วันพฤหัสบดีที่ 30 พฤศจิกายน
ผมยังวนเวียนอยู่แถวๆ ประเทศเพื่อนบ้านอยู่ และวันก่อนนั่งอยู่กลางระหว่างเพื่อนชาวจีนกับอินเดีย เกิดถกกันอย่าง

ร้อนแรงถึงเรื่องที่แซวกันเล่นระหว่างเพื่อนร่วมทวีป
 ผมแหย่ให้เพื่อนอินเดียประกาศว่า ประเทศของเขาจะต้องวิ่งล้ำหน้าจีนในอนาคตอันใกล้แน่นอน...เพราะจีนวิ่งไป

ข้างหน้ารวดเร็ว และพลุ่งพล่านเหลือเกิน จึงอยากให้อินเดีย มาเป็นตัวถ่วงดุล เพราะญี่ปุ่น ทำท่าเหมือนไม่พร้อมจะลุกขึ้นสู้เสียเฉยๆ

อย่างนั้นแหละ
 เปรียบเทียบให้ดูสถานภาพของอินเดียกับจีนก่อน...เมื่อปี ค.ศ.1980 หรือ 26 ปีก่อน ทั้งสองประเทศมีรายได้ต่อหัว

เกือบจะเท่ากัน
 วันนี้ จีนมีรายได้ต่อหัวเพิ่มขึ้นเกือบจะเป็นสองเท่า เหตุเพราะอัตราโตทางเศรษฐกิจโตไม่น้อยกว่าปีละ 9 เปอร์เซ็นต์
 ทุกวันนี้ จีนมีการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศมากกว่าอินเดียถึง 10 เท่า
 หากเทียบยอดค้าขายกับตลาดโลกแล้ว จีนมีสูงกว่าอินเดียประมาณ 5 เท่า
 จีนมีอัตราคนอ่านออกเขียนได้สูงกว่าอินเดีย และโครงสร้างพื้นฐานของจีนไม่ว่าจะเป็นถนน สะพาน หรือไฟฟ้าดีกว่า

อินเดีย
 ใครต้องการจะเริ่มธุรกิจใหม่ในจีน ขั้นตอนและกระบวนการจะใช้เวลาประมาณ 1 เดือน แต่ที่อินเดียต้องใช้เวลาสาม

เดือน เหตุเพราะระบบราชการที่ยังคร่ำครึของอินเดีย ที่ยังเป็นอุปสรรคสำคัญของประเทศที่เรียกตัวเองว่า เป็นชาติประชาธิปไตย

ที่ใหญ่ที่สุดของโลก ขณะที่จีนยังปกครองด้วยระบอบพรรคคอมมิวนิสต์ที่ยังรวมศูนย์อยู่ที่พรรคเดียว
 นิตยสาร The Economist เคยทำการสำรวจถึงสภาวะของการแข่งขันของสองยักษ์แห่งเอเชียนี้และสรุปว่า
 "หากนี่เป็นการวิ่งแข่ง จีนก็ทิ้งห่างอินเดียไปหลายช่วงตัวแล้ว"
 พอผมนั่งลงคุยกับเพื่อนจีนกับอินเดียวันก่อน จึงต้องเชียร์ให้เพื่อนอินเดียแสดงวิสัยทัศน์และความพร้อมที่จะแซง

หน้าจีนในวันข้างหน้า
 "แน่นอน อินเดียจะชนะจีนในโค้งหน้าของการวิ่งมาราธอน เพราะอินเดียเป็นประชาธิปไตยขณะที่จีนยังไม่อาจจะ

ปฏิรูปการเมืองได้ในอนาคตอันใกล้นี้ แปลว่าระบอบการเมืองของอินเดียสามารถจะรองรับความเปลี่ยนแปลงได้ดีกว่าของจีน...และ

จะมีเสถียรภาพทางการเมืองที่มั่นคงกว่าจีน..."
 เพื่อนอินเดียคนนี้บอกว่า เพราะอินเดียเป็นประชาธิปไตย ดังนั้น จึงไม่มีผู้นำคนไหนสามารถสร้างความหายนะให้กับ

ประเทศในระดับร้ายแรงได้อย่างกรณี "ก้าวกระโดดใหญ่" ของอดีตประธานเหมาเจ๋อตุง ที่ทำให้คนตายไปถึง 30 ล้านคน และการ

"ปฏิวัติวัฒนธรรม" ที่ทำให้ประเทศถอยหลังไปถึง 10 ปีและผู้คนต้องตาย และเป็นโรคประสาทไปรวมแล้วหลายล้านคน
 อินเดียเองเริ่มด้วยปรัชญาสังคมนิยมในช่วงที่ปลดแอกจากอังกฤษ มองเห็นทุนนิยมเป็นที่มาของความยากจนทาง

เศรษฐกิจ จึงดำเนินนโยบายเศรษฐกิจที่ผสมผสาน และมีอัตราเติบโตทางเศรษฐกิจต่ำ (ที่เรียกขานกันด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า

"อัตราโตทางเศรษฐกิจแบบฮินดู") ที่ร้อยละ 3 โดยประมาณเป็นช่วงเวลายาวนานถึงสองชั่วคน
 แต่เมื่อปี ค.ศ.1991 หรือเมื่อ 15 ปีก่อน อินเดียเจอกับวิกฤติเศรษฐกิจที่ร้ายแรงพอที่จะทำให้ต้องทบทวนทิศทาง

ของตัวเองใหม่ และเมื่อก้าวพ้นจากแนวทางเก่านั้นได้ ก็สามารถก้าวล่วงความล้าหลัง และเข้าสู่สิ่งที่บางคนเรียกว่า "การปฏิวัติ

อย่างสันติ"
 จากนั้นเป็นต้นมา อินเดีย ก็เกิด "ผู้ประกอบการรุ่นใหม่" ที่ได้รับสมญานามว่าเป็น "ฮีโร่" แห่งระบอบเศรษฐกิจแบบ

ตลาด และมองไปรอบด้านก็เห็นอินเดีย ลุกขึ้นมาแสดงความมั่นใจในความสามารถของตัวเองที่จะแข่งขันในเวทีเศรษฐกิจโลกอย่าง

เข้มแข็ง
 ที่เห็นชัดที่สุดคือการปฏิวัติกติกาพื้นฐานเกี่ยวกับวงการโทรคมนาคม ซึ่งนำมาสู่การสร้างให้อุตสาหกรรมไอทีของ

อินเดีย กลายเป็นหนึ่งไม่เป็นรองใครในโลกทุกวันนี้
 เพื่อนอินเดียของผมบอกเพื่อนจีนที่นั่งจิบชาที่ว่า "คุณกับผมอายุยังน้อย...แค่ 30 เศษๆ...อีก 10 ปีเราพบกัน อินเดีย

ต้องไม่แพ้จีนแน่นอน..."
 เพื่อนจีน พยักหน้า พลางกระซิบตอบว่า "อินเดียวิ่งเร็วขึ้น จีนก็เร่งฝีเท้าเหมือนกัน"
 พรุ่งนี้ จะเล่าให้ฟังต่อว่าเพื่อนคู่นี้ถกแถลงกันเรื่องอนาคตของสองยักษ์แห่งเอเชียนี้อย่างไร...เพราะช้างสารแข่งกัน

หญ้าแพรกต้องลุกขึ้นมาเตรียมรับสถานการณ์แล้ว