การสำรวจของ PERC หรือบริษัทประเมินความเสี่ยงทางการเมืองและเศรษฐกิจที่ฮ่องกงบอกว่า สิงคโปร์มีคอรัปชั่นน้อยที่สุด แต่ตั้งข้อสังเกตว่าประเทศนี้ “เริ่มเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับการคอ รัปชั่นในต่างประเทศมากขึ้น”

 และยกตัวอย่างที่เทมาเซค โฮลดิ้งส์ เข้ามาซื้อกิจการของบริษัทชินคอร์ปของไทยเป็นอุทาหรณ์

 และยังชี้ให้เห็นถึงการที่คนต่างชาติซึ่งทำกำไรได้มหาศาลจากการคอรัปชั่นในที่อื่นๆ ในเอเชีย บางครั้ง ก็ใช้สิงคโปร์เป็นแหล่ง “พัก” รายได้จากการฉ้อฉลดังกล่าว อย่างเช่นตระกูลเศรษฐีในอินโดนีเซีย ที่ใช้เงินซื้อสินทรัพย์มหาศาลในสิงคโปร์ เป็นต้น

 นี่เป็นประเด็นที่น่าสนใจว่าการที่ประเทศใดประเทศหนึ่งจะรักษาประวัติเรื่องฉ้อฉลในบ้านของตัวเอง ไว้ แต่ไป “ทำความสกปรก” ที่บ้านคนอื่นอย่างกรณีเทมาเซคกับชินคอร์ปนั้น จะถือว่าเป็นการ “สมรู้ร่วมคิด” ในการโกงกินได้หรือไม่?

 ไม่เพียงแต่ตัวเอง “ส่งออกคอรัปชั่น” ไปต่างประเทศเท่านั้น แต่ยังเปิดประตูให้ “พัก” เงินโกงกิน จากประเทศอื่นมาอยู่ในบ้านตัวเอง ก็เท่ากับเป็นการส่งเสริมให้คนอื่นโกงคนของตัวเองได้โดยสะดวก  เป็นนโยบาย “กูรวยคนเดียว คนอื่นฉิบหายไม่สน...”  ที่สมควรจะถูกประชาชนของเพื่อนบ้านประณามยิ่งนัก

 อย่างกรณีตระกูลร่ำรวยอินโดนีเซียและไทยเอาเงินที่หามาได้อย่างน่าสงสัยเอาไป “พัก” เอาไว้ใน ธนาคารสิงคโปร์โดยที่รัฐบาลของเขาไม่ใส่ใจไยดีว่าที่มาที่ไปของเงินคืออะไร และประชาชนผู้เสียภาษีของประเทศนั้นๆ จะมีความโกรธแค้นกับพฤติกรรมเช่นนั้นหรือไม่ ย่อมเป็นประจักษ์พยานชัดเจนว่ารัฐบาลสิงคโปร์ไม่แคร์ต่อความรู้สึกของเจ้าของประเทศที่ถูกคนโกงปล้นเอาเงินไปฝากไว้ในประเทศของเขาเลย

 เสมือนหนึ่งว่าตราบเท่าที่สิงคโปร์ได้ประโยชน์ เขาไม่สนใจว่าเงินที่เขาทำกำไรจากการไปทำอะไร กุ๊กกิ๊กที่ต่างประเทศหรือที่คนโกงจากประเทศอื่นโอนเงินเข้ามาเพื่อเขาจะได้ประโยชน์ร่วมด้วยจะ“สกปรก” เพียงใด

 นี่คือการมี  “สองมาตรฐาน” ในประเด็นของความประพฤติของประเทศนี้ที่ควรจะได้รับการพิจารณา อย่างละเอียดถี่ถ้วนจากเพื่อนบ้านทั้งหลายทั้งปวง เพราะหาไม่แล้ว เขาก็จะสามารถ “ตีกิน” คนอื่นได้ ตลอด...

และก็ยังได้หน้าได้ตาได้ชื่อได้เสียงในเวทีสากลที่ถูกหลอกด้วยภาพลวงได้ง่ายๆ อีกด้วย

 หน้าบ้านแต่งเสียสวยงาม ดูขึงขังสะอาดสะอ้าน แต่หลังบ้านกลับ “รับซื้อของโจร” กับ “รักฝากของเถื่อน”...

อย่างนี้เราจะยอมได้อย่างไร