เนื้อเพลงในรูปคงเห็นได้ไม่ชัด  เลยเอาแบบเต็มๆมาให้ดูกันด้วยนะคะ

                           "ความฝันอันสูงสุด"

ขอฝันใฝ่ในฝันอันเหลือเชื่อ     ขอสู้ศึกทุกเมื่อไม่หวั่นไหว
ขอทนทุกข์รุกโรมโหมกายใจ      ขอฝ่าฟันผองภัยด้วยใจทะนง

จะแน่วแน่แก้ไขในสิ่งผิด     จะรักชาติจนชีวิตเป็นผุยผง
จะยอมตายหมายให้เกียรติดำรง     จะปิดทองหลังองค์พระปฏิมา

ไม่ท้อถอยคอยสร้างสิ่งที่ควร     ไม่เรรวนพะว้าพะวังคิดกังขากังขา

ไม่เคืองแค้นน้อยใจในโชคชะตา     ไม่เสียดายชีวาถ้าสิ้นไป

นี่คือปณิธานที่หาญมุ่ง     หมายผดุงยุติธรรมอันสดใส
ถึงทนทุกข์ทรมานนานเท่าใด     ยังมั่นใจรักชาติองอาจครัน

โลกมนุษย์ย่อมจะดีกว่านี้แน่     เพราะมีผู้ไม่ยอมแพ้แม้ถูกหยัน
คงยืนหยัดสู้ไปใฝ่ประจัญ     ยอมอาสัญก็เพราะปองเทิดผองไทย.

..........................................................................................

ที่จริงอยากจะหาโฆษณาชิ้นนึงซึ่งเคยดูนานมากแล้ว เป็นภาพของดร.สุเมธ ตันติเวชกุล คุณมาช่า วัฒนพานิช และใครต่อใคร
มาพูดในถ้อยคำเนื้อความตามบทเพลงนี้มาลงไว้ ณ ตรงนี้นะคะ..
แต่.. เกินปัญญาในตอนนี้  (แต่ตอนอื่น..ไม่แน่ 555)

เลยขอนำโน้ตเพลงพระราชนิพนธ์เพลงนี้มาลงไว้ และเพลงก็บรรเลงโดย อ.ธนิศร์ ศรีกลิ่นดี แทน

............................................................................

เมื่อฟังเพลงนี้ทีไร.. ฉันมักมีคำถามให้ตัวเองเสมอ..

สิ่งที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตของเรามีอะไรบ้าง..

เชื่อว่า หากคนอื่นตั้งคำถามแบบนี้  ก็คงมีคำตอบที่แตกต่างกัน..

ในส่วนของฉัน..
คำตอบทั้งหมดของคำถามนี้ มันอยู่ในเนื้อเพลงๆนี้เสียมาก..
ได้ฟังทีไรก็รู้สึกนิ่งๆ อิ่มใจ เหมือนชีวิตมันมีจุดหมาย..
ที่ไม่ได้ตั้งอยู่แค่.. ตัวกู ของกู เอากูสบาย คนอื่นจะยังไงก็ช่างหัว!
แต่..
เป็นทั้ง.. ตัวกู.. และที่ไกลออกไป.. ด้วย..

จะเรียกว่า.. ฟังแล้วพื้นที่ "อัตตาในหัวใจ" มันหดเล็กลงก็ว่าได้นะคะ..

สังเกตมั้ยคะว่า.. หลายครั้ง..
ที่เราทำอะไรโดยที่ไม่ได้ทำเพื่อตนเองเป็นใหญ่แล้ว..
ผลที่ตอบรับกลับมา มันก็มักจะยิ่งใหญ่กว่าตามไปด้วย..
อาจเป็นเพราะ..
เมื่อไม่ได้ทำโดยหวังผลดีอยู่ที่ตัวเองเป็นหลัก มันก็มักจะมีผลดีหลักๆไปตกอยู่ที่คนอื่นๆด้วย..

การกระทำที่มีผลอยู่กับส่วนรวม มือที่ช่วยร่วมทำมันก็มักจะมีมากขึ้น..
ไม่รู้เป็นอะไร.. อันนี้ส่วนตัว.. ที่ได้เจอมามักจะเป็นแบบนั้นจริงๆ..
................................................................

แล้วคนอื่นๆฟังแล้วรู้สึกอย่างไรบ้าง..คะ?..

ไม่จำเป็นต้องคิดเห็นเหมือนกันเลยเนอะ..

ฉันว่านะ..

การ แตกต่าง ของคำตอบ  ไม่ได้ทำให้ คุณค่า ของคำถามนั้นหมดไป!
แต่มันน่าเศร้าใจเอามากๆ กับการที่เราฟังหรือได้ยินอะไร แล้วไม่คิดแม้แต่จะสงสัย หรือตั้งคำถามเลยมากกว่า..
..ว่ามั้ย?..

.............................................................................

ขอกราบขอบพระคุณสำหรับภาพโน้ตเพลงๆนี้ที่เอามาจาก www.prd.go.th

และบทเพลงของอ.ธนิศร์ ศรีกลิ่นดีด้วยค่ะ.. ว่าแต่ฉันเอามาลงเต็มเพลงมั้ยก็ไม่รู้! 555