จากความตั้งใจที่จะเที่ยว เมื่อว่างคราใด สถานที่หนึ่งที่ไปประจำและไม่ไกลในความรู้สึก แต่อันที่จริงก็ร่วม 200 กิโลทีเดียว เส้นทางอันมีเรื่องราวผ่านสถานที่อันเป็นตำนานที่พักตากอากาศ เพชรบุรี ชะอำ หัวหิน ปราณ

ก่อนหน้านี้สักสิบกว่าปี ปราณบุรี ชื่อนี้ยังไม่เป็นที่รู้จักมากนัก ย้อนหลังกลับไปก่อนนั้น สมัยยังเป็นเด็ก ด้วยที่มีบ้านลุงอยู่ที่นั่น และหัวหินก็เป็นเมืองที่เจริญ สถานที่ตากอากาศเยอะ แต่ก็มีราคาค่อนข้างแพง ครอบครัวเราจึงมีอันต้องเลยหัวหินไปทุกครั้ง

สมัยเด็ก หาดทรายแถวปากน้ำปราณไปจนถึงเขากระโหลก เป็นหาดทรายว่าง บางจุดเป็นเนินทรายสูง เนื่องช่วงมรสุมทรายจะถูกกระแสน้ำซัดจนเป็นสัน ถนนเรียบหาดเป็นทางลูกรัง และขาดในบ่างช่วง เนื่องจากคลื่นในช่วงมรสุมอีกเช่นกัน ตลอดแนวเป็นสวนมะพร้าว ไม่มีบ้านคนมากนัก คนพื้นที่ส่วนใหญ่ไม่ปลูกบ้านใกล้ทะเล รีสอร์ทขนาดใหญ่อย่างปัจจุบันนั้นไม่มี มีบ้านพัก บังกะโลบ้างสองสามแห่ง บริเวณที่นักท่องเที่ยวเยอะที่สุดเห็นจะเป็นเขากระโหลก รถบัสนักท่องเที่ยว ทัวร์ฉิ่งฉาบ นิยมแวะพักเล่นน้ำกันบริเวณนี้ ส่วนหนึ่งก็เลยมาจากหัวหินเพราะ แถวนั้นทางลงหาดน้อยที่จอดรถบัสไม่มี อีกทั้งหาดส่วนใหญ่ให้ความรู้สึกว่าจะเป็นหาดส่วนตัวของ บ้านและรีสอร์ทหรูไปเสียหมด

ความประทับใจ เมื่อครั้งยังเด็กจำได้ว่า พี่ๆ น้องๆ วิ่งเล่นจับปูลมกัน ตามหาดทราย พวกผู้ใหญ่ หุงหาอาหารกันอยู่บนสันทราย จอดรถกระบะที่บันทุกสัมภาระ เพื่อการอยู่กินหนึ่งคืนมาเต็มคันไว้ริมถนน ผู้ใหญ่บางคนตั้งวงกัน เสียงเรียกเด็กๆ ให้มาอาบน้ำดังแว่วมา ภาพเหล่านั้นค่อยเลือนไป

ปัจจุบัน ทุกครั้งที่ไปที่นั่น ในใจอดคิดไม่ได้ว่า อีกไม่นานแล้ว ชาวบ้านอย่างเราๆ คงหาที่ลงหาดกันลำบาก รีสอร์ทขึ้นกันเต็มไปหมด สวนมะพร้าวเริ่มหายไปทีละน้อย บ้างถูกจัดสรร ทำบ้านพักราคาหลายสิบล้าน ดงรีสอร์ทที่มาแทนดงมะพร้าว บ้านพักราคาย่อม พอที่ครอบครัวเล็กๆ ครอบครัวหนึ่งจะมาตากอากาศกันได้โดยไม่ลำบาก เหลือน้อยเต็มที่

หลายรีสอร์ทยึดเอาชายหาด ทำเหมือนเป็นของส่วนตัว มีคนยืนเฝ้า ความสงบที่เคยเป็นเสน่ห์ของที่แห่งนี้ หมดไปแล้ว หากจะหาได้บ้างก็ต้องเลยเขากระโหลกไป ผู้มีอันจะกินทั้งหลาย กำลังรุกคืบยึดพื้นที่แห่งใหม่ สร้างอาณาจักรใหม่ แหล่งท่องเที่ยวใหม่ ที่คนส่วนใหญ่จะไม่มีโอกาสได้เที่ยว อีกไม่นานหรอกรถบัสคงต้องวิ่งไกลขึ้น เพื่อบุกเบิกแหล่งเที่ยวแหล่งใหม่ รอให้ถูกยึดครอง