วันก่อนแวะไปอ่าน blog  ของ ป้ารุ ที่หยิบหนังสือ “นิทานร้อยบรรทัด” มาชวนให้เรานึกถึงสมัยที่เคยใส่กระโปรงเอี๊ยมกับเสื้อแขนตุ๊กตา ถักเปียสองข้าง หิ้วกระเป๋า ไปโรงเรียน

พอพักกลางวันหลังอาหารมื้อเที่ยง ถ้าไม่ได้ไปเล่นขี่ม้าส่งเมือง...... ลิงชิงบอล....   ตั้งเต......เล่นตี่จับ.....กระโดดเชือก.....กัน ในสนามของโรงเรียน พวกนักเรียนหญิงก็จับกลุ่มกันหน้าระเบียงเล่นหมากเก็บเกมยอดฮิตที่มีก้อนหินเล็ก ๆ ขนาดเหมาะมือ  5 ก้อนเป็นอุปกรณ์      

ส่วนนักเรียนชายก็จะวิ่งลื่นไถลไปบนพื้นหน้าห้องเรียนที่ลงเทียนไว้ตอนต้นเทอม แข่งกันว่าใครจะวิ่งได้ไกลกว่ากันโดยไม่ล้ม  ผลพวงของการเล่นเกมนี้ทำให้พื้นหน้าห้องมันปลาบ  และถุงเท้าของนักเรียนชายทั้งหลายก็จะดำปิ๊ดปี๋ แล้วก็ขาดง่าย  จนไม่ทันครบเทอม นิ้วเท้าทั้งหลายก็จะแย่งกันออกมาอวดโฉมตามร่องรูที่ขาด แหว่ง   

มิใยที่ครูประจำชั้นจะห้ามและขู่ว่าถ้าครูเห็นใครวิ่งลื่นไถลเช่นนี้จะต้องถูกเคาะตาตุ่ม    แต่พวกเขาก็ไม่กลัว...... เพราะรู้กันอยู่ว่าเป็นหน้าที่ของเหล่านักเรียนหญิงที่นั่งเล่นหมากเก็บกันหน้าระเบียง ที่ต้องคอยดูต้นทาง    ถ้าเห็นครูออกมาจากห้องพักก็ต้องวิ่งเข้าไปบอกเพื่อน ๆ ว่า “ ครูมาแล้ว ครูมาแล้ว....”

พอตอนเย็นหลังจากจดการบ้านลงสมุดให้ครูตรวจแล้วนักเรียนทั้งห้องก็จะเตรียมเก็บข้าวของใส่กระเป๋า... ยกเก้าอี้ขึ้น...ให้เพื่อนที่เป็นเวรทำความสะอาดกวาดพื้นได้สะดวก ในขณะที่ปากก็จะท่องสูตรคูณ...  ตามด้วยอาขยาน..... ประสานเสียงกันในห้อง  ประสานเสียงกันระหว่างห้อง ประสานเสียงกันไปทั้งอาคารเรียน.....

ภาพเก่า ๆ เหล่านั้นผุดขึ้นมาจากห้วงของอดีต......

แล้วก็มีภาพอีกภาพหนึ่ง เป็นเด็กผู้หญิงหางเปียที่พยายามใช้มือป้ายน้ำตาที่ไหลทะลักจนเลอะไปทั้งสองแก้ม  บนโต๊ะเรียนของเธอมีหนังสือเล่มหนึ่งวางอยู่หนังสือเล่มนั้นชื่อ  “นกกางเขน”

ความรู้สึกในอดีตรุมเร้าให้ยามบ่ายวันของวันอังคารเป็นเวลาที่ต้องดั้นด้นไปถึงศึกษาภัณฑ์เพื่อหาซื้อหนังสือที่ชื่อ นกกางเขนมาอ่านเพื่อย้อนอดีตอีกครั้ง.........

 ถ้าใครอยากย้อนอดีตไปกับเรา....วันนี้อาจไม่ต้องไปถึงศึกษาภัณฑ์เพราะเดี๋ยวนี้มีหนังสืออิเลคทรอนิกส์ส่งมาให้ดูถึงหน้าจอใครอยากลองดูก็ไปตามลิงค์นี้เลยนะคะ

จะอ่านเองหรือเปิดเสียงฟังคนเล่าก็เลือกเอาค่ะ

http://techno.obec.go.th/content/NokKangKhean/index.htm