท้องถิ่นนั้นนั่นเอง เป็นการทำเงินให้กับชุมชนอีกทางหนึ่ง ยังมีคนทักผมเลยครับ คือตามปกติถ้าไม่มีบัตรประชาชนเค้าก็จะไม่ให้ข้ามไปฝากมาเลเซีย พอดีว่าผมก็ไม่ได้พกบัตรไป แต่พอบอกว่าเป็นนักศึกษาที่มาจัดค่ายอยู่ที่โรงเรียนวังประจัน เจ้าหน้าที่ด่านก็ให้ผ่านทันทีครับ แถมยังถามอีกว่า น้องรึเปล่าที่เป็นพิธีกรบนเวทีเมื่อคืน ภูมิใจเหมือนกันครับ นี่ละครับที่ว่าเราไปทำอะไรที่ไหน ไม่ว่าดีหรือเลว ไม่ต้องกลัวครับว่าคนในพื้นที่เค้าจะจำไม่ได้ ไปทำอะไรไว้ที่ไหนก็ระวังไว้นะครับ ...หุหุ

...

 พี่ต้ม ประธานชมรมปีปัจจุบัน กับน้องมุ้ง น้องชายสุดรัก ไม่พลาดที่จะชิมอาหารจานเด็ดสุดเขตชายแดนครับ แต่เอ้...ผมว่าไม่ว่าพี่จะไปพี่ไหนก็ชิมเค้าไปทุกที่ไม่ใช่หรือครับพี่ ...หุหุ

เมื่ออิ่มท้องกันไปแล้ว ก็ข้ามไปรัฐเปอลิส ประเทศมาเลเซียเพื่อนบ้านพี่น้องของเราเลยครับ

...

...

...

อาบังขายซาลาเปา แต่ถ้าจะดูให้ดีๆมันก็คือการแพร่เข้ามาผสมสานกันของวัฒนธรรม อาหารจีนละครับ คืออย่างที่รู้ๆกันว่าในมาเลฯก็มีคนจีนอาศัยอยู่เยอะเหมือนกัน ไม่ต่างกับไทยเรา

...

ผู้คนมาเที่ยวด่านกันเยอะมากครับ ส่วนมากก็จะเป็นนักท่องเที่ยวขาจรที่มาจับจ่ายซื้อของกลับไปฝากเพื่อนๆ ญาติที่บ้านกันครับ

...

...

...

...

...

เอ๊ะ..ประกาศจับนั่นหน้าตาคุ้นๆนะเนี่ย ยังกับเคยเห็นที่ไหน ...หุหุ เหมือนไอ้เจ๋งเลย

...

...

เพียงรูปเราทำให้ท่านยิ้มได้.......เท่านี้ก็สุขสุดๆแล้ว

ขอบคุณมากสำหรับทุกๆคอมเมนต์ที่เป็นกำลังใจให้กับช่างภาพตัวน้อยอย่างผมตลอดมาและตลอดไปครับ