ก่อนจากโลกไปเมื่อเร็ว ๆ นี้ (อายุ ๘๐) , แกเข้าไปอยู่ “บ้านรอไปโลกหน้า” (ผมแปลของผมเองจากคำว่า hospice) เพราะไม่ยอมไปฟอกไตที่กำลังล้มเหลวตามหมอสั่ง...แกประกาศว่าแกยอมตายดีกว่าไปทรมานด้วยการไปฟอกไตทุกวัน

แต่อยู่ที่นั่นหลายเดือนก็ไม่ยักตาย, อาร์ทจึงขอกลับบ้านและไปนั่งเขียนหนังสือชื่อ  “Too Soon to Say Goodbye” （“เร็วเกินไปที่จะกล่าวคำอำลา”）ซึ่งผมเพิ่งได้รับจากการสั่งหนังสือเล่มนี้ไปที่สหรัฐฯ (ลงรือมาหนึ่งเดือน)

อาร์ท บุ๊กวอลด์สิ้นลมหายใจไปเมื่อสองเดือนก่อน, แต่วันนี้ผมนั่งอ่านคอลัมน์แรกในหนังสือเล่มนี้แล้วก็ยังนั่งหัวเราะอยู่คนเดียว จึงเอามาเล่าต่อให้อ่าน (อย่าลืมว่าคอลัมน์นี้เขียนโดยคนที่กำลังรอความตาย)

ผมอยู่ที่บ้านรอวันอำลา (hospice) และมีเรื่องฝันบ่อย ๆ อยู่เรื่องหนึ่ง

ในฝันนี้ผมอยู่ที่สนามบินดัลลัส, และผมจองตั๋วเครื่องบินไปสวรรค์

ผมไปถึงสนามบิน, ตรวจดูเที่ยวบินทั้งหลายก็พบว่าสวรรค์อยู่ประตูสุดท้าย

ผมไม่รู้ว่าบนเครื่องบินมีหนังสืออะไรให้อ่านหรือเปล่า, จึงแวะที่ร้านขายนิตยสารและหยิบ Vanity Fair, The New Yorker กับ Playboy อย่างละเล่ม

แล้วผมก็มุ่งไปสู่ประตูที่ตรวจค้นผู้โดยสารเพื่อความปลอดภัย

ตั๋วเครื่องบินผมอกว่า “คุณกำลังจะไปสวรรค์ จึงต้องการเพียงกระเป๋าหนึ่งใบ แต่กรุณาอย่าพกพาไฟเช็คบุหรี่หรือของมีคมขึ้นไปบนเครื่องบิน”

ผมยืนรอคิวเป็นอยู่หลายชั่วโมง,  ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าจะมีคนมารอขึ้นเที่ยวบินเดียวกับผมมากมายอย่างนี้

ผมเจอเพื่อนหลายคน ซึ่งทำให้ผมแปลกใจมาก เพราะเพื่อน ๆ พวกนี้ไม่เคยเอ่ยเอื้อนกับผมมาก่อนว่าจะไปสวรรค์เหมือนกับผม ในความฝันของผมนั้น, หลายคนอายุน้อยกว่าผม และผมรู้ด้วยซ้ำว่าใครสูบบุหรี่และใครไม่สูบ

และในที่สุดผมก็ถึงประตูตรวจความปลอดภัยของผู้โดยสาร..ผมกอดกระเป๋าใบเดียวของผมเสียแน่น

เจ้าหน้าที่คนหึ่งบอกผมว่า “คุณไม่ต้องเอาคอมพิวเตอร์ไปด้วยหรอก ข้างบนก็มี...”

ผมบอกเขาว่าผมกอดกระเป๋าผมแน่นเพราะไม่ต้องการให้พวกเขาทำของผมหายระหว่างทาง

แล้วเจ้าหที่ก็ให้ผมถอยเสื้อคลุม, เข็มขัดและรองเท้า

ผมถามว่าทำไมต้องถอดด้วย, เจ้าหน้าที่บอกว่า “ในสวรรค์, คุณไม่ต้องใส่รองเท้าเพราะเดี๋ยวคุณไปทำให้พื้นบนนั้นมีรอยเปล่า ๆ”

เขาเตือนผมด้วยว่าเวลาอยู่บนเครื่องบิน, ผมจะลุกออกจากที่นั่งไม่ได้

ผมฟังแล้วก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องงี่เง่าพอสมควร เพราะถามจริง ๆ เถอะ...ใครจะบ้าพอที่จะจี้เครื่องบินไปสวรรค์เล่า?

ผมเข้าไปในบริเวณรอขึ้นเครื่อง มีเสียงประกาศผ่านลำโพงออกมาว่า “สวรรค์อยู่ประตูสุดท้าย เที่ยวบินนี้จะแวะดัลลัส, ชิคาโกและนิวยอร์ก...เครื่องบินของคุณเพิ่มร่อนลงจอด...”

ผมเดินไปที่เคาเตอร์ ถามเจ้าหน้าที่ว่า “ผมมีสิทธิ์จะได้แถมระยะบินพิเศษหรือเปล่า?”

เจ้าหน้าที่บอกว่า “คุณไม่จำเป็นต้องได้สิทธิ์บินพิเศษหรอกเพราะคุณจะไม่กลับมาอีกแล้วนี่นา...”

และแล้วก็ถึงตอนที่ผมชอบมาก ๆ (อย่าลืมว่านี่เป็นความฝันของผม) ...อยู่ดี ๆ ก็มีเสียงประกาศดังก้องไปหมดว่า

“ท่านผู้โดยสารที่รัก...เนื่องด้วยอากาศไม่อื้ออำนวย, เราจึงจำเป็นต้องยกเลิกเที่ยวบินไปสวรรค์วันนี้...คุณสามารถกลับมาวันพรุ่งนี้...เราจะให้ชื่อท่านอยู่ในรายชื่อผู้โดยสารสแตนบาย...(รอขึ้นเที่ยวบินถ้ามีที่ว่าง)...”