หายไปนานมาก กับภาระกิจเข้าตัวเล็ก ลูกสาวตัวน้อย หลังจากที่รอเค้ามานานตั้ง 9 เดือน ในที่สุดเราก็ได้เจอกัน เจ้าตัวเล็กของผม ที่จริงแล้วตัวไม่เล็กนักสำหรับเด็กแรกเกิด 3.535 กิโลกรัม เป็นน้ำหนักแรก ตัวเลขสวย

          เพื่อนฝูงต่างมาร่วมแสดงความยินดี ญาติพี่น้องหลั่งไหลกันมา สารพัดวิธี และแนวทาง สั่งสอนถึงการเลี้ยงเจ้าตัวน้อย ปัญหาความยุ่งยากอย่างแรกคงไม่พ้นการตั้งชื่อ ชื่อจริงให้เป็นหน้าที่ผู้ใหญ่ ส่วนชื่อเล่นไม่รู้ว่ามาจากไหน อยู่ๆ มันเหมือนโผล่ขึ้นมาเอง ทั้งที่เตรียมและคิดไว้ตั้งนานแล้วแต่ทำไมถึงเป็นชื่อนี้ก็ไม่ทราบได้ แต่ในที่สุดเราก็ได้ชื่อของเจ้าตัวน้อย

          น้องเฟม มาจาก fame ที่แปลว่า ชื่อเสียง นั่นแหละ อยากให้ลูกเป็นคนดังกระมัง ฮา...

          เดือนแรกของการเลี้ยงลูก เล่นเอาผอมไปเหมือนกัน เด็กน้อยผู้ไม่รู้กลางวันกลางคืน และกำลังพยายามโต เธอกินนมทุกสองชั่วโมง (โชคดีที่นมแม่มีเหลือเฟือ) นั่นหมายถึงเธอจะตื่นทุกสองชั่วโมงแม้ในเวลากลางคืน ก่อนออกจากโรงพยาบาล คุณพยาบาลกระซิบเตือนว่า เจ้าตัวน้อยของผม เป็นเด็กแสบรอบมิดไนท์ เธอจะร้องจนกว่าเธอจะสบายใจแล้วจึงหลับ เมื่อกลับบ้านก็หลายครั้งอยู่ที่เธอร้องเกือบโต้รุ่ง เวรเลี้ยงลูกกลางคืนอย่างผมจึงต้องอดหลับอดนอน ไปเกือบเดือน

          เดือนที่สอง เป็นที่ของผม เจ้าตัวเล็กเริ่มปรับเวลานอนได้ เธอเริ่มนอนในเวลากลางคืน และตื่นมากวนมามี๊เธอในเวลากลางวัน การเลี้ยงลูกทำให้เธอน้ำหนักลดฮวบๆ ไม่นานก็กลับมาหุ่นสวยเหมือนเดิม (แอบชมเมียนิดนึง)

          เดือนที่สามเราเริ่มลงตัว คล่องแคล่วในการจัดการเด็กน้อย แต่ปัญหาตามมาคือ แม่ของเจ้าตัวน้อยจะต้องกลับไปทำงาน เราเริ่มคิดหาทางออกในการที่จะให้ลูกอยู่กับเราโดยไม่ต้องส่งไปให้ ยาย หรือย่าเลี้ยง หลายครั้งที่คิดแล้วน้ำตามันจะไหล ในที่สุดเราหาคนเลี้ยงได้ และสลับกันในหมู่พี่ๆ น้องๆ ชมรมคนรักเจ้าเฟม ที่จะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาดูแลเจ้าตัวเล็ก เรียกได้ว่า จะต้องจัดตารางกันทุกอาทิตย์เลยก็ว่าได้

          มีเรื่องมากมาย ของเจ้าเด็กตัวน้อย แต่คงเขียนได้ไม่หมดในคราวเดียว เรื่องราวของคนเล็กที่ยิ่งในใจของพ่อแม่