ประโยคเดียวที่ผมฝากสำหรับคนข่าวของไอทีวีวันนี้คือ "ขอจงรักษาจิตวิญญาณแห่งความเป็นคนข่าวอาชีพที่เคยได้ร่วมกันสร้างสถานีข่าวเอกชนแห่งแรกของประเทศไทย...   คุณทุกคนมีสิทธิที่จะภาคภูมิใจกับการมีส่วนร่วมสร้างความสำนึกแห่งเสรีภาพของข่าวสารทางโทรทัศน์ไทยอย่างแน่นอน...แม้ว่าวันนี้ชื่อไอทีวีจะไม่ปรากฏบนจอโทรทัศน์ของประเทศอีกแล้วก็ตาม..."
 
          ฟังรัฐมนตรีประจำสำนักนายกฯ คุณหญิงทิพาวดี เมฆสวรรค์ ประกาศปิดฉากไอทีวีหลังการประชุมคณะรัฐมนตรีตอนบ่ายเมื่อวานแล้ว  ผมถามตัวเองว่า

         ใครฆ่าไอทีวี?

         คำตอบของผมในฐานะที่รู้ที่มาที่ไปของการก่อตั้งของ "ทีวีเสรี" แห่งแรกของประเทศตั้งแต่ออกอากาศนาทีแรกคนหนึ่งก็คือ  ทักษิณ ชินวัตร ฆ่าไอทีวี...และเป็นฆาตกรรมอย่างเลือดเย็น

         ฆาตกรรมอำพรางครั้งนี้ทำได้แยบยล และแนบเนียนถึงขั้นที่ว่าแม้ในวันท้ายๆ ของการดำรงอยู่ของไอทีวีนั้น  คนข่าวไอทีวีที่ออกมาเรียกร้องให้รัฐบาลของนายกฯสุรยุทธ์ จุลานนท์ ช่วยไม่ให้สถานีโทรทัศน์แห่งนี้ต้องล้มหายตายจากไปยังไม่มีใครเอ่ยถึงชื่อของคนที่เป็นสาเหตุของความหายนะขององค์กรของพวกเขาเลย
 
         ตระกูลของเขาขายหุ้นของชินคอร์ป ที่รวมถึงไอทีวีด้วย ได้เงินมากว่า 73,000 ล้านบาท ไม่เสียภาษีให้คนไทยเลยแม้แต่บาทเดียว และเมื่อไอทีวีถูกรัฐบาลยึดคืนเพราะบริษัทของตระกูลเขาทำผิดสัญญาจนพนักงานเดือดร้อนกันอย่างหนักหน่วง และคนดูทีวีต้องสูญเสียทีวีไปหนึ่งช่อง  คนของไอทีวีกลับไม่มีใครถามหาความรับผิดชอบจากทักษิณ

        คนของไอทีวีกลับไม่มีใครเอ่ยถึงความรับผิดชอบของเทมาเส็ก แห่งสิงคโปร์ ที่ทำให้เหตุการณ์ต้องมาจบลงอย่างน่าอนาถใจเช่นนี้

        ทำไมจึงบอกว่าทักษิณ เป็นต้นตอของความวิบัติต่อไอทีวีครั้งนี้?

        ง่ายๆ ชัดๆ ครับ...ไอทีวีก่อตั้งเมื่อ 10 ปีก่อนหลังเหตุการณ์ "พฤษภาคมทมิฬ" เพราะทีวี และวิทยุทุกสถานีอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลและได้ออกข่าวบิดเบือนและหลอกลวงประชาชนว่าด้วยสถานการณ์ความขัดแย้งทางการเมืองในขณะนั้น

        ไอทีวี ตั้งขึ้นด้วยความสำนึกว่าประชาชนคนไทยต้องมีทีวีที่เป็นอิสระจากการควบคุมของรัฐบาล และเพื่อให้มีความเป็นอิสระจากอำนาจการเมือง  จึงได้กำหนดให้รัฐมอบคลื่นความถี่กับเอกชนเพื่อทำให้เป็นช่องข่าวสารและสาระที่ได้มาตรฐาน

        เพื่อไม่ให้กลุ่มใดกลุ่มหนึ่งมีอิทธิพลเหนือใคร จึงกำหนดให้แต่ละกลุ่มผู้ถือหุ้นถือได้ไม่เกินร้อยละ 10 และให้ "มืออาชีพทางสื่อสารมวลชน" มาทำหน้าที่เป็นผู้เสนอข่าวสารที่ประชาชนต้องการตามมาตรฐานสากล

         และกำหนดให้มีเนื้อหาที่เป็นข่าวสารและสาระร้อยละ 70 เป็นอย่างน้อย

         เวลาผ่านไปไม่กี่ปี ทักษิณ เห็นโอกาสที่จะฮุบไอทีวีเป็นของตัวเอง และเมื่อสบโอกาสก็เปลี่ยนเงื่อนไขหลักสองข้อนี้เสีย

        นั่นคือชินคอร์ปเข้าไปตกลงกับเจ้าหนี้รายใหญ่คือธนาคารไทยพาณิชย์ ซึ่งลงท้ายกลายเป็นว่าครอบครัวของทักษิณ ถือหุ้นส่วนใหญ่ของไอทีวี อย่างง่ายดาย

        และไม่ช้าไม่นานหลังจากนั้น  เงื่อนไขที่ต้องมีสาระข่าวสารร้อยละ 70 ก็ถูกเปลี่ยนไปเหลือร้อยละ 50

        สังคมไทย นักวิชาการผู้ต่อสู้เรื่องเสรีภาพของสื่อ และวงการสื่อสารมวลชนเองปล่อยให้เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรยังเป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบจนถึงวันนี้

        คนข่าวที่อยู่วงใน  ที่ต้องต่อสู้กับทักษิณ และพวก และถูกคุกคามโดยอำนาจเงินและอิทธิพลการเมืองของทักษิณ ในเรื่องไอทีวีอย่างไรนั้นเป็นเรื่องของความปวดร้าวที่รับรู้กันอยู่แค่วงเล็กๆ... หลายคนออกมาสร้างองค์กรข่าวเพื่อยืนยันจิตวิญญาณแห่งความเป็นคนข่าวอิสระ...อีกหลายคนต่อสู้อยู่ข้างในและถูกขับออกในฐานะ "ขบถ"...แต่เขาเหล่านั้นไม่เคยโกรธ  ไม่เคยตำหนิคนข่าวที่ยังคงทำงานในไอทีวีต่อไปแม้จะเป็นไอทีวีที่สร้างความกังขาให้กับสังคมไทยมากขึ้นทุกวันเมื่อทักษิณแผ่อำนาจอิทธิพลเหนือวงการสื่อสารมวลชนในประเทศอย่างไม่สนใจไยดีกับเสียงเรียกร้องของคนข่าวก็ตาม

        เพราะสำหรับคนข่าวที่เคยผ่านการฝึกปรืออย่างเข้มข้นให้เป็นคนข่าวที่ภาคภูมิในศักดิ์ศรีแห่งความเป็น "สื่อเพื่อสาธารณะ" ด้วยจิตวิญญาณแบบไอทีวีสมัยก่อตั้งนั้น  พวกเขารู้ว่าไม่ช้าก็เร็วความจริงย่อมประจักษ์ว่า

        เราต่างก็ต่อสู้เพื่อเสรีภาพแห่งข่าวสารจนนาทีสุดท้ายเสมอ

        และเพราะเราอาสาทำความจริงให้ประจักษ์ต่อสังคม ไม่ว่าเราจะเปลี่ยนสังกัดไปที่ไหน  สำนึกและศักดิ์ศรีแห่งความที่ "เคยเป็นคนข่าวไอทีวี" จะต้องตราตรึงในจิตสำนึกของเราตลอดไป

        ขอเพียงว่าคราวหน้า อย่าอดกลั้นกับความบัดซบของอำนาจทุนและการเมืองให้เนิ่นนานอย่างนี้เท่านั้น

                                                                              ด้วยจิตคารวะเสมอ