จะถึงวันแม่แล้ว... ใครต่อใครต่างก็พากันกลับบ้านไปไหว้แม่กันโดยถ้วนหน้า

เป็นกระแสที่เพิ่งเริ่มปลูกฝังกันมาเมือไม่กี่ปีนี้เอง แต่ก็ถือว่าประสบผลสำเร็จนะ
เพราะทุกคนจะนึกถึงแม่กันมากขึ้น

ถ้าต้องให้คำนิยามของคำว่า "แม่" ทุกคนมักจะตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า...

แม่คือผู้ให้  ให้ชีวิต ให้ความรัก แม่เป็นผู้ที่เสียสละ ต้องลำบากตรากตรำในการเลี้ยงดูลูกให้เติบโตเป็นคนดีในสังคม

แต่เล็ก... แม่จะคอยเฝ้าดูแล ประคบประหงมลูกไม่ห่าง คอยห่วงหาอาทรเมื่อยามเจ็บไข้...

ตอนโต... แม่ยังคอยเฝ้าดูอยู่ห่างๆ ดูว่างานการลูกนั้นเป็นอย่างไร มีปัญหาอะไรมั้ย เจ็บช้ำน้ำใจอย่างไรบ้าง จะมีคนคอยดูแลยามเจ็บไข้ได้ป่วยหรือไม่

แม้กระทั่งเรื่องเงินเรื่องทอง จะมีพอกิน พอใช้มั้ย ขาดเหลืออะไร ก็มักจะหยิบยื่นให้เราตลอดมา...

แต่เราเคยมองย้อนกลับมามองตัวเองกันบ้างมั้ย ว่าเราดูแลท่านอย่างไรบ้าง ...

บางคนคิดว่า... ให้เงินใช้ไม่ขาดมือแต่ละเดือนก็น่าจะพอแล้ว จริงๆ แล้วความใกล้ชิด ความผูกพัน การดูแลแม้กระทั่งความรู้สึกของท่านก็เป็นเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กัน

เมื่อถึงวัยทำงาน ทุกคนต่างทำงานหาเงิน  ลูกๆ ต้องออกมาอยู่นอกบ้าน เช่าหอพัก เช่าคอนโด เพราะบ้านอยู่ไกลจากที่ทำงานเหลือเกิน...

ทำให้สังคมปัจจุบัน ดูเหมือนจะมีพ่อเฒ่า แม่แก่ อยู่กันตามลำพังมากขึ้น...

แล้วลูกเต้าเล่า... หายไปไหนกันหมด ทำไมไม่อยู่ดูแลพ่อ แม่ !!!

คำถามเหล่านี้เราได้ยินกันจนชินหู

แต่เพราะหน้าที่การงานจริงหรือ  ที่ทำให้พ่อแม่ต้องถูกทอดทิ้งโดยไม่ได้ตั้งใจ

ทุกอย่างไม่มีคำว่าสายเกินไป... เพราะถ้าเรายังมีลมหายใจ  ยังไงก็ยังมีโอกาสแก้ไข
ในส่วนที่หายไปได้...

เพียงแต่เราต้องเฝ้าดูแลความรู้สึกของท่าน ฟังท่านให้มากขึ้น
หมั่นโทรหา  ถามทุกข์สุขของท่านเป็นประจำ  ถึงตัวจะอยู่ไกลแต่ใช้เสียงของเราเนี่ยแหล่ะอยู่ใกล้เข้าไว้  ยังไงก็หายเหงาได้... เราว่างั้นนะ