ผมเอารูปของเวบไซต์ที่น่าสนใจสำหรับคนไทยยามนี้มาให้อ่านดู เผื่อท่านที่เคยกล่าวหาว่าคนสิงคโปร์ไร้อารมณ์ขันนั้น จะได้รู้ว่าความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่

          ท่านเข้าไปที่ Talkingcock.com ก็จะเห็นว่าเวลาเขาเสียดสีประชดประชันผู้นำทางการเมืองของเขานั้น เขาทำได้เจ็บแสบ และสรวลเสเฮฮาได้ไม่บันเบาเลย

         เขายืนยันว่า เวบไซต์แห่งนี้มีเป้าหมายหลัก คือการส่งเสริมเสรีภาพแห่งการแสดงความคิดเห็น แต่ก็ออกตัวก่อนเลยว่า การพูดถึงผู้นำเขาในทางไม่ค่อยเคารพนับถือหรืออ่อนน้อมถ่อมตนอย่างที่ประชาชนชาวเกาะแห่งนั้นทำเป็นเรื่องปกตินั้น ไม่เกี่ยวกับการเมืองแต่ประการใด และใครอย่าเอาไปเกี่ยวโยงกับเรื่องจริงและชีวิตจริงเป็นอันขาด

        เช่นข่าวใหญ่อันดับหนึ่งของเขาเมื่อวานนี้ประกาศว่า

      " รัฐบาลสิงคโปร์เตรียมจะตอบโต้การประกาศหยุดความร่วมมือกับรัฐบาลไทย ด้วยมาตรการเด็ดขาด...คือการห้าม "เฒ่าหัวงู" (dirty old men) ของสิงคโปร์ไปเยี่ยมประเทศไทยโดยไม่มีกำหนด"    

        มาตรการเด็ดขาดที่ห้าม "เฒ่าหัวงู" จากสิงคโปร์ไปเยือนประเทศไทยนั้น ก็เพื่อสั่งสอนประเทศไทยให้รู้ว่า หากไม่มีคนแก่จากเกาะแห่งนี้ไปเที่ยวผู้หญิงไทย เศรษฐกิจไทยก็จะต้องประสบกับวิกฤติเป็นแน่แท้

         มาตรการเสริมก็คือการตรวจหนังสือเดินทางของเฒ่าหัวงูสิงคโปร์อย่างเข้มงวด เพื่อป้องกันไม่ให้คนเหล่านี้หลบหลีกการห้ามครั้งนี้ด้วยการแอบเข้ามาเลเซีย เพื่อหลบหนีเข้าไทยไปหา "อีหนู" ทั้งหลาย

         ผมอ่านข่าวนี้ไปก็หัวเราะไป เพราะเขาใช้ศัพท์แสงอังกฤษแบบสิงคโปร์ผสมกับคำฝรั่งแรงๆ ตรงไปตรงมา (ไม่เหมาะจะนำมาขยายความต่อ...อาจเสี่ยงต่อมาตรฐานศีลธรรมส่วนตัวของผม)...คลายเครียดเรื่องสิงคโปร์อุ้มทักษิณ และปะทะกับรัฐบาล "ขิงแก่" กับ "คมช. ยาแรงยาเบา" ไปได้ช่วงสุดสัปดาห์นี้

        แต่ขณะที่ยิ้มไปอ่านเนื้อหาเจ็บๆ แสบๆ ของเวบไซต์นี้ไป ก็ได้ข่าวการจากไปของคอลัมนิสต์อารมณ์ขันอาวุโสมะกัน อาร์ท บุกวอลด์ (Art Buchwald) อายุ 81 ด้วยความเสียดาย...แต่อาร์ทก็ไม่ทิ้งลายของความเป็นเจ้าของอารมณ์ขันทางการเมืองเหลือร้าย

อาร์ท บุกวอลด์

          เพราะเขาเขียนคอลัมน์ทิ้งเอาไว้เพื่อตีพิมพ์หลังจากเขาตาย...ชื่อ "Goodbye, My Friends" เพื่อฝากอารมณ์ขันเอาไว้ด้วย (ช่วงที่เขาเฟื่องฟู ทุกคอลัมน์ถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ 550 ฉบับพร้อมกัน-และได้รางวัลพูลิซเซอร์เมื่อปี ค.ศ.1982)

         แม้ลีลาของการจากไปก็เป็นตำนานที่แฝงด้วยอารมณ์ขันร้ายกาจ

         เดือนกุมภาพันธ์ปีที่แล้ว หมอบอกอาร์ท ว่า เพราะต้องเผชิญกับโรคไตวาย เขาคงจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่กี่สัปดาห์...หมอตัดขาเขาไปข้างหนึ่ง และแนะนำให้ทำการฟอกไตเป็นประจำ

        นักหนังสือพิมพ์อารมณ์ขันเหลือร้ายคนนี้บอกหมอและญาติพี่น้องว่าไม่เอา เขาไม่ยอมทำตามที่หมอสั่ง...และขอไปอยู่ที่ "บ้านคนแก่" เพื่อรอตายอย่างสงบ

        แต่เขาไม่ตาย...อยู่ไปได้สักพักก็เบื่อ เพราะความตายไม่มาเยือน..อาร์ท บุกวอลด์ ก็จึงกลับบ้านไปเขียนหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ "ยังเร็วเกินไปที่จะกล่าวคำอำลา" (Too Soon to Say Goodbye) ในหนังสือเล่มนี้ เขาเขียนถึงความฝันคืนหนึ่งที่เตรียมตีตั๋วไปสวรรค์จากสนามบินดัลลัส ของกรุงวอชิงตัน พอเขาสอบถามเจ้าหน้าที่สนามบินว่า เขามีสิทธิจะได้คะแนนสะสมจากสายการบินหรือเปล่า ก็ได้รับคำตอบว่า "ไม่จำเป็นแล้ว เพราะคุณไม่ได้จองตั๋วเที่ยวขากลับจากสวรรค์แล้วนี่นา..."     

      ในความฝันนั้น เที่ยวบินนั้นเกิดเสียเวลา ไม่ได้ออกตามเวลาที่กำหนด-เหมือนชีวิตจริงของเขาที่วันอำลาจากโลกนี้ถูกเลื่อนเวลาออกไปอีก

         เขาบอกเพื่อนๆ ว่า อยากให้งานศพของเขาใหญ่โตและสนุกสนาน แต่มีเงื่อนไขประการหนึ่งว่าเขาต้องไม่ตายวันเดียวกับประธานาธิบดี ฟิเดล คาสโตร ของคิวบา (ซึ่งถูกอาร์ท บุกวอลด์ แซงคิวไปเสียก่อนแล้ว)