หนังสือเรื่อง สี่แผ่นดิน ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมชเป็นหนึ่งในหนังสือเล่มโปรด..สุดๆ เล่มหนึ่งของฉันเลยนะคะ..
แน่ล่ะที่ก็มีคนคิดแบบนี้อีกมากมายเช่นกัน..
วันนี้คิดถึงหนังสือเรื่องนี้ขึ้นมาแบบชนิดเฉียบพลัน  ไม่ได้เตรียมรูป เค้นเรื่องใดๆ
เรียกได้ว่า เป็นการเขียนที่เมินขั้นตอนอันควรจะผ่านก้อนสมอง..บ้าง
แต่ปล่อยให้มันออกมาจากก้อนหัวใจโดยแท้..และ..เท่านั้น!

ที่จริงสี่แผ่นดินเป็นหนังสือนอกเวลาในสมัยที่ฉันเรียนมัธยม
จำได้ว่า ตอนนั้น.. ประทับใจมากชนิดที่ เรียกเพื่อนในกลุ่มว่า"ช้อย"..แล้วก็เขียนโน้ตระหว่างเรียนส่งหากัน
หรือตอนขอมันลอกการบ้าน ก็คิดเอาว่าเราไม่ผิด เพราะ.. "แม่พลอย" เขาเขียน!

"..................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!............................"

ว้า!.. เลยรู้กันเลยว่า พื้นฐานแล้วฉันเรียบร้อยขนาดไหนนะคะ 555

ซึ่งโน้ตที่เขียนนั้น เราก็แทนตัวกันด้วยชื่อในตัวละครแบบที่ว่า เขียนด้วยภาษาเลียนแบบหนังสือ..เกือบเป๊ะ!..
ที่ไม่เป๊ะเพราะเขียนได้ไม่ดีเท่าท่านผู้ประพันธ์อย่างแน่นอน..
ท่านผู้ประพันธ์ที่ฉันคิดเอาเองว่า เป็นผู้ที่ใช้ภาษาไทยได้ดีที่สุดและแตกฉานที่สุดคนนึงของเมืองไทยเลยทีเดียว!
แต่ก็.. นะคะ..
คิดถึง..และ..อยากเขียน..

................................................................................

ช้อย..

ตอนนี้บ้านเมืองเรามองไปทางไหนก็ไม่ปกติ  ฉันเองก็พยายามมองให้เห็นเป็นดีเท่าที่จะทำได้ 

ใจคอไม่เคยคิดโกรธเกลียดเคียดแค้นใครเลย  จนเมื่อได้ออกจากแถวเต๊งไป แล้วมีคนมาเล่าให้ฟังถึงเรื่องที่มีคนพูดถึงในหลวงท่าน.. ในทางที่..ได้ยินแล้วก็สะท้อนใจว่า

คนเรามันเป็นไปได้ถึงขนาดนี้เลยเทียวหรือ

จากวันที่ได้เห็นท่านเสด็จนิวัติพระนครเมื่อครั้งกระโน้น  พระองค์เล็กนิดเดียวเอง..
ช้อยจำได้ใช่มั้ยที่เราไปยืนดูกัน ร้อนก็ร้อน คนก็แน่น..
ใครคนนึงร้องขึ้นมาว่า .. "ในหลวงอย่าทิ้งประชาชน!"

จนถึงตอนนี้  กี่ปีเข้าไปแล้วนะช้อย ที่เราได้เห็นพระองค์ท่านอยู่ท่ามกลางประชาชน..เสมอ..
พระองค์ไม่เคยทิ้งประชาชนของพระองค์ท่านเลย!
แต่..ประชาชนบางกลุ่มบางพวก กำลังทอดทิ้งพระองค์ท่านรึเปล่าช้อย..

ฉันเองเขียนมาแบบนี้ก็เดาได้ว่า ช้อยคงแช่งชักหักกระดูกให้ธรณีสูบไอ้คนกลุ่มนี้อยู่แน่ๆ
เพราะช้อยก็เห็นไม่ต่างและไม่น้อยไปกว่าฉันเลย  ถึงพระมหากรุณาธิคุณที่ทรงมีกับคนไทยโดยทั่วและโดยตลอด

แต่..ฉันไม่รู้ว่าช้อยจะคิดเหมือนฉันไหม

ที่คิดว่า หากได้ทรงทราบเรื่องคนกลุ่มนี้  พระองค์ท่านก็คงไม่ทรงถือสา กลับจะเมตตาด้วยซ้ำ!
เพราะฉันเชื่อเหลือเกินว่า คนที่ทำประโยชน์เพื่อผู้อื่นมาอย่างต่อเนื่องและยาวนานได้ขนาดนี้  

น้ำพระทัยของพระองค์ท่านที่มีต่อผู้คนนั้นไม่ได้เป็นเหมือนบ่อน้ำบ่อเล็กๆ..
ทว่าเป็นเหมือน  มหาสมุทร..

มหาสมุทรที่มองไปสุดลูกหูลูกตาก็ยังไม่เห็นขอบเขตสุดสิ้นของมัน..

ฉันถึงอยากจะบอกช้อยว่า ฉันสะท้อนใจที่ได้ยินความคิดของคนกลุ่มนี้
แต่ก็ไม่เศร้าโศกเสียใจ เกลียดแค้นใดๆกับคนกลุ่มนี้เช่นกัน..
เชื่อว่า คนอย่างพ่อเพิ่ม คุณเปรม ตาอ้น ตาอั้น ตาอ๊อด..
ก็จะคิดและรู้สึกไม่ต่างจากฉัน

ที่ความคิดเหล่านั้น  กลับจะทำให้เรารักพระองค์ท่านมากขึ้น
และที่รักนั้น  ไม่ได้เป็นรักอย่างบอดเขลา เพราะใครเขาบอกให้รักก็ค่อยรัก
แต่รักเพราะได้รู้ ได้เห็น ในสิ่งที่เกิดจากพระราชจริยวัตรที่พระองค์ท่านมี..ที่พระองค์ท่านเป็นตลอดมา

การที่คนกลุ่มนั้นคิดแบบนั้น.. ก็มีแต่จะทำให้คนอย่างเราๆ..เข้มแข็ง

เพราะ..

มีแต่ความรักที่ยิ่งใหญ่เท่านั้น ที่ทำให้คนเราเข้มแข็งได้มากขนาดนี้..

ความรักที่ยิ่งใหญ่ จากคนตัวเล็กๆ.. แต่มากมาย.. มากมายเหลือเกินช้อย..

ถ้าช้อยจะถามฉันว่า ความรักที่ยิ่งใหญ่นั้น วัดได้จากอะไรบ้าง..
ฉันเองก็คงตอบช้อยไม่ได้เหมือนกัน  แต่นึกเอาเองได้ตอนนี้ว่า
มันก็คงจะคล้ายๆกับภาพที่เห็นเมื่อครั้งที่พระองค์ท่านมีพระชนมายุครบ 80 พรรษา
ที่ใครๆต่างก็มาร้องคำว่า "ทรงพระเจริญ" นั่นเอง

ท้ายนี้ฉันมีเพลงที่รู้ว่าช้อยอยากฟังมาฝาก  หายากพอดู
แต่โชคดีที่ฉันพอมีเลยเอามาปันกันได้..

แต่ช้อยอย่าเปิดดังนักนะ  ถึงเราไม่คิดแค้นใดๆคนพวกนั้น

แต่เขาคิดอย่างไรนั่นเราก็ไม่รู้!    เผลอเปิดดังไป ได้ยินแล้วพาลหงุดหงิดจะมาปิดวิทยุของช้อยซะเปล่าๆ!

พลอย..

...............................................................................................................

อ่านถึงตรงนี้แล้ว..

มีใครคิดอยากจะเขียนจดหมายตอบแม่พลอยเขาบ้างมั้ยคะ?

( ถ้าเขียนด้วยภาษาในหนังสือด้วยแล้วจะดีมากเลยนะจ๊ะ )

***  อีกนิด.. มีคนมาบ่นว่า ทำไมไม่เอาเนื้อเพลงมาลงด้วย ก็เลยเอามาลงซะตรงนี้เลยนะ***

..คนมี ชีวิตและกายา   ถือ กำเนิดเกิดมาเป็นหญิง หรือว่าเป็นชาย
ผู้มี พระคุณอันแสนยิ่งใหญ่กว่า สิ่งใด ก็คือแผ่นดิน
..เป็นแดน ที่ให้ชีวา   พึ่งพา อาศัยและอยู่กิน
คุณใด จะเปรียบแผ่นดิน   เอื้อชีวิน จากวันที่เกิด จนตาย
..ยามใด ความทุกข์กรายมาเยือน   ทุกข์ใดเล่าจะเหมือน
ความทุกข์เยือน เรือนกาย
หากเรือน ของเรามีทุกข์ กรายใกล้  สุขอย่างไร อย่างไรตัวเรา
..ยามดี เราดีตาม  ในยาม มีทุกข์ควรแบ่งเบา
บุญคุณ ยิ่งใหญ่นานเนาว์   หน้าที่เรา ตอบแทนพระคุณแผ่นดิน ..