คำเตือนเรื่อง “นองเลือด” จากราษฎรอาวุโสคุณหมอประเวศ วะสีเป็นประเด็นที่คนไทยทั้งชาติจะต้องเอาใจใส่อย่างจริงจังเพราะความกลัวว่าสังคมไทยจะต้องพินาศอีกครั้งเพราะความรุนแรงอันไร้เหตุผลหรือการแก่งแย่งอำนาจทางการเมืองกันนั้นยิ่งวันก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

การชุมนุมเพื่อแสดงความคิดเห็นทางการเมืองมิใช่เรื่องเลวร้าย และไม่ใช่เรื่องที่จะห้ามปรามได้ภายในกรอบแห่งประชาธิปไตย

แต่การรวมตัวของผู้คนที่ไม่ได้รับการบริหารให้ถูกต้องเพื่อหลีกเลี่ยงโอกาสที่จะเกิดความวุ่นวายได้เป็นที่มาของความรุนแรงและการนองเลือดที่ไม่มีใครปรารถนา

หรือมีคนบางกลุ่มปรารถนาจะให้เกิดการ “นองเลือด” เพื่อเป็นข้ออ้างที่จะทำให้บ้านเมืองเข้ากลียุคเพื่อให้สอดคล้องกับเป้าหมายทางการเมืองของตนเอง?

หากมีคนคิดและวางแผนเช่นนั้น, ก็ยิ่งมีความจำเป็นอย่างยิ่งยวดที่ทางรัฐบาลและ คมช. จะต้องมีแผนรองรับการชุมนุมของคนต่างกลุ่มต่างพวกที่มีวาระของการแสดงออกที่ไม่เหมือนกัน...และโอกาสที่จะปะทะกันด้วยคารมที่กลายเป็นการเผชิญหน้าทางอารมณ์และลงท้ายกลายเป็นมิกสัญญีที่คาดไม่ถึงย่อมจะต้องอยู่ในแผนการตั้งรับของเจ้าหน้าที่บ้านเมือง

อาจารย์หมอประเวศพูดถูกที่ทางการจะต้อง “สร้างกรอบกติกาตกลงร่วมกันในการชุมนุม” และกติกาที่ว่านี้จะต้องประกาศให้ชัดเจนว่า “ขอบเขต” ของการชุมนุมนั้นอยู่ที่ไหน และขีดไหนคือเส้นแบ่งเขตระหว่างความถูกต้องเหมาะสมกับการ “ล้ำเส้น”

การ “ล้ำเส้น” ไม่ว่าจะทำโดยฝ่ายใดจะต้องถูกจัดการอย่างตรงไปตรงมา, ตามกติกาที่ตกลงกัน เพราะเมื่อเกี่ยวกับเรื่องการบริหารความสงบเรียบร้อยของบ้านเมืองแล้ว, จะต้องไม่มี “สองมาตรฐาน” และไม่ว่าคุณจะชอบหรือไม่ชอบรัฐบาลหรือ คมช. หรือจะเห็นใจทักษิณ ชินวัตรหรือไม่, การทำอะไรในที่สาธารณะที่ออกนอกกรอบของความพอดีและเสี่ยงที่จะทำให้เกิดการเสียเลือดเนื้อของผู้คนนั้นจะต้องได้รับการจัดการและบริหารอย่างชัดเจน, ทันท่วงทีและไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งสิ้น

ดังนั้นทั้งตำรวจและทหารกับเจ้าหน้าที่พลเรือนอื่น ๆ ที่มีหน้าที่ “ระงับเหตุ” จะต้องมีการตระเตรียม, ซ้อมรับมือและวางแนวทางปฏิบัติอย่างรัดกุมและทันท่วงที

ประสบการณ์การจัดระเบียบการชุมนุมของประชาชนกับการรับมือกับ  “ม็อบ” ที่เกรี้ยวกราดนั้นเป็นเรื่องสำคัญที่หน่วยป้องปรามและต่อต้านจลาจลของไทยเรายังไม่ได้รับการฝึกฝนอย่างพอเพียงอย่างที่หลายประเทศเช่นเกาหลีใต้และญี่ปุ่นได้ผ่านมาก่อนหน้าเรา

เพราะหากเกิดมิกสัญญีที่กลัวกันเช่นว่านี้อีกรอบ, ไทยเราจะเหลืออะไรให้เรียกว่าเป็นสังคมเดียวกันได้อีกหรือไม่, ก็ไม่อาจจะคาดคะเนได้แล้ว