ถ้าใครเคยได้อ่านหนังสือ"โจโฉ นายกตลอดกาล" เล่มนี้   คงทราบกันดีว่า  ท่านผู้ประพันธ์ท่านเอามาเล่าใหม่   เพราะหากสามก๊กที่เราอ่านๆกันนั้น เขียนโดยฝ่ายของเล่าปี่แล้ว   หม่อมท่านก็ขอเขียนในมุมของฝ่ายที่เข้าด้วยโจโฉดูบ้าง ถือเป็นการถ่วงดุลทางความคิด

ทำให้ "โจโฉ นายกตลอดกาล" เป็นสามก๊กในมุมมองใหม่ ที่ทั้งสนุกและน่าสนใจ เพราะท่านผู้ประพันธ์ได้แทรกความคิดเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยของท่านเอง รวมไปถึงสภาพสังคมและการเมืองไทยในขณะนั้นเข้าไปด้วย

แล้วไม่เชื่อก็ต้องเชื่อนะคะ  ที่หนังสือเล่มนี้พิมพ์ครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ.2493 ก็จริง  แต่ตอนนี้ปีพ.ศ.2550 แล้ว

เรื่องราวที่เขียนในนั้น ยังมีความร่วมสมัยอยู่เลย
การเมือง .. ก็ไม่ต่าง..  
คนในการเมืองก็..    ถึงคิวรู้จัก "ยีเอ๋ง" แล้วล่ะค่ะ..

...................................................................................

เรื่องมันเกิดขึ้นก็ตอนที่โจโฉจะหาคนไปเกลี้ยกล่อมเล่าเปียวเข้ามาเป็นพวก  ตอนนั้นขงหยงที่ปรึกษาก็แนะนำ "ยีเอ๋ง" ให้กับโจโฉว่า เป็นคนฉลาด น่าจะได้ไว้ใช้ แต่โจโฉไม่เคยรู้จักเห็นหน้าค่าตาของยีเอ๋งมาก่อน  ทำให้พอเมื่อได้เจอกัน.. ยีเอ๋งที่อายุประมาณยี่สิบปีได้เข้าคำนับโจโฉ  แล้วโจโฉอาจรับคำนับจากยีเอ๋งแล้วไม่เป็นที่พอใจของยีเอ๋ง ทำให้ยีเอ๋งไม่พอใจ ทำเป็นพูดเปรยว่า

"แผ่นดินกว้างใหญ่ขาดใครไปซักคนคงไม่กระไรนัก"

 โจโฉก็คงงงๆ อาจได้ยินที่ยีเอ๋งพูดไม่ถนัด คิดว่ายีเอ๋งพูดเหมือนกับว่า บ้านเมืองไม่มีคนดีเสียแล้ว!  ก็เลยอยากให้ยีเอ๋งสบายใจ   ยกตัวอย่างคนดีที่มีให้เห็นอีกมาก เริ่มจากคนใกล้ตัวก่อนเลย คือ ที่ปรึกษาทั้งสี่และทหารเอกอีกสี่คนของตนเองเหล่านี้เป็นคนดี
ยีเอ๋งพอได้ยินโจโฉพูดแบบนั้น  ก็มีมารยาทมาก..  อันนี้ประชดนะคะ 555 

เพราะความจริงคือ ตรงกันข้าม..

ยีเอ๋งตำหนิคนดีทั้งแปดที่โจโฉยกมา  ชนิดที่ไม่ต้องมีใครเอาลำโพงมากรอกดังเข้าไปในบ้านก็เจ็บปวดเมื่อได้ยิน  โจโฉเองก็โกรธเช่นกัน  เพราะคนทั้งแปดทำงานรับใช้แผ่นดิน มีผลงานให้เห็นแล้ว โจโฉเลยถามยีเอ๋งกลับไปว่า 

"ว่าคนอื่นเขาแบบนั้นแล้วตัวเอง มีความสามารถอย่างไร"

 ยีเอ๋งก็พูดถึงความสามารถของตนเองยกใหญ่  แต่ไม่แค่นั้น เพราะข้ามไปด่าเอาโจโฉเข้าด้วย ทำให้เตียวเลี้ยวที่อยู่ตรงนั้นโกรธแทนเพราะก้าวร้าวผู้บังคับบัญชา จะลงโทษยีเอ๋งเสีย  แต่โจโฉห้ามไว้ เพราะเกรงว่า คนจะติฉินเอาได้ว่า หากใครพูดไม่ถูกหูแล้วก็ไปลงโทษเขา   คือ เกรงคำครหาว่างั้น!..  แทนที่จะลงโทษ กลับให้งานทำเป็นคนตีกลองรับแขกเมืองที่ทำเนียบนายกแทน

ตกลงด่านายก แต่ก็ได้งานทำ?..     เราติดกันไว้ก่อนนิดนึงนะคะ...

................................................................................................................................

จนวันนึงที่โจโฉมีแขกเมืองมาให้รับรอง   ยีเอ๋งคนตีกลองรับรองแขกก็ออกมาตี   แต่ใส่เสื้อเก่ากางเกงขาด  ขุนนางบางคนเห็นเข้าก็ร้องทัก  แทนที่จะเปลี่ยน ก็แก้มันซะเลย  แล้วตีกลองต่อไปแบบนั้น!  โจโฉเห็นวุ่นวายหนักข้อก็ร้องดุยีเอ๋งไป  ยีเอ๋งก็ตะโกนกลับมา ประมาณว่า

ร่างกายตนเองเป็นของสะอาด บิดามารดาให้มา เลยถอดเสื้อผ้าออกซะ"   

โจโฉร้องถามกลับไปว่า "    อย่างนั้นกายของผู้ใดที่โสโครก?"

เข้าทางยีเอ๋งพอดี  เพราะก็ตะโกนตอบกลับมา เป็นคำด่าโจโฉล้วนๆ!..  

ขงหยงในฐานะคนแนะนำ เห็นแบบนั้นก็คงทั้งรู้สึกผิดและอาย เข้าไปขอโทษโจโฉ  แต่โจโฉก็ไม่โกรธ ให้อภัยยีเอ๋ง แล้วบอกให้ยีเอ๋งไปกล่อมเล่าเปียวให้ได้ เพราะบอกว่า มีความสามารถนักนี่  ยีเอ๋งได้ยินก็ตั้งท่าจะไม่ยอมไป จนโจโจต้องขู่เอาจริงๆ ยีเอ๋งถึงยอมไป.

ยีเอ๋งยังคงด่านายก  และไม่รู้จักกาละเทศะ อะไรควรอะไรไม่ควร

แต่ก็ไม่ได้ลงโทษอะไร?.. 

คำถามนี้กับคำถามที่ติดไว้ก่อนหน้านี้ คงต้องขออนุญาตนำข้อความของม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมชที่ได้เขียนไว้มาลงให้อ่านกันเองดีกว่าค่ะ

...............................................................................................................................

 "เรื่องกลัวคนว่า ไม่เป็นประชาธิปไตยนี้ เรียกได้ว่าเป็นความผิดอันหนึ่งของโจโฉ และโจโฉเคยได้พลาดพลั้งเพราะเหตุนี้มาแล้วหนักต่อหนักและยังคงจะพลาดพลั้งต่อไป
 

การเป็นประชาธิปไตยนั้นหมายความว่า ยอมรับฟังความคิดเห็นที่มีเหตุผลประกอบ แลยอมรับผิดในเมื่อการกระทำของตน มีเหตุผลที่ชี้ให้เห็นว่าเป็นเช่นนั้น  ประชาธิปไตยนั้นไม่ได้หมายความว่า จะต้องเห็นคนอื่นเป็นผิดไปหมด  หรือเห็นคนอื่นถูกไปทุกกรณี  แต่หมายความว่า พึงควรเคารพเหตุผลของคนอื่นๆเท่าๆกับเหตุผลของตน  ในเมื่อเหตุผลนั้นๆได้แสดงออกมาด้วยอาการสุภาพ ชอบธรรม และโดยเจตนาสุจริต 

การแสดงเหตุผลด้วยถ้อยคำหยาบคาย สามหาว การแสดงอากาารกิริยาหยาบโลน วิสัยยกตนข่มท่านและเห็นคนอื่นเลวไปเสียหมดเช่นยีเอ๋งนี้  มิใช่วิสัยของคนในระบอบประชาธิปไตย  แต่เป็นสันดานของคนที่สมัยนี้เรียกว่า ดาวร้าย  หากโจโฉอัปเปหิคนชนิดนี้ไปเสียแต่แรก บางทีความนิยมที่คนมีในตัวโจโฉก็จะไม่เสื่อมโทรมลง  แต่โจโฉก็หาได้ทำเช่นนั้นไม่  เพราะกลัวคนจะนินทาว่า ไม่เป็นประชาธิปไตย"

 "ครั้นยีเอ๋งหยาบคายหนักเข้าจนสุดที่จะอดทน  โจโฉก็มิได้จัดการกับยีเอ๋งให้เป็นตัวอย่าง  ว่าคนขนาดนายกรัฐมนตรีของพระเจ้าเหี้ยนเต้นั้น ใครจะดูถูกเล่นง่ายๆไม่ได้  แต่โจโฉก็มิได้ทำเช่นนั้น  กลับส่งยีเอ๋งไปหาเล่าเปียวเพื่ออาศัยมือเล่าเปียวให้กำจัดยีเอ๋งเสีย   เป็นเหตุให้เล่าเปียวหัวเราะเยาะได้  การที่โจโฉมาคบกับดาวร้ายระดับยีเอ๋งนี้เอง กลับเป็นเหตุให้คนอย่างเล่าเปียวดูถูกโจโฉ  ไม่ยอมเข้าเป็นสมัครพรรคพวกด้วย  ทำให้โจโฉต้องขาดคนดีที่ พึงคบค้าสมาคมไปคนนึง 

หากโจโฉกลับมาเกิดในสมัยนี้ โจโฉก็อาจเถียงได้ว่า  โจโฉนั้นตั้งตนขึ้นมาได้ด้วยพลกำลังของตนเอง  แต่คนดีๆไม่ยอมคบกับโจโฉเพราะไม่ไว้ใจและรังเกียจในเรื่องวิธีการของโจโฉบางอย่าง  คนที่โจโฉจะพึงคบค้าสมาคมด้วยได้  จึงมีแต่ดาวร้ายล้วนๆ   โจโฉจึงจำต้องคบกับคนเหล่านั้นทั้งที่ใจนั้นก็มิได้สมัครรักใคร่  แต่โจโฉก็ต้องไม่ลืมว่า คนดีๆนั้นเขาก็มีจิตใจสูงพอที่จะให้อภัยโจโฉอยู่เป็นนิตย์ 

หากโจโฉจะแสดงเจตนาสุจริตออกมาแก่บ้านเมืองให้ปรากฏ  เจตนาอันนี้โจโฉก็มีอยู่เต็มตัว  แต่ดาวร้ายทั้งปวงนั้นได้เข้ามาบดบังเสีย ด้วยการกระทำอันอื้อฉาวหยาบคายเป็นที่ขยะแขยง คนดีจึงห่างโจโฉลงไปทุกวัน  คนที่เห็นรัศมีอยู่จึงเป็นแต่คนชั่ว แสงที่คนชั่วเห็นนั้น จะเป็นแสงที่ดีมิได้ ต้องเป็นแสงรัศมีที่บาดตาผู้อื่น เป็นภัยแก่คนเป็นจำนวนมากรวมทั้งตัวโจโฉเอง.."

.............................................................................................................................

นั่นเป็นส่วนนึงจากบทประพันธของม.ร.ว.คึกฤทธิ์ในกรณี ยีเอ๋ง..ดาวร้ายในสามก๊ก 
เป็นคำตอบที่อธิบายได้อย่างเป็นเรื่องเป็นราว มีเหตุผลรองรับ เข้าใจง่ายเห็นภาพได้ชัดเจนกันเลย

รู้สึกเหมือนฉันมั้ยคะว่า มันคล้ายๆ คุ้นๆยังไงพิกล..

เรื่องความก้าวร้าว ไร้มารยาท ถ่อย สถุล..   เอ้อ!  ชักเยอะเองแล้ว 555..

อย่างที่บอกคือ ไม่น่าเชื่อจริงๆว่า หนังสือเล่มนี้เขียนเมื่อปีพ.ศ.2493  แล้วป่านนี้เนื้อหาก็ยังนำมาใช้ได้อยู่ดี   ต้องเรียกว่า ไม่เอาท์ เลยนะคะ..

แต่ ยีเอ๋ง มีคนเดียว ก็เป็นดาวร้ายในสามก๊ก
แต่นี่มีตั้ง 9 ..จะใช้ชื่อยังไงดี?

"......................................."

เรียก "เอ๋ง" สั้นๆคำเดียวก็แล้วกัน  จำง่ายดีแล้วค่อยต่อด้วยจำนวน จะออกมาเป็นแบบนี้

"ยีเอ๋ง ดาวร้ายแห่งสามก๊ก  .. เอ๋ง เก้าดาวร้ายแห่งเสียมก๊ก!.. "

อืม..  งั้นขอตัวไปตัดสติ๊กเกอร์ก่อนนะคะ  ได้ motto แล้ว..ไปล่ะ!

ป.ล. สถานการณ์ระอุคุกรุ่นทีไร ให้คิดถึงม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมชทุกที นอกจากความเป็นปราชญ์ของท่านแล้ว ท่านเป็นคนนึงที่รักในหลวงเหลือเกิน  วันหลังเรามาคุยกันเรื่องนี้น่าจะดีนะคะ..