พอจีนประกาศว่าอัตราโตผลิตภัณฑ์มวลรวมหรือ GDP ของเขาเมื่อปีที่ผ่านมายืนอยู่ที่ 10.7 เปอร์เซ็นต์ ก็เป็นอันรู้กันว่าเศรษฐกิจของจีนนั้นมาถึงจุดที่ "ฉุดไม่อยู่" เสียแล้ว  เพราะนั่นคืออัตราโตที่สูงที่สุดใน 11 ปี

         เท่ากับยืนยันว่าความพยายามของรัฐบาลกลางที่ปักกิ่งให้หามาตรการ "ลดความร้อนแรง" ลงนั้นไม่ประสบความสำเร็จ ทำให้ความกลัวเรื่อง "ฟองสบู่แตก" ก็หวนกลับมาสู่แวดวงนักวิเคราะห์เศรษฐกิจระหว่างประเทศอีกรอบหนึ่ง

        พอเจาะลึกลงไป ก็เห็นว่าปัจจัยที่ทำให้ตัวเลขโตของปี ค.ศ.2006 คืออะไร ก็ได้ความว่าการส่งออกนั่นแหละพุ่งพรวดพราดขึ้นไป

        ตามมาด้วยยอดขายปลีกที่สูงขึ้นอย่างแรง แถมการผลิตด้านอุตสาหกรรมก็ขยายตัวอย่างคึกคัก

       ไม่ต้องพูดถึงการก่อสร้างถนน สร้างเมือง และตึกรามบ้านช่องในหลายๆ จุด ใครไปปักกิ่งกับเซี่ยงไฮ้ตอนนี้ก็จะเห็นกิจกรรมการก่อสร้างที่เกือบจะมีอยู่ตลอด 24 ชั่วโมงเพราะปีหน้าปักกิ่งเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกและอีกสองปีต่อจากนั้น เซี่ยงไฮ้ก็จะเป็นผู้จัดงาน World Expo ซึ่งถือเป็นงานยักษ์อันดับสามของโลก รองลงมาก็แต่โอลิมปิกและ World Cup เท่านั้น

       ที่ออกจะแปลกก็คือว่านี่คือ "ข่าวดีที่ทำให้เกิดข่าวร้าย" เพราะแม้นักเศรษฐศาสตร์จีนหลายคนนั้นพอเห็นตัวเลขเศรษฐกิจทางการสำหรับปีที่ผ่านมาออกมาอย่างนี้ ก็ทำนายเลยว่าสงสัยรัฐบาลกลางจะต้องปวดหัวอีกแล้ว

       ทำไมข่าวเศรษฐกิจดีเกินคาดจึงเป็นข่าวร้าย? เพราะกลัว "ร้อนแรงเกินเหตุ" หรือที่รู้จักกันดีในคำว่า overheating ซึ่งหากเกิดขึ้นจริงก็จะทำให้เกิดปรากฏการณ์ที่มีผลร้ายทางสังคมและการเมืองสำหรับผู้นำจีนได้

       คนจนต้องกระเบียดกระเสียรนั้นเป็นเรื่องของความเคยชิน แต่ชนชั้นกลางที่ได้ลิ้มรสของเงินทองแล้ว อยู่ดีๆ เกิดเจ๊งขึ้นมา ต้องหันกลับไปใช้ชีวิตอย่างคนยากไร้นั้น เป็นเรื่องร้ายแรงทางสังคมเพราะมันสามารถทำให้รัฐบาลสั่นคลอนได้ยิ่งกว่าคนจนด้วยซ้ำ

     ตลอดสองสามปีที่ผ่านมา รัฐบาลกลางที่ปักกิ่งได้พยายามเพลาความร้อนแรงของเศรษฐกิจด้วยการสั่งให้สถาบันการเงินเพิ่มดอกเบี้ย และกดดันให้ธนาคารลดการปล่อยกู้ให้กับโครงการที่ทำท่าว่าจะมีผลต่อการผลักดันให้อัตราโตสูงขึ้นเกินกว่าระดับแห่งความเหมาะควร

      แต่มาตรการเหล่านั้นกลับไปเป็นผลทางปฏิบัติ เพราะอัตราโตของ GDP เมื่อปี ค.ศ.2002 อยู่ที่ร้อยละ 9.1 และกระโดดไปที่ 10.4 เมื่อปี 2005...พอถึงปี 2006 แทนที่จะหดตัวหรือหยุดนิ่งกลับขยับขึ้นต่อไปอยู่ที่ 10.7 เปอร์เซ็นต์

      ย้อนกลับไปดูจะเห็นว่าปีที่ GDP โตกว่านี้คือเมื่อ 1995 ซึ่งแสดงตัวเลขอัตราขยับขึ้นของผลิตภัณฑ์มวลรวมอยู่ที่ 10.9 หมายความว่าปีที่เพิ่งหมดไปนั้นมีความร้อนแรงของเศรษฐกิจสูงสุดใน 11 ปี...ขณะที่หลายๆ ประเทศในโลกทั้งใหญ่ และเล็กต่างบอกว่าหากได้อัตราโตร้อยละ 5 ก็ถือว่าเก่งแล้ว

     แน่นอนว่าปักกิ่ง ย่อมอยู่เฉยๆ ไม่ได้กับ "ความซ่าเกินเหตุ" ของเศรษฐกิจ (แม้ว่าลึกๆ แล้วเขาจะภาคภูมิกับ "ศักยภาพ" แห่งการสร้างตนเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจในอนาคต) และถ้าอาการของเศรษฐกิจปีนี้ยังทำท่าว่าจะพุ่งต่อ ก็หนีไม่พ้นว่าทางการจีนจะต้องควักเอามาตรการเข้มข้นกว่าที่ผ่านมาออกมาใช้เพื่อจัดการกับมังกรที่เต้นเหมือน "ม้าพยศ" ตัวนี้

      อีกด้านหนึ่ง รัฐบาลจีนก็ถูกกดดันอย่างต่อเนื่องให้เดินหน้าทำให้เงินสกุลหยวนของเขาแข็งมากขึ้นและเร็วขึ้นกว่าเดิม...เป้าหมายหนึ่งก็คือลดตัวเลขได้ดุลการค้ากับสหรัฐที่โวยวายเรื่องนี้มาหลายปีแล้ว

      พอตัวเลขเศรษฐกิจโตอย่างน่ากลัวของจีนออกมา สหรัฐก็จะต้องออกมาชี้นิ้วไปที่ปักกิ่งทันทีว่า "เห็นไหม แสดงว่าคุณยังไม่ได้ทำให้เงินหยวนของคุณแข็งเพียงพอ..."

       ทางการจีนก็จะหันมาแย้งว่า "ทำมากแล้วเพื่อนเอ๋ย ก็อัตราแลกเปลี่ยนจาก 8.26 หยวนต่อหนึ่งเหรียญอเมริกันเมื่อปีกว่าๆ มาเป็น 7.77 วันนี้แล้ว ไม่เห็นหรือไง?"

       จีนจะอ้างอย่างไร มะกันก็จะยังบอกว่ามันน้อยไป ช้าไปอยู่ดี

       แต่เชื่อผมเถอะว่า แม้มะกันจะไม่กดดันจีน ผู้นำจีนเองก็จะไม่ยอมให้อัตราโตของ GDP ปีนี้โตเกินกว่าปีที่แล้วแน่นอน

      เพราะยิ่งตัวเลข GDP ดูสวยมากขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งตอกย้ำว่าช่องว่างระหว่างคนรวยและคนจนของจีนนั้นกว้างขึ้นทุกที

      ช่องว่างของปากท้องชาวบ้านยิ่งกว้างเท่าไหร่ ระเบิดเวลาทางการเมืองก็ยิ่งใหญ่และแรงเท่านั้น

     (อะไรอยู่ในกระแสของข่าวทั้งในและต่างประเทศ ต้องการแลกเปลี่ยนความเห็นในทุกเรื่องราวรอบตัวท่าน เข้ามาในห้องส่วนตัวของผมที่ www.oknation.net/blog/black ได้ตลอด 24 ชั่วโมง)