สวัสดีค่ะคุณๆ ผู้อ่านขา ผีเสื้อน้อยหายหน้าหายตาไม่มาอัพบล็อกซะเกือบอาทิตย์  เนื่องจากเดือนนี้ตารางบินค่อนข้างหนาแน่น  เรียกได้ว่าได้บินเยอะที่สุดตั้งแต่เริ่มบินกับสายการบินนี้เลยก็ว่าได้  แม้แต่วันที่ต้องเป็น standby ก็ยังโดนเรียกให้ไปบิน  ที่เล่านี่ไม่ได้บ่นนะคะ  ดีใจค่ะ  ทำงานเยอะ ก็ได้เงินเยอะตามไปด้วย  

       ผีเสื้อน้อยรักการไปบินม้ากมากค่ะ  ได้ไปบินทีไรก็มีความสุขทุกที โดยเฉพาะอย่างยิ่งสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ที่คุณคนนั้นเขาต้องจากไปไกลอีกซีกนึงของโลก  การได้บินๆๆ จนเหนื่อยและกลับมานอนหลับเป็นตาย ช่วยบรรเทาอาการคิดถึงได้ดีทีเดียว 

          ผีเสื้อน้อยเข้ามาเปิดดูบล็อกเกือบทุกวัน แต่ด้วยความที่เหนื่อยและไม่มีเวลา ก็ได้แต่มาอ่านคอมเม้นต์และตามไปเยี่ยมบล็อกของคุณๆ เท่านั้นค่ะ  และอีกอย่างคือ ผีเสื้อน้อยยังไม่ได้ไปช้อปที่ซ่านหมาโหล่วเลยค่ะ  เรื่องไปช้อปกันที่ซ่านหมาโหล่วของผีเสื้อน้อย ก็ยังต้องรอต่อไป ตอนแรกกะว่า จะปล่อยให้บล็อกค้างไปจนถึงได้ไปช้อป ก็ดูจะนานเกินไป ไม่รู้ว่าจะได้อัพมื่อไหร่ เพราะผีเสื้อน้อยจะได้หยุดแค่สองวันคือวันนี้กับวันพรุ่งนี้จากนั้นก็ต้องทำไฟล์ทไปมัลดีฟ ได้กลับอีกทีก็วันจันทร์ตอนเช้าโน่นเลยค่ะ  โห โปรแกรมยาวขนาดนี้  ผีเสื้อน้อยทนไม่ไหวแน่ๆ  วันนี้ผีเสื้อน้อยเลยขอแว๊บเข้ามานิดนึงค่ะ  แวะเข้ามาบอกว่า "หนูคิดถึงผู้โดยสารไทยที่สุดเลยค่ะ" 

      เรื่องของเรื่องก็คือผีเสื้อน้อยได้ไปบินเมืองไฮฟง ประเทศเวียดนามติดๆ กันมาสองสามไฟล์ทแล้วค่ะ ที่ได้บินเยอะขนาดนี้ก็เพราะว่าเรามีไฟล์ทนี้ทุกวันและลูกเรือเราก็ยังมีไม่ถึงร้อย ยังไง้ยังไงเดือนนึง ก็ต้องได้บินไฟล์ทนี้อย่างน้อยคนละสามไฟล์ท  จากตอนที่แล้วที่เล่าเกี่ยวกับผู้โดยสารไปจับขาเพื่อนของผีเสื้อน้อย  จะขออัพเดทสักเล็กน้อยค่ะ ถึงแม้ว่าเพื่อนแอร์ของผีเสื้อน้อยจะไม่เอาเรื่องที่โดนลวนลาม แต่ทางบริษัทได้ดำเนินการทางกฏหมายในข้อหา             ฝ่าฝืนกฏสูบบุหรี่ ในห้องโดยสาร ค่ะ 

          คราวที่แล้วผีเสื้อน้อยเข้าใจผิดคิดว่า ผู้โดยสารสูบบุหรี่ในห้องน้ำ  แต่จริงๆ แล้วท่านสูบในห้องโดยสารค่ะ สูบขณะที่เครื่องกำลังลดระดับเพื่อทำการลงจอด  (ลองนึกภาพตามนะคะ) นอกจากท่านจะโดนปรับเป็นเงินประมาณสองหมื่นกว่าบาทแล้ว ท่านยังโดนห้ามเข้าประเทศมาเก๊าเป็นเวลา 2 ปี และโดนปฏิเสธจากสายการบินของเราตลอดไป  เฮ้อ!! ผีเสื้อน้อยสงสารครอบครัวเขาจังค่ะ  อุตส่าห์มาทำงานหาเงินแทนที่จะทำตัวดีๆ กลับต้องโดนส่งกลับ   แล้วยังโดนห้ามเข้าประเทศอีก    

          ขอเล่าเพิ่มเติมเกี่ยวกับผู้โดยสารในไฟล์ทนี้สักเล็กน้อยนะคะ   คือไฟล์ทที่ไปไฮฟงนี่ เป็นไฟล์ทเหมาลำค่ะ หรือที่เรียกกันว่า charter flight  ไฟล์ทนี้จะไม่มีในหน้าขายตั๋วในเว็บไซต์ค่ะ  แต่เราจะขายให้เอเจ้นท์ คือไฟล์ทจะเต็มหรือไม่เต็ม ไม่เกี่ยวกับเราเพราะเราขายแบบเหมาทุกที่นั่ง ยังไงเราก็ได้เงินเท่าเดิมอยู่แล้ว   99% ของผู้โดยสารไฟล์ทนี้คือ ผู้โดยสารมาจากจีนแผ่นดินใหญ่ค่ะส่วนมากเป็นแรงงานที่มาทำงานที่มาเก๊า แต่มาแบบนักท่องเที่ยว พอครบกำหนดที่อยู่ในมาเก๊าได้ก็ต้องบินออกนอกประเทศซักวันสองวันแล้วกลับเข้ามาใหม่แล้วก็จะได้วันสำหรับอยู่ในมาเก๊าเพิ่มขึ้น   อย่างผีเสื้อน้อยบินไปไฮฟงวันนี้ พรุ่งนี้ผีเสื้อน้อยไปบินอีก ไฟล์ทเข้ามาเก๊า ผีเสื้อน้อยก็จะได้เจอผู้โดยสารชุดเดิมอีก

       ตอนที่ผีเสื้อน้อยบินอยู่ที่สายการบินเดิมในประเทศไทย ผู้โดยสารส่วนมากน่ารักค่ะ ถ้าเราขอร้องท่านๆ เหล่านั้นด้วยความสุภาพอ่อนน้อม ไม่ว่าจะขอให้นั่งที่ รัดเข็มขัด เปิดหน้าต่างข้างที่นั่ง  ท่านทั้งหลายก็ทำตามแต่โดยดี

       แต่ที่นี่แตกต่างค่ะ ตั้งแต่เริ่มขึ้นเครื่องบางท่านจะไม่ยอมนั่งที่ตามหมายเลขในบัตรที่นั่งค่ะ ท่านจะนั่งตามใจตนเอง ขอดูบัตรที่นั่ง ท่านก็จะตะคอก โบกมือไล่ แล้วก็แอบซ่อนบัตรที่นั่งเอาไว้ด้านหลัง แล้วเดินไปนั่งตามใจตนเอง พอเจ้าของที่มาถึง แทนที่ท่านจะบอกดีๆ ว่าขอเปลี่ยนที่นั่งได้มั้ย ท่านกลับโบกมือไล่ทำราวกับว่าท่านผู้โดยสารเจ้าของที่นี่มารบกวน  ผีเสื้อน้อยเองก็ต้องถามเจ้าของที่นั่งว่าท่านยอมหรือไม่ ถ้าท่านยอมก็ดีไปแต่ถ้าไม่ยอมผีเสื้อน้อยก็ต้องออกโรง ขอร้องครั้งที่ 1   ขอร้องครั้งที่ 2 (ด้วยความสุภาพและรอยยิ้ม) ท่านตะคอกอีกแล้วค่ะ  และท่านเจ้าของที่ก็ไม่ยอมเช่นกันค่ะ   เอาล่ะเมื่อขอร้องดีๆ ไม่ได้ ผีเสื้อน้อยก็ต้องกลายเป็นแอร์ดุล่ะค่ะ  ต้องบอกท่านด้วยท่าทางแข็งขันอย่างสุภาพ แต่ไร้รอยยิ้ม ยืนยันว่ายังไงท่านก็ต้องย้าย  ยังค่ะยังไม่จบ แน้!! ลุกออกจากที่ตรงนี้แล้วยังไปนั่งที่คนอื่นเขาอีก  เจ้าของที่ก็ตามมาทวงอีก  เอ้าไปบอกใหม่ เข้าสู่วิธีการเดิมๆ   ยอมลุกแล้วก็ย้ายไปนั่งที่คนอื่นอีก จนครั้งที่สาม  ถึงได้ยอมไปนั่งที่ตัวเอง เฮ้อ!!  เดินไปก็ตะโกนด่า นังแอร์ไป  อย่าคิดว่าหนูฟังไม่ออกนะคะ  ไอ้คำด่าเนี่ย เพื่อนแอร์ชาวจีนสอนไว้หลายคำอยู่เหมือนกัน (ไอ้ที่ไม่ดีนี่จำแม่นนัก) 

      ระหว่างไฟล์ทก็ต้องมีเรื่องให้ปวดหัวต้องคอยระวังผู้โดยสารสูบบุหรี่ในห้องน้ำ บางครั้งจับได้แต่กลิ่น หาตัวคนสูบไม่เจอ  บางครั้งจับได้แต่ซองบุหรี่   วันนี้ผีเสื้อน้อยเจอผู้โดยสารถามค่ะว่าสูบบุหรี่ได้ไหม ก็ตรงที่พักแขนเนี่ยจะมีที่เขี่ยบุหรี่ใช่มั้ยคะ  สมัยเมื่อนานมาแล้วเนี่ย ก่อนที่ผีเสื้อน้อยจะได้เป็นแอร์ เขายังคงไม่มีกฏห้ามสูบบุหรี่บนเครื่อง   แล้วเครื่องที่ใช้นี่ก็อายุมากกว่าผีเสื้อน้อยซะอีกมันก็เลยยังมีที่เขี่ยบุหรี่ติดมาด้วย  ผีเสื้อน้อยเลยต้องเรียกเพื่อนแอร์ชาวจีนมาอธิบายค่ะ  เพราะถ้าต้องพูดภาษาจีนขั้นนี้ ผีเสื้อน้อยไม่สามารถค่ะ   เพื่อนก็มาช่วยอธิบาย แต่ยังไง้ยังไง คุณผู้โดยสารก็ยืนยันว่าสูบได้ จนผีเสื้อน้อยต้องแอบกระซิบให้เพื่อนแอร์เล่าเรื่องที่ผู้โดยสารสูบบุหรี่แล้วโดนปรับเงินกับถูกห้ามเข้าประเทศให้ฟัง   ได้ผลค่ะ คุณผู้โดยสารท่านนี้เงียบกริบยอมเข้าใจแต่โดยดี และไม่ขอสูบบุหรี่อีกเลยตลอดการเดินทาง

    มาถึงตอนเครื่องลง ระหว่างที่เครื่องกำลังลดระดับลง กัปตันเปิดไฟสัญญาณรัดเข็มขัด ท่านผู้โดยสารที่เคารพก็จะลุกไปโน่นมานี่  แอร์ต้องรีบประกาศให้นั่งลงแทบไม่ทัน   พอเครื่องแตะรันเวย์ปุ๊บ  ท่านก็ลุกเปิดช่องเก็บกระเป๋ากันให้วุ่นวาย แอร์ก็ต้องรีบประกาศอีกว่าขอให้นั่งนะคะ   เชื่อมั้ยคะว่าไฟล์ทเมื่อวานซืน  แอร์ประกาศสามรอบได้ แต่ไม่มีใครยอมนั่งค่ะ  แต่ที่ผีเสื้อน้อยโมโหที่สุดเลย คือมีคุณแม่กับลูกอ่อนแบเบาะท่านนึงค่ะ เธอลุกขึ้นยืนด้วยเช่นกัน ผีเสื้อน้อยตะโกนบอกให้เธอรวมทั้งให้ผู้โดยสารท่านอื่นๆ นั่ง แต่เธอก็ไม่ยอมฟังค่ะ  ผีเสื้อน้อยต้องเดินไปจับตัวมานั่งพร้อมกับรัดเข็มขัดให้  แต่เธอก็ยังลุกอีก ผีเสื้อน้อยก็ต้องเดินไปหาเธอถึงสามรอบด้วยกัน  กลัวว่าเธอจะหกล้มไปทับลูกแล้วตามด้วยผู้โดยสารท่านอื่นๆ เรียงกันเป็นโดมิโนหากกัปตันเลี้ยวแรงไปนิด หรือมีเหตุให้ต้องเบรกกระทันหัน             ผู้โดยสารท่านอื่นๆ ก็ตะโกนด่าผีเสื้อน้อย ทำนองว่ายุ่งจังเดี๋ยวมันก็จอดแล้ว  ทำไมจะลุกไม่ได้  ผีเสื้อน้อยสวมวิญญาณแอร์โหดค่ะ เดินไปบอกผู้โดยสารให้นั่งด้วยเสียงดังและหนักแน่นมากๆ แน่นอนค่ะไม่มีรอยยิ้มแน่ๆ  ก็มีผู้โดยสารทำตามบ้างบางส่วน  จากนั้นหัวหน้าลูกเรือแจ้งกัปตันค่ะ  กัปตันก็แสนจะดี  ประกาศบอกเลยว่าถ้าไม่นั่งที่ กัปตันจะไม่เข้าไปจอดนะเออ จะหยุดมันตรงนี้แหละ  นั่นแหละค่ะ ท่านผู้โดยสารถึงได้ทยอยกันนั่ง  

    กลับจากไฟล์ทนี้มาซัดพาราไปสองเม็ดค่ะปวดหัวจัง ผีเสื้อน้อยบอกกับเพื่อนแอร์มาเก๊าและฟิลิปินส์ว่าไม่เคยเจอเลยจริงๆ ที่ผู้โดยสารพูดไม่รู้เรื่อง ผู้โดยสารคนไทยน้อยมากๆ ที่จะตะคอกใส่แอร์ หรือว่าทำกิริยาไม่ดีใส่แอร์ ส่วนใหญ่แล้วพูดจารู้เรื่องและสุภาพมาก  นั่นทำให้แอร์ไทยยิ่งต้องสุภาพมากขึ้นไปอีก  เพื่อนบอกอ๋อมิน่าล่ะ พวกแอร์ไทยที่นี่ถึงได้มีแต่คนสุภาพอ่อนหวาน     แต่คุณๆ ขา ผีเสื้อน้อยกลัวจังว่าผีเสื้อน้อยจะกลายเป็นนังแอร์โหดแบบที่เพื่อนๆ แอร์สายการบินเดิมมันล้อกันตอนที่เล่าเรื่องให้มันฟัง    มันบอกว่าแกกลับมาบินสายการบินของไทยไม่ได้แล้ว เพราะแกเป็นแอร์โหดไปแล้ว    ไม่จริงนะคะ  วันนี้ไปบินไฮฟง(อีกแล้ว) ผู้โดยสารน่ารักค่ะ  ผีเสื้อน้อยก็กลายมาเป็นนางฟ้าเหมือนเดิม เฮ้อ!! ค่อยยังชั่ว ถ้าขืนเปลี่ยนโหมดกลับมาไม่ได้ล่ะก็ แย่เลย 

    ที่เล่ามานี่ผีเสื้อน้อยไม่ได้หมายความว่าผู้โดยสารชาวไทยดีกว่าชาวจีนนะคะ  ทุกชาติก็มีคนดีคนไม่ดีปะปนกันไป คนจะดีไม่ดี ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเชื้อชาติศาสนา ทุกคนมีสิทธิเป็นคนดีได้เท่าๆ กัน ผู้โดยสารชาวจีนน่ารักๆ ที่ได้เจอก็เยอะค่ะ บางท่านสอนภาษาจีนให้ด้วย บอกให้ออกเสียงให้ถูก   ที่ผีเสื้อน้อยเล่ามาเพียงแค่อยากแบ่งปันประสบการณ์ที่ได้เจอมาเท่านั้นเองค่ะ  เพราะเมื่อวานซืนนี้ผีเสื้อน้อยมีความรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ว่า  "คิดถึงผู้โดยสารไทยเหลือเกิน"

     ป.ล.1  เขียนจบแล้วเดินออกไปที่ระเบียงเห็นหลังคาตึกของคุณคนนั้น  (บ้านเราอยู่ตรงข้ามกันค่ะ) ป่านนี้คงนอนหลับด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง แต่เรานี่สิทำไมไม่ง่วงซะทีน้อ

    ป.ล. 2 ขอบคุณทุกความเห็นและทุกท่านที่แวะมาเยี่ยมค่ะ  แม้ว่าจะบินมาเหนื่อยแค่ไหนแต่พอได้อ่านความเห็นของทุกๆ คนแล้ว บอกได้เลยว่าหายเหนื่อยไปกว่าครึ่งค่ะ 

   ป.ล. 3 ผีเสื้อน้อยพยายามข่มตาหลับก่อนนะคะ  ว่าแต่มีใครรู้มั้ยคะว่าผีเสื้อน้อยนอนไม่หลับเพราะอะไร ช่วยบอกหน่อยสิคะ ผีเสื้อน้อยไม่รู้จริงๆ ค่ะ