มุ่ง GDP 4% ระวังจะหลงทาง

     วันนี้ขอแสดงความคิดเห็นสั้นๆเรื่องเศรษฐกิจ  มีคนมากมายกำลังถกเถียงกันว่า GDP ปีนี้จะถึง 4 หรือไม่  ตัวเลขทั้งปีผมไม่ทราบ  แต่สำหรับไตรมาส 1 ผมขอฟันธงว่า มากกว่า 4 แน่นอน  เพราะสมการง่ายๆของ GDP = C+G+I+X-M

C =การบริโภค  G =การลงทุนภาครัฐ  I =การลงทุนของเอกชน 

X =การส่งออก   M =การนำเข้า 

     แล้วบังเอิญสินค้าและบริการที่เราผลิตได้ในประเทศทั้งหมด ( GDP )กว่าร้อยละ 65 % ส่งออกขายนอกประเทศ  ดังนั้น GDP จึงขึ้นกับยอดการส่งออกมากกว่ายอดการบริโภคในประเทศ  การที่ยอดการส่งออกใน 3 เดือนแรกเติบโต 17-18 %ทุกเดือน ถึงแม้การบริโภคในประเทศทรุดลง  ก็คงไม่ถึงฉุดภาพรวมลงมาได้  ผมจึงมั่นใจว่า GDP ในไตรมาสแรกต้องมากกว่า 4 แน่นอน 

     แต่ปัญหาคือ  GDP ที่โตกว่า 4 % ความมั่งคั่งตกอยู่ที่ใคร

     ถ้าภาพรวมดี  แต่เศรษฐกิจโดยรวมในประเทศไม่ดี  คงไม่ใช่สิ่งที่น่าภูมิใจ (โปรดอ่านเรื่อง ตลกร้ายของแบงก์ชาติ ประกอบ)

     การที่เรามานั่งเถียงกันว่า GDP จะถึง 4 % หรือไม่ แต่ไม่ได้มาถกกันว่า  จะกระจายความมั่งคั่งสู่ประชาชนส่วนใหญ่  ทั้งที่อยู่ในระบบและนอกระบบ (เช่น ธุรกิจรากหญ้าที่ไม่ได้จดทะเบียน  หาบเร่ข้างถนน )  อาจเป็นการวิพากษ์ที่หลงทาง  หรือไม่ตรงวัตถุประสงค์  ไม่ตรงใจพวกเรา 

     เราจะทำให้เศรษฐกิจโดยภาพรวมดีขึ้นได้อย่างไร  นั่นเป็นสิ่งที่รัฐบาลกำลังหาวิธีแก้  สิ่งที่อยากถกก็คือ  จะทำอย่างไรให้ผู้บริหารประเทศ  หรือผู้กำกับนโยบาย  มีผลประโยชน์ทับซ้อนกับเศรษฐกิจของประเทศมากกว่านี้

     ครับ  คุณไม่ได้อ่านผิด  ผมอยากให้เขามีส่วนได้ส่วนเสีย  อย่างน้อยที่สุดกับชื่อเสียงของเขา ให้เขารู้ร้อนรู้หนาวกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น  มันทำให้ผมคิดถึงว่าทำไม  บริษัทมหาชนในตลาดหลักทรัพย์จึงมี การแบ่งหุ้นให้ผู้บริหาร  หรืออย่างน้อยมีการตั้งเป้ากำไรให้พิชิต  เพื่อทำให้ผู้บริหารตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา  ไม่ใช่นั่งมองแบบใจเย็นๆ  รอให้เรื่องเกิดแล้วค่อยมาว่ากัน 

     ยิ่งบริหารในรูปคณะกรรมการ  หากผิดพลาดก็หาคนรับผิดชอบยาก  จึงไม่แปลกใจว่า  ผู้บริหารองค์กรสำคัญที่กุมนโยบายระดับชาติ  ต้องอาศัยภาวะผู้นำที่สูงมาก  บางครั้งการใช้ลูกหม้อระดับรองลงมารับตำแหน่ง  แต่ไม่เด็ดขาด ฉับไว  อาจเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด  ตำแหน่งระดับนี้ต้องใช้ผู้บริหาร  ไม่ใช่ข้าราชการอาวุโสที่อยู่ในกรอบจนเคยชิน

     ผมอยากให้พวกเราแสดงความเห็นที่หลากหลายเพื่อความแตกฉานในความคิดของพวกเราทุกคน

                                                                    บรรยง  วิทยวีรศักดิ์