เหนื่อยล้า.... อ่อนแรง... รุมเร้า....

เมื่อใดเล่า.......จะผ่านพ้น.....ทุกข์ทนนี้....

เท่าที่รู้......อาจต้องทน.....อีกสี่ปี....

เบื่อ...เซ็ง...(รากหญ้า)..ประเทศนี้....จริง...โ..ว๊..ย...!!!!!!!!!

ความรู้สึกมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ...... ตอนที่ลืมตาขึ้นมาเมื่อเช้านี้.....

มันอ่อนแรง....ผิดหวัง....เจ็บจี๊ด.....จิ๊ด.....ตรงหัวใจ..

ยังกับอารมณ์ที่เคยอกหัก....  เมื่อสมัยที่เนื้อสาวยังแตกเปรี๊ยะ... เปรี๊ยะ.....

ตื่นแล้วแต่ก็ยังนอนนิ่ง …ร่างกายยังไม่อยากขยับเขยื้อน...

สายตาจับจ้องอยู่กับจอภาพข้างหน้า....

............หูแว่วเสียงรายงานข่าว..... เสียงวิพากษ์... วิจารณ์....

............ สมอง..ยังไม่ยอมสั่งการ..เฝ้าแต่คิดวนเวียน....

....สงสารฟ้า....สงสารดิน....สงสารประเทศไทย...........

....จะทำอย่างไร.......จะทำอย่างไร.........

....รากหญ้า...ถึงจะเข้มแข็ง.....ถึงจะมีประโยชน์.....เหมือนรากแฝก...

....ที่จะอุ้มน้ำ .. ยึดดิน..ให้แผ่นดินนี้ยังคงความอุดมสมบูรณ์....

.... มิใช่เป็นเพียงรากหญ้า.....รากวัชพืชที่สร้างแต่ความรกเรื้อ....น่ารำคาญ.....ที่ต้องคอยถากถางทิ้ง....

.... พ้นจากนายกที่มีปากไว้งาบ...  

....เจอนายกที่มาจากปากกระบอกปืน….

…แล้วกำลังจะได้นายกที่ปาก....(ห) มา.....ก....อีก.....

.....โอ๊ย...หนีไปถางหญ้าดีกว่า..ฟ่ะ....