มีคนถามผมว่ารัฐบาลสิงคโปร์ขึ้นเงินเดือนให้นายกรัฐมนตรีของเขาเมื่ออาทิตย์ก่อนตั้งร้อยละ ๖๐ ไปอยู่ที่ ๒ ล้านเหรียญสหรัฐฯ (ประมาณ ๗๐ ล้านบาทต่อปีหรือเดือนละ ๕.๘ ล้านบาท) มี “วาระซ่อนเร้น” อะไรหรือเปล่า?

แน่นอนว่าพอเกิดประเด็นนี้ขึ้นมาก็เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างอึงมี่ที่สิงคโปร์ทั้ง ๆ ที่ปกติแล้วประชากรบนเกาะแห่งนี้จะค่อนข้างว่านอนสอนง่าย ไม่ท้าทายรัฐบาลหากไม่จำเป็นหรือเหลืออดจริง ๆ

แต่คราวนี้พอขึ้นเงินเดือนให้นายกฯเท่ากับ ๕ เท่าของรายได้ประจำเดือนของประธานาธิบดี
มะกันซึ่งอยู่ที่ประมาณ ๔ แสนเหรียญหรือ ๑๔ ล้านบาทต่อปีหรือ ๑.๑ ล้านบาทต่อเดือน, เสียงตั้งคำถามก็ดังกระหึ่มไปทั่วเกาะ

คำตอบจากรัฐบาลก็คือถ้าเงินเดือนนายกฯและรัฐมนตรีไม่สูงพอ, ก็จะเกิดปัญหาคอร์รับชั่นในแวดวงการเมืองและราชการอย่างที่เห็นในประเทศอื่น

ถามต่อว่าเขามีสูตรคิดเรื่องเงินเดือนนายกฯและรัฐมนตรีอย่างไรหรือ?

ต้องย้อนไปสมัยพ่อนายกฯคนปัจจุบันที่ชื่อลีกวนยิวเป็นนายกรัฐมนตรี (ทุกวันนี้ก็เป็นรัฐมนตรีอาวุโสเรียกตำแหน่งว่า Minister Mentor หรือ MM นั่งประชุมอยู่ใน ครม.) ซึ่งประกาศนโยบายเรื่องนี้เมื่อปี ค.ศ. ๑๙๙๔ หรือ ๑๓ ปีก่อนให้โยงเอาอัตราเงินเดือนของนายกฯและรัฐมนตรีกับข้ารัฐการเข้ากับรายได้ของผู้บริหารในภาคเอกชน

เขาต้องการจะให้คนมาเล่นการเมืองหรือรับราชการกับคนทำงานธุรกิจเอกชนมีรายได้ที่เปรียบเทียบกันแล้วไม่ได้ห่างกันมากนัก

เขากำหนดไว้ว่าเงินเดือนรัฐมนตรีจะอยู่ที่ระดับสองส่วนสามของรายได้เฉลี่ยของคนที่มีเงินเดือนสูงสุด ๘ คนใน ๖ สาขาวิชาชีพที่ถือว่าโดดเด่นที่สุดในสังคมสิงคโปร์

อาชีพทั้ง ๖ ที่ว่านี้คือบัญชี, กฎหมาย, การธนาคาร, วิศวกรรม, บริษัทข้ามชาติและธุรกิจการผลิตในประเทศ

เขาอ้างว่าที่ผ่านมา, เงินเดือนนายกฯอยู่ที่อันดับ ๑๖๐ ของคนทั้งประเทศ และเมื่อเพิ่มเงินเดือนให้แล้วครั้งนี้, ก็จะยังอยู่ที่อันดับ ๑๐๒ ของเหล่าบรรดาคนเงินเดือนสูงสุดของประเทศอยู่ดี

ลีกวนยิวออกมาปกป้องอัตราเงินเดือนที่สูงลิ่วของนายกฯและรัฐมนตรีว่าเพื่อยกระดับเศรษฐกิจของประเทศ

แกบอกว่าถ้าเงินเดือนรัฐมนตรีของสิงคโปร์เท่ากับของรัฐมนตรีประเทศอื่น, ผลที่จะเกิดขึ้นก็คือว่าราคาอพาตเมนต์ของคนสิงคโปร์ทั่วไปก็จะหดตัวลงอย่างมโหฬาร และหน้าที่งานการของประชาชนก็จะอยู่ในสภาวะเสี่ยงมากขึ้น และผู้หญิงสิงคโปร์ก็อาจจะต้องทำงานเป็นนางแจ๋วในต่างประเทศเหมือนผู้หญิงในอีกหลาย ๆ ประเทศ

น้ำเสียงของท่านผู้เฒ่าลีคือการขู่ประชาชนของเขาเองว่าถ้าไม่ยอมให้นักการเมืองมีรายได้สูง, พวกเขาก็จะมีรายได้น้อยลงไปด้วย

แต่ครั้งนี้ผู้คนไม่ได้เชื่อตามท่านผู้อาวุโสเท่าไหร่นัก

จดหมายถึงบรรณาธิการในหนังสือพิมพ์ของสิงคโปร์กล้าเสี่ยงถูกจับตาเป็นพิเศษด้วยการตีพิมพ์จดหมายที่วิพากษ์รัฐบาลอย่างถึงพริกถึงขิงในเรื่องนี้

มีการรณรงค์คัดค้านเรื่องนี้ในอินเตอร์เน็ทค่อนข้างดุเดือด และมีการล่าลายเซ็นเพื่อต่อต้านการขึ้นเงินเดือนของนายกฯและรัฐมนตรีแล้วอย่างน้อย ๘๐๐ ลายชื่อ

นักเขียนสาวคนดังของสิงคโปร์ที่ชื่อ Carolyn Lim ออกโรงอีกครั้งหนึ่งด้วยความเรียงที่เรียกร้องให้ผู้นำสิงคโปร์ให้ความสำคัญกับ “เรื่องของจิตใจ” มากกว่าแค่เรื่องของ “สมอง”

ซึ่งแปลว่าความลุ่มหลงในวัตถุนิยมอย่างบ้าคลั่งนั้นทำให้อะไร ๆ ในสังคมสิงคโปร์เพี้ยนไปไม่น้อยเลย

“คุณจะให้คนเป็นนายกฯกับทนายความระดับนำของประเทศมาเปรียบเทียบกันเพียงด้วยเรื่องอัตราเงินเดือนเห็นจะไม่ถูกแล้ว เพราะนั่นเท่ากับเป็นการทำให้เส้นแบ่งระหว่างสองอาชีพนี้มันมัว ๆ ซัว ๆ เสียแล้ว...ทั้ง ๆ ที่สองเรื่องนี้มีความแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง...”

ถ้าพรรคกิจประชา (People’s Action Party) ของนายกฯหลี่เสียนหลุงไม่มีเสียงข้างมากเบ็ดเสร็จอย่างทุกวันนี้, เขาไม่กล้าเพิ่มเงินเดือนให้ตัวเองบ้าเลือดอย่างนี้...แล้วบอกให้ประชาชนไปกินแกลบหรอกครับ

แม้หลี่เสียนหลงจะถอยมาตั้งหลักด้วยการบอกว่าจะบริจาคเงินเดือนส่วนที่เพิ่มขึ้นให้กับกิจกรรมสาธารณะประโยชน์, แต่ก็ดูเหมือนจะสายเกินการณ์เสียแล้ว

คอลัมน์หน้าจะแวะไปดูเว็ปไซท์ของสิงคโปร์เพื่อฟังความเห็นคนที่นั่นว่ายังมีอารมณ์ขันพอที่จะให้ผู้นำกินเงินเดือน “สูงบ้าเลือด” อย่างนี้หรือเปล่า