"...พูดกันตามภาษาธรรม ความจริงมีอยู่อย่างเดียว คือ เดี๋ยวนี้ และที่นี่ ความจริงเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ ความจริงไม่เคยหยุดนิ่ง ถ้าเราไปผูกติดตัวเองกับความจริงที่ตายแล้ว สถานที่ที่ไม่มีอยู่แล้วในชีวิตเรา ผู้คนที่ไม่เกี่ยวข้องแล้วในชีวิตเรา วันทั้งวันก็ไม่ต้องทำอะไร และจะไม่เพียงสูญเสียอดีต หรือว่าปวดร้าวกับอนาคตเท่านั้น แม้ปัจจุบันก็ยังหาไม่พบอีกต่างหาก..."

"...จริงๆ แล้ว พอเราตัดสินใจเอาชนะตัวเอง ก็ชนะได้ทันที ไม่ต้องมีกลยุทธ์อะไร ประเด็นมันอยู่ตอนตัดสินใจ แล้วเปลี่ยนมุมมอง เพราะฉะนั้นถ้าจะให้พูดอย่างเคร่งครัด ก็ต้องบอกว่า หนทางกับปลายทางเป็นสิ่งเดียวกัน ไม่ต้องไปตั้งหน้าตั้งตาเดินทางไปที่ไหน พอออกเดินทางก็ถึงแล้ว ทุกย่างก้าวคือจุดหมาย..."

"...เมื่อมองย้อนกลับไป จึงเห็นว่าจริงๆ แล้ว ผมไม่ได้สูญเสียใครเลย เพราะผมไม่เคยมีใคร ไม่มีใครในความหมายโลกุตระ โดยความจริงขั้นปรมัตถ์ ไม่เคยมีใครเป็นเจ้าของผู้อื่นได้ แต่เรามาพบกันในโลกนี้ อยู่ร่วมกันเป็นเวลายี่สิบสามสิบปี มาเป็นผัวเป็นเมีย เป็นพ่อเป็นลูกกัน มันก็เป็นปรากฏการณ์ส่วนหนึ่งของการมีชีวิตอยู่ และการมาอยู่ในโลกนี้เพียงชั่วคราว เราจะไปทึกทักว่า นั่นคือสมบัติล้ำค่าถาวรไม่ได้..."

"...โลกเดือดร้อนมามาก เพราะการอ้างถึงความดี โอเค คนชั่วไม่จริงใจกับความดี อ้างความดีมากลบเกลื่อนการกระทำของตน อันนี้เราเข้าใจได้ไม่ยาก แต่มีบ่อยครั้งที่เราไม่เข้าใจก็คือว่า ทำไมคนดีถึงไปทำสิ่งที่ไม่ดี หรือถึงขั้นทำร้ายผู้อื่นได้อย่างหน้าตาเฉย คำตอบมีอยู่ว่าเพราะเขาไปผูกตัวตนไว้กับความคิดเรื่องดีชั่วอย่างกลไกตายตัว เมื่อโลกไม่เป็นไปตามความคิด ก็รู้สึกมีความชอบธรรมที่จะไปขัดแย้ง ไปต่อต้าน กระทั่งไปเปลี่ยนแปลงเอาตามใจชอบ เพราะว่าเขาคิดว่าเขาทำดี..."

"...อุดมคติเป็นอัตตาชนิดหนึ่ง...ในสมัยเป็นนักปฏิวัติ เราถูกสอนว่าฆ่าศัตรูไม่ผิด เพราะเพื่อโลกที่ดีกว่า ทำไปทำมาฝ่ายซ้ายก็ฆ่ากันเองเยอะแยะ ในนามของโลกที่ดีกว่า ในนามของความถูกต้อง แล้วบางคนก็แทบจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังทำร้ายผู้อื่นอย่างไม่ยุติธรรม..."

"...นักวิชาการก็เช่นเดียวกัน...มีมากมายที่ไม่รู้ตัว เพราะคิดว่าสิ่งที่ตัวเองคิดมันถูกไปหมด พอถูกไปหมด ใครไม่เห็นด้วยก็โกรธ พอโกรธก็เริ่มหาทางทำร้ายอีกฝ่ายหนึ่ง ด่าทอ คัดค้าน ปฏิเสธ หาทางเอาชนะ ไอ้นี่เป็นกิเลสชนิดหนึ่ง..."

"...คนที่หลงเชื่อว่าตัวเองทำความดีนั้นน่ากลัวมาก เพราะว่าเขาจะไม่ยอมเปลี่ยน ทั้งๆ ที่สิ่งที่ทำอาจไปทำร้ายคน อาจจะไปรังแกคนอื่นอย่างไม่ยุติธรรม...อันที่จริงเรื่องความดีความชั่วที่เราพูดถึง ส่วนใหญ่เป็นเรื่องสัมพัทธ์ทั้งนั้น ไม่ใช่เรื่องตายตัว มันแปรเปลี่ยนได้ตามยุคสมัย ตามกาลเทศะ ถ้าไปยึดตายตัวมากไปก็จะทะเลาะกันโดยไม่จำเป็น...ถ้าเราเข้าใจว่าลึกๆ ไม่ใช่เรื่องผิดถูก เราเพียงแต่ทนไม่ได้ที่คนอื่นไม่ทำตามความคิดเรา..."

คัดลอกบางตอนจากบทสัมภาษณ์ อ.เสกสรรค์ ประเสริฐกุล ในนิตยสาร ฅ.คน