ภาวะเศรษฐกิจอึมครึมขณะนี้มีหลายปัจจัยและหนึ่งในนั้นคือภาพของความ “ไร้ทิศทาง” ของรัฐบาลสุรยุทธ์ จุลานนท์...ไม่ใช่ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไร, แต่เป็นภาพของรัฐบาลชั่วคราวที่เดินเก้ ๆ กัง ๆ, เด็ดขาดก็ไม่ใช่, หน่อมแน้มก็ไม่เชิง, ทำให้เสียโอกาสทองไปแล้ว ๖ เดือนเป็นอย่างน้อย

ดังนั้นข่าวว่าสัปดาห์หน้ากระทรวงการคลังจะหารือร่วมกับที่ปรึกษาและนักวิชาการจาก
สถาบันเพื่อการวิจัยและพัฒนาประเทศไทย (TDRI) เพื่อออกมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจอย่างเป็นรูปธรรมจึงควรจะได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่เพื่อให้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและขึงขังอย่างแท้จริง

ไม่ว่าจะเป็นมาตรการเกี่ยวกับภาคอสังหาริมทรัพย์ซึ่งเกี่ยวโยงกับธุรกิจด้านอื่น ๆ อีกมากหรือเรื่องของการส่งออกซึ่งก็หนีไม่พ้นว่าเกี่ยวกับเรื่องของอัตราแลกเปลี่ยนที่กำลังเป็นปัญหาเพราะเงินบาทแข็งค่าถึงจุดที่กระทบต่อผู้ส่งออกอย่างชัดเจนโดยที่ยังไม่ได้ประเมินผลบวกของเงินบาทแข็งกับผลเสียนั้น, เมื่อบวกลบคูณหารออกมาแล้วภาพรวมของประเทศชาติเป็นอย่างไร

ผู้ได้ประโยชน์จากเงินบาทแข็งควรจะเกื้อกูลผู้เสียหายจากเรื่องเดียวกันนี้อย่างไร?

แน่นอนว่าเรื่องของอัตราดอกเบี้ยและการปล่อยเงินกู้เข้าตลาดอย่างเป็นระบบและจริงจังนั้นจะต้องเป็นเรื่องเร่งด่วนอีกเรื่องหนึ่ง

การจะเร่งให้มีการเบิกจ่ายงบประมาณให้ได้ตามเป้าคือร้อยละ ๙๓ ของงบประมาณรวมนั้นจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อรัฐบาลกลางเองจะต้องมีมาตรการเร่งรัดเป็นพิเศษ, มีการตรวจสอบและ “จี้” ให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งหมดต้องเดินหน้าทำตามโครงการทั้งหลายให้ได้

คณะรัฐบาลชุดนี้ต้องสลัดความเป็น “ขิงแก่” หรือภาพของความเป็นข้าราชการประจำมากกว่าผู้บริหารระดับชาติด้วยการลงมือลงไม้มาสั่งงานเองให้เดินตามเป้าหมายให้ได้

ยิ่งหลายหน่วยงานราชการขณะนี้ทำตัวเป็นคน “เกียร์ว่าง” เพราะ “รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี” ก็ยิ่งมีความจำเป็นที่ตัวนายกฯ, รัฐมนตรีและรัฐมนตรีช่วยเองจะต้องลงมาสั่งการให้เดินเครื่องทุก ๆ ด้านก่อนที่จะมีการประกาศวันเลือกตั้งและดำเนินตามกติกาแห่งรัฐเพื่อคืนอำนาจทางการเมืองให้กับประชาชน

หากเชื่อกันว่าตัวเลขเศรษฐกิจที่ธนาคารแห่งประเทศไทยประกาศสำหรับเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมาเป็นจุด “ต่ำสุด” แล้ว, ก็ต้องแปลว่ามาตรการต่าง ๆ ที่กำลังจะออกมาต้องไปกระตุ้นถูกจุด

นั่นย่อมไม่ใช่เพียงแค่ปรึกษาหารือกับที่ปรึกษาของนายกฯหรือของรัฐมนตรีและนักวิชาการจาก TDRI เท่านั้น หากแต่จะต้องระดมสรรพกำลังจากผู้คนทุกเครือข่ายโดยเฉพาะจากภาคเอกชน

ภาควิชาการไม่ควรจะจำกัดเพียงแค่สำนัก TDRI และภาคเอกชนก็ไม่ควรจะเป็นแค่คณะกรรมการของสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยหรือหอการค้าแห่งประเทศไทยเพราะนี่คือปัญหาระดับชาติที่ต้องการความเห็นหลากหลายจากทุกวงการ, โดยเฉพาะจากวงการที่ไม่เคยมีสิทธิ์มีเสียงในการแสดงออกมาก่อน

ที่จะต้องให้ความสำคัญไม่น้อยไปกว่า “ส่วนกลาง” คือตัวแทนของธุรกิจและเอกชนจากจังหวัดชายแดนภาคใต้, เศรษฐกิจระดับรากหญ้า (รวมทั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นหรือ อปท. ที่ยังเบิกจ่ายล้าช้าและเงินเข้าระบบช้า) และตัวแทนของธุรกิจต่างชาติรวมไปถึงทุกกลุ่มก้อนที่มีส่วนเกี่ยวกับประเด็นที่กำลังถกเถียงกันในสังคมไม่ว่าจะเป็นการค้าปลีก, การลงนามข้อตกลงการค้าเสรีหรือ FTA กับต่างประเทศ, รวมไปถึงประเด็นเรื่อง “นอมินี” และมาตรการสำรองเงินตราต่างประเทศร้อยละ ๓๐...

ทุกภาคส่วนที่มีส่วนได้ส่วนเสียหรือ stakeholders จะต้องเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องกับ
การถกแถลงเพื่อออกมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจอย่างจริงจังและเป็นรูปธรรม...

จะว่าไปแล้วทีมเศรษฐกิจของรัฐบาลชุดนี้ภายใต้การนำของนายกฯ, รองนายกฯโฆษิต
ปั้นเปี่ยมรัษฎ์, รัฐมนตรีคลังฉลองภาพ สุสังกาญจน์และรัฐมนตรีพาณิชย์เกริกไกร จีระแพทย์ก็ไม่ขี้เหร่อะไรนักหนา

แต่ทำไมดูเหมือนท่วงทีลีลาขยับไม่คล่องตัวเสียที...จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมี package กระตุ้นเศรษฐกิจเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กับ “เศรษฐกิจพอเพียง” เพื่อความสมดุลแห่งการผลักดันประเทศชาติไปข้างหน้าแล้ว

สำหรับสถานการณ์บ้านเมืองอย่างนี้, พรุ่งนี้ก็สายไปเสียแล้ว
(เข้ามาร่วมแสดงความเห็นต่อสถานการณ์บ้านเมืองวันนี้ได้ที่ blog ส่วนตัวของผมที่ www.oknation.net/blog/black ตลอด ๒๔ ชั่วโมงครับ)