วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่มะโหนกได้มีโอกาสหยุดกับเขาบ้าง  หลังจากที่ต้องทำงานมา  6  วันเต็มๆ  เลยมีเวลาได้อัพ  Blog  กับเขาซะที

นั่งกินขนมไปด้วย  อัพ  Blog  ไปด้วย 

โอ๊ย ... ชีวิตแสนจะมีความสุข

ทุกวันนี้เราทำงานใช้ชีวิตอยู่ในที่ทำงานมากกว่าอยู่ที่ห้องซะอีก

มีอยู่วันหนึ่งเรานั่งทำงานไปพร้อมๆ  กับเสียงเพลงที่เหล่าบรรดาเพื่อนฝูงในแผนกเปิดกล่อมให้ฟัง  เป็นเพลงทั่วๆ ไปในท้องตลาด  ที่  DJ  ของแต่ละสถานีจัดมา  (หรือว่ายัดเยียดก็ไม่รู้)  ให้เราได้ฟังกัน  มีอยู่เพลงหนึ่งของ  "บ่าววี"  ชื่อเพลงอะไรนะ ...  เพลง  "ขอนไม้กับเรือ"  หรืออะไรเนี่ยแหล่ะ  ฟังแล้วก็ ...อืม ... เพราะดีนะ   ความหมายก็ดีด้วย   ก็ดูเหมือนจะธรรมดา ...  ไม่น่าจะมีอะไรมากไปกว่าเพลงเพราะๆ  เพลงหนึ่ง

แต่ไอ้ห้วสมองของเราเนี่ยซิ   มันไม่ย่อมอยู่เฉยๆ 
มันดันคิดคำถามให้ต้องคำตอบขึ้นมาได้อีก  1  คำถาม ...

ทำไมเพลงเพื่อชีวิตต้องเป็นเพลงที่มีสำเนียงทางใต้

จริงๆ  แล้วเกือบทุกภาคก็มีการใช้สำเนียง และภาษาร้องที่เป็นสำเนียงท้องถิ่น   หรือที่เราเรียกกันว่าเพลงเพื่อชีวิตนั่นเอง  ไม่ว่าจะเป็นสำเนียงเหนือ  อีสาน   กลาง  และใต้

แต่ส่วนใหญ่พอพูดถึงเพลงเพื่อชีวิตปุ๊บ  ...  คนก็ต้องนึกถึงสำเนียงใต้ปั๊บ   อย่างเพลงของวง  "มาลีฮวนน่า"  เราว่าถ้าเป็นคอเพลงเพื่อชีวิตจริงๆ  แล้วหล่ะก็  คงไม่มีใครไม่รู้จักแน่ๆ   อาจจะด้วยเสน่ห์ของภาษาและสำเนียงทางใต้  ที่ทำให้กลายเป็นเอกลักษณ์ของเพลงเพื่อชีวิตไปโดยปริยาย 

แต่จริงแล้ว  ทุกๆ สำเนียง ทุกๆ  ภาษาของแต่ท้องถิ่นล้วนมีเสน่ห์ในตัวอยู่แล้ว

แต่ทำไมเพลงเพื่อชีวิตที่โด่งดังส่วนใหญ่ในปัจจุบันต้องเป็นภาษา และเป็นสำเนียงใต้ด้วย

เรามานั่งคิดต่อ ... ทำไม  มะโหนกคิดซิว่าทำไม   ก็ยังหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้อยู่ดีนะเนี่ย ...