วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่รู้สึกดีอีกวันหนึ่ง

เนื่องจากได้มีโอกาสทำหน้าทีพลเมืองขั้นพื้นฐาน

โดยการไปใช้สิทธิ์เลือกตั้งล่วงหน้า เพราะคาดว่าในวันเลือกตั้งใหญ่

ที่จะมาถึงในวันที่ 23 ธันวาคมนี้จะติดภาระกิจทางหน้าที่การงาน

ทำให้ไม่ว่าง จึงได้ลงทะเบียนใช้สิทธิ์เลือกตั้งล่วงหน้าไว้ก่อนแล้ว

พอไปถึงหน่วยเลือกตั้งก็ต้องรู้สึกตื่นตาตื่นใจมากๆ

เพราะจำนวนผู้คนที่มาลงคะแนนเสียงล่วงหน้านั้นมีจำนวนเยอะจริงๆ

ความรู้สึกในตอนนั้นไม่ต่างอะไรกับการไปสอบคัดเลือก

เข้ามหาวิทยาลัย หรือไปสอบแข่งขันบรรจุเข้ารับราชการอะไรประมาณนั้น

มีบอร์ดสำหรับตรวจรายชื่อมากมายหลายบอร์ด โดยแต่ละจังหวัด

จะมีสีต่างๆ เป็นตัวแบ่งเขต ทำให้ง่ายต่อการตรวจสอบรายชื่อ

และยังมีโฉมหน้าของผู้สมัครของแต่ละเขต แต่ละจังหวัด

ติดไว้ที่บอร์ดให้ผู้มาใช้สิทธิ์ได้ตัดสินใจว่าจะเลือกใคร 

พอเปิดบัญชีผู้ลงสมัครดูก็ตัดสินใจยากเหมือนกัน เพราะมันเกิดอาการ

รักพี่เสียดายน้องขึ้นมาซะงั้น เรื่องพรรคเราฟันธงไว้ในอยู่แล้วตั้งแต่แรก

ว่าจะเลือกพรรคไหน (แต่ขอไม่บอกนะจ๊ะ)

แต่พอมาถึงตัว ส.ส. ที่จะต้องเลือกนี่สิ มันชักจะลังเลขึ้นมาซะงั้น

เพราะ ส.ส. บางคนเราแถบจะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย

แต่ดันมาอยู่ในพรรคที่เราชอบ แต่พอเจอ ส.ส. ที่เราถูกใจ

กลับไปอยู่ในพรรคที่เราไม่ค่อยชอบซะงั้น

แล้วที่นี้จะทำไงหล่ะ...

ก็เกิดอาการรักพี่แต่เสียดายน้องนะสิ แต่ก็จำต้องตัดใจ

เพราะไม่อยากให้คะแนนเสียงมันกระจัดกระจาย

ท้ายที่สุดก็เลยต้องตัดใจเลือกยกชุดซะเลย

เป็นอันจบหน้าที่ของพลเมืองดีในเบื้องต้น

คราวนี้ก็เหลือแต่รอลุ้นว่าพรรคไหนจะได้คะแนนมากที่สุด

ที่จะสามารถมาเป็นแกนนำในการจัดตั้งรัฐบาลได้

และใครจะมาเป็นนายกฯ คนต่อไปของประเทศไทย

แต่ถึงแม้ใครจะมีโอกาสได้มานั่งเป็นนายกฯ ของประเทศไทย

เราก็ได้แต่หวังอยู่ลึกๆ ในใจว่า...

ถึงจะไม่เก่ง แต่ขอให้ได้คนดี มีจริยธรรม

เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมมากกว่าประโยชน์ส่วนตน

ดูแลทุกข์สุขของพี่น้องประชาชนอย่างจริงจัง

และไม่โกงกินชาติบ้านเมือง

เท่านี้ก็เพียงพอสำหรับประชาชนตาดำๆ อย่างเราแล้ว...