ความหมายของเขาก็คือว่าเกาะเล็กๆ ที่อดีตผู้นำอินโดนีเซียฮาบิบี้เคยเรียกว่า “a little red dot” หรือ “จุดแดงเล็กๆ” บนแผนที่โลกที่มีประชากรเพียง 4 ล้านคนแห่งนี้จะมีความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจก้าวกระโดดไปอยู่ในแนวหน้าของโลกได้ในอีกหนึ่งหรือสองทศวรรษหน้าค่อนข้างแน่นอน 

ลีแสดงความเห็นเรื่องนี้ในหนังสือพิมพ์ทูเดย์ของสิงคโปร์เอง และเชื่อเถอะว่าจะไม่มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ว่า “เว่อร์” เกินเหตุจากใครในเกาะสิงคโปร์ ไม่ว่าจะเป็นสื่อหรือนักวิชาการของนักการเมือง...เพราะเขาก้าวขึ้นมาเป็นประเทศที่มีพรรคการเมืองปกครองประเทศพรรคเดียวโดดๆ (มีพรรคฝ่ายค้านพอเป็นน้ำจิ้มเท่านั้น) อยู่แนวหน้าของโลกแล้ว 

สิงคโปร์เคยเป็นเกาะที่ด้อยพัฒนา และ ลี กวน ยู คนนี้นำประเทศมาสู่สถานภาพที่เขาเรียกว่า “ครึ่งล่างของโลกที่หนึ่ง” ภายในประมาณ 30 ปี และบัดนี้เขาบอกว่ากำลังปรับปรุงครั้งใหญ่เพื่อจะพาตัวเองไปสู่ “ครึ่งบนของโลกที่หนึ่ง” ให้ได้ 

น่าสงสัยว่าสิงคโปร์นั้นแม้จะสร้างคนที่ขายของเก่งมาก็จริงแต่ยังมีปัญหาว่าจะสามารถสร้างความกล้าคิดกล้าทำและสร้างสรรค์ประเทศได้หรือเปล่า?

บรรยากาศการเมืองและสังคมที่ไม่ยอมให้ใครวิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลนั้น ย่อมไม่สามารถสร้างฐานแห่งการเป็นประเทศแนวหน้าได้ 

ลี กวน ยู บอกว่า จะทำให้สิงคโปร์เป็นที่รวมของความยอดเยี่ยมของลอนดอน ปารีสและนิวยอร์ก 

แต่เขาลืมไปว่าทั้งสองเมืองใหญ่ของโลกที่เขาเอ่ยถึงและได้รับการขนานนามว่าเป็นที่สุดของศูนย์ธุรกิจ ความทันสมัย ศิลป์และบันเทิงนั้นเกิดจากการที่มีวัฒนธรรมเปิดกว้างและให้โอกาสผู้คนแสดงความเห็นอย่างสร้างสรรค์และกล้าท้าทายผู้มีอำนาจอย่างตรงไปตรงมา...

แต่สิงคโปร์ถูกปกครองด้วยผู้นำที่ไม่ไว้วางใจประชาชนของตนเอง ไม่เปิดทางให้ปัญญาชนและผู้มีความคิดสร้างสรรค์สามารถท้าทายค่านิยมเก่าๆ ของตนเอง...อีกทั้งยังมีภาพของการสืบทอดอำนาจของตระกูลไม่กี่ครอบครัวบนเกาะนี้ ซึ่งทำให้การส่งไม้ต่อเพื่อสร้างประเทศให้มีวัฒนธรรมการเมือง สังคมและวัฒนธรรมที่เปิดกว้างและน่าตื่นตาตื่นใจเป็นเรื่องค่อนข้างจะยากยิ่ง 

เมืองใหม่ที่สิงคโปร์กำลังจะสร้างแถว Marina Bay เพื่อให้เป็นศูนย์บันเทิงบวกกาสิโนที่กำลังสร้างโดยกลุ่ม Sands ของลาสเวกัสนั้นเป็นเพียงวัตถุที่ซื้อได้ด้วยเงินแต่จากนี้ไป การแข่งขันในเวทีสากลจะอยู่ที่ “กึ๋น” และความพร้อมที่จะปรับตัวให้เข้ากับโลกยุคใหม่ที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา 

แม้ว่าท่านผู้เฒ่าจะบอกว่าเมืองใหม่มารีน่าของสิงคโปร์จะเหมือน St Mark’s Piazza ของเมืองเวนิสอันเลื่องลือ แต่นั่นก็เป็นเพียงตึกรามบ้านช่องและการก่อสร้างเท่านั้น แต่ลึกๆ แล้วความเป็น “เซลส์แมน” ที่ฝังลึกของสิงคโปร์ก็ยังเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว 

แปลว่ายังคิดเรื่องจะทำกำไร เอาเปรียบคู่ค้า และการหาทางผลักดันตัวเองไปข้างหน้าโดยไม่คำนึงถึงปัจจัยด้านความเป็นคนและการช่วยเหลือเกื้อกูลคนอื่น 

เงินอาจจะอยู่โลกที่สอง แต่จิตวิญญาณยังอยู่โลกที่สามครึ่ง ดังนั้นการจะไต่เต้าขึ้นไปสู่โลกที่หนึ่งนั้นต้องปรับจิตใจและวิญญาณแห่งความเป็นมนุษย์อีกมากนัก 

ขอให้โชคดี เพราะเมืองไทยไม่มีเรื่องอะไรจะต้องอิจฉาตาร้อนเพื่อนบ้านประเทศนี้แต่ประการใด...แข่งกับตัวเองให้ชนะเป็นดีที่สุด