ผมหวังว่าการเอาคลื่นความถี่จากไอทีวีกลับมาอยู่กับสำนักนายกรัฐมนตรีนั้น จะเป็นเพียง 'มาตรการชั่วคราว' อย่างที่ทางรัฐบาลนายกฯ สุรยุทธ์ จุลานนท์ ประกาศจริงๆ   เพราะถ้าหากใครมีวาระซ่อนเร้นที่จะฉวยโอกาสให้ไอทีวีกลายเป็น "สื่อของรัฐ" อีกช่องหนึ่ง ก็ต้องถือว่าเป็นการ "ปล้นสมบัติของประชาชน" โดยฝีมือของคนของรัฐอย่างให้อภัยไม่ได้เลย

        เท่าที่เห็นถึงวันนี้  ยังไม่มี "แผนแม่บท" สำหรับไอทีวีว่าจะ "คืนกลับมาให้เป็นทีวีเสรีของประชาชน" อย่างไร มีแต่เพียงการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า เช่น จะให้คณะกรรมการชุดใหม่ที่แต่งตั้งโดยนายกฯ สุรยุทธ์ จุลานนท์ เข้าไปบริหารแทน แต่ไม่มีใครรู้ว่าจะยาวนานแค่ไหนและคณะกรรมการชุดนี้จะมีอาณัติ หรือ mandate ทำอะไรได้หรือไม่ได้บ้าง

       ที่ยังไม่มีความแน่ชัดอีกเรื่อง (ซึ่งเกี่ยวกับเรื่องไอทีวีด้วยอย่างแน่นอน) ก็คือว่าแผนการที่จะให้ประเทศไทยมี "ทีวีเพื่อสาธารณะ" หรือ public service broadcasting station นั้น กำลังเดินไปถึงไหน อย่างไร

        และจะเกี่ยวกับการกลับมามี "ทีวีเสรีของเอกชน" อย่างที่มีเจตนารมณ์ของการก่อตั้งไอทีวี ตั้งแต่แรกเริ่มอย่างไร?

       พูดง่ายๆ คือ รัฐบาลชั่วคราวชุดนี้ยังไม่มี "วิสัยทัศน์ชัดเจน" หรือ vision เกี่ยวกับการสร้างภูมิคุ้มกันทางด้านสื่อให้กับประชาชนในอันที่จะเป็นกลไก เพื่อไม่ให้สังคมตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของอำนาจการเมืองอย่างที่เป็นบทเรียนอันเลวร้ายของระบอบทักษิณเลย

       ยังแก้ปัญหาแบบแก้ผ้าเอาหน้ารอดและคิดแบบข้าราชการประจำมากกว่าการเป็นผู้บริหารประเทศในยามวิกฤติที่ต้องการความชัดเจน เด็ดเดี่ยว และระดมมันสมองของคนทั้งชาติเพื่อจะผลักดันให้ประเทศชาติไปข้างหน้าอย่างเป็นระบบและในทิศทางเดียวกัน

        แผนที่น่าจะต้องพิจารณาอย่างเป็นรูปธรรมและควรจะระดมความคิดเห็นจากผู้คนที่เกี่ยวกับการสื่อความหมายในสังคมไทยนั้น ควรจะต้องให้ช่อง 11 เป็น "ทีวีสาธารณะ" หรือ public service broadcasting station ซึ่งบริหารโดยคณะกรรมการที่เป็นอิสระจากอำนาจรัฐ และดูเหมือนว่าการร่างพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระจายเสียงที่หลายฝ่ายได้ช่วยกันเขียนขึ้นมานั้นจะเดินไปในทิศทางนี้

      แต่การจะให้เมืองไทยมี BBC หรือ NHK ที่มีเนื้อหาสาระเพื่อสนองความต้องการของสาธารณชนนั้น จะต้องอาศัย "ความมุ่งมั่นทางการเมือง" หรือ political will จากระดับนายกฯ ของประเทศที่จะเป็นแกนกลาง  ดึงเอาทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องมาถกแถลงกันให้จะแจ้ง  และเดินเรื่องอย่างโปร่งใสและชัดเจน

       เพียงแค่พยักหน้าเห็นด้วย แล้วปล่อยให้เดินกันเองตามขั้นตอนปกติ ไม่มีทางที่จะเกิดได้เพราะผลประโยชน์ทับซ้อนที่ขัดขวางอยู่นั้นมากมายมหาศาล...หากไม่มีความเด็ดเดี่ยวที่จะทำความถูกต้องให้สังคม  สื่อสาธารณะเช่นนี้ก็จะไม่มีวันเกิด

        ไอทีวี นั้น  ก็ควรจะต้องเป็นสถานี "ทีวีเสรี" ของเอกชน...ซึ่งไม่จำเป็นต้องเหมือนรูปแบบของ public service broadcasting station อย่างที่ช่อง 11 ควรจะเป็น

       เปรียบเทียบง่าย ๆ ก็คือ ช่อง 11 เป็น public ขณะที่ไอทีวี ควรจะเป็น private แต่มีเป้าประสงค์ตรงกันคือ มีความเป็นอิสระจากอิทธิพลทางการเมืองหรือกลุ่มผลประโยชน์ที่อิงอำนาจการเมือง

       ช่อง 11 ในรูปแบบใหม่จะได้รับเงินอุดหนุนจากภาษีประชาชน โดยให้มีรัฐสภาและรัฐบาลและคณะบริหารที่อิงความต้องการของประชาชนเป็นหลัก

      ฟรีทีวีช่องอื่นๆ ที่ทำรายได้มหาศาลจากรายการบันเทิง เพราะไม่มีเงื่อนไขที่จะต้องทำรายการสาระก็จะต้อง "คืนกำไรให้สังคม" ด้วยการส่งเงินสมทบให้กับช่อง 11 ในรูปแบบใหม่นี้...เพราะนี่คือความเป็นธรรมของสังคมที่แท้จริง

      ช่อง ไอทีวี ในรูปแบบใหม่ควรจะยึดหลักการของ "ทีวีเสรีเอกชน" ที่มีเนื้อหาข่าวสารร้อยละ 70 เหมือนเดิม แต่ต้องไม่ใช่กลุ่มทุนเข้ามายึดครอง เพราะใช้วิธีประมูลอย่างที่ทำมาก่อนหน้านี้...นั่นคือใครเสนอเงินมากกว่าก็ได้ไปทำ...ซึ่งก็จะจบลงอย่างที่จบลงคราวนี้ เพราะท้ายที่สุดธุรกิจการเมืองก็เข้ามาครอบงำ

        "ทีวีเสรี" ช่องที่จะใช้คลื่นความถี่ที่จะยึดคืนจากบริษัทไอทีวีในเครือข่ายชินคอร์ปนี้ จะต้องวัดกันด้วยคุณภาพและเนื้อหาสาระ...และในแง่หนึ่ง ก็คือ การแข่งขันกันอย่างสร้างสรรค์ในการผลิตรายการดีๆ ให้กับประชาชน โดยที่ทีวีเสรีเอกชนหารายได้จากการทำธุรกิจทีวี...และแน่นอนว่า "ค่าสัมปทาน" ของทีวีเสรีนั้นจะต้องอยู่ในระดับที่จะอยู่รอดได้ในการแข่งขันกับฟรีทีวีที่หารายได้จากรายการบันเทิงเป็นหลัก

        วิธีการประเมินและตัดสินว่าใครควรจะเข้ามาทำรายการในช่อง 11 รูปโฉมใหม่และทีวีเสรีที่แปลงโฉมจากไอทีวีนั้นเป็นประเด็นที่จะต้องระดมสมองของคนจากทุกวงการที่เกี่ยวข้อง...โดยยึดเอาหลักการแห่งคุณภาพและประสบการณ์เป็นหลัก มิใช่เงินหรือค่าตอบแทนให้กับรัฐ...

       สังคมไทยที่มีแต่ความคลางแคลงสงสัย ไม่ยอมให้คนมีฝีไม้ลายมือมาทำ คอยแต่จะขัดขากันเอง วันนี้ถึงเวลาที่จะต้องพิสูจน์ว่าเรามี "กึ๋น" พอที่จะร่วมกันถกแถลงเพื่อแก้ปัญหาอนาคตของสื่อโทรทัศน์และวิทยุให้มีความเสรีและมีสาระอย่างจริงจังแล้ว

       หาไม่แล้ว  สิงคโปร์  เวียดนาม และมาเลเซีย จะนั่งหัวเราะด้วยความสะใจว่า "ปล่อยให้คนไทยทะเลาะกันเองไปเถอะ  อีกหน่อยพวกเขาก็หมดเรี่ยวหมดแรงมาแข่งกับเรา..."

      เสียงประชดประชันของเขากำลังจะเป็นความจริง...หากเรายังทำอะไรแบบ "ไทยๆ" อย่างนี้ต่อไป