ถ้าเรารู้ว่ามี “กับดักแห่งความรุนแรงทางการเมือง” อยู่ข้างหน้า, เหตุไฉนเราจึงไม่สามารถป้องกันไม่ให้มันเกิด?

ทำไมคนในวงการต่าง ๆ โดยเฉพาะทางการเมือง, จึง “ฟันธง” กันว่าวันนั้นวันนี้จะเกิดความรุนแรงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้?

ทำไมจึง “หลีกเลี่ยงไม่ได้” ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเหตุอันไม่ควรจะเกิดกำลังจะเกิด?

ก็เพราะต่างคนต่างมองเฉพาะผลประโยชน์สั้น ๆ แคบ ๆ ที่เกี่ยวกับตัวเองเท่านั้น...ไม่ได้มองว่าความรุนแรงนั้นหากเกิดขึ้นมา, ผู้เสียหายคือคนทั้งประเทศ, มิใช่เพียงคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเท่านั้น

ถามดูเถิดว่าถ้าหากความรุนแรงเกิดขึ้นเพราะการเผชิญหน้ากันระหว่างกลุ่มต่าง ๆ ที่กำลังแสดงอิทธิฤทธิ์อยู่ขณะนี้จนไม่มีการเลือกตั้งทั่วไปครั้งใหม่ หรือทำให้เป็นข้ออ้างสำหรับการ “ปฏิวัติซ้ำ” หรือ “ปฏิวัติซ้อน” ขึ้นมา, ใครจะได้ประโยชน์?

ชื่อเสียงของประเทศก็จะป่นปี้, คนไทยก็จะยิ่งแตกแยกกันมากขึ้นและความมั่นใจของคนไทยในการที่จะเรียกตัวเองว่าเป็น “สังคมหนึ่งเดียว” ก็จะหมดสิ้นไป

ผู้คนทำนายทายทักกันว่าเหตุการณ์ “นองเลือด” จะเกิดเพราะวันที่ ๓๐ พฤษภาคม, จะเป็นวันที่ศาลรัฐธรรมนูญพิพากษาคดียุบพรรคตัดสินชะตากรรมของสองพรรคการเมืองใหญ่ของประเทศ

วันที่ ๓ กันยายนก็กลายเป็น “วันอันตราย” อีกวันหนึ่งเพราะคาดกันว่าจะเป็นวันที่ประชาชนจะมาแสดง “ประชามติ” ว่าจะรับหรือไม่รับร่างรัฐธรรมนูญ

เหล่าบรรดานักวิเคราะห์การเมืองต่างก็ออกมาบอกว่าถ้าร่างรัฐธรรมนูญผ่านการลงประชามติ, กลุ่มคนที่ไม่เห็นด้วยกับบางมาตรา, บางประเด็นก็จะออกมาประท้วงกันวุ่นวาย

ถ้าไม่ผ่าน, ก็จะวุ่นวายกันอีกอย่างหนึ่ง เพราะรัฐธรรมนูญชั่วคราวปี ๒๕๔๙ กำหนดให้ คมช. กับ ครม. หารือกันเพื่อหยิบยกร่างรัฐธรรมนูญฉบับใดก็ได้มาปรับปรุงแก้ไขแล้วประกาศใช้ภายใน ๓๐ วัน

นักวิจารณ์บ้านเมืองบอกว่าถ้าทำอย่างนั้นก็คือการยึดอำนาจของทหารอีกครั้งหนึ่ง...ก็จะเกิดความปั่นป่วนวุ่นวายอีกเหมือนกัน

สรุปว่าเรากำลังจะยอมให้คนในสังคมชี้นำว่าประเทศชาติคงจะหนีไม่พ้น “กับดักแห่งความรุนแรง”  นี้ใช่ไหม?

เราในฐานะสังคมที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมายไม่มีสติปัญญาพอที่จะนั่งลงพูดคุยกันเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีเรื่องวุ่นวายเสียหายเช่นนี้เกิดขึ้นกระนั้นหรือ?

เรากลัววันที่ ๒๐ พฤษภาฯและ ๓ กันยาฯ และวันอื่น ๆ ที่คนบางคนพยากรณ์ว่าบ้านเมืองจะต้องปั่นป่วนเพราะเราหมดความสามารถที่จะบริหารสังคมให้ผ่านวิกฤตแล้วหรือ?

เรายอมรับว่าผลประโยชน์ของกลุ่มสำคัญกว่าความอยู่รอดของประเทศชาติอย่างนั้นหรือ?

เปล่าเลย, เราไม่จำเป็นต้องนั่งรอความวิบัติเหมือนเหยื่อไร้สติปัญญาในการแก้ปัญหานี้เลย...หากว่านายกรัฐมนตรีของเราจะก้าวออกมาแสดงความเป็นผู้นำในยามที่บ้านเมืองขาดสติและทำท่าสิ้นหวัง

นายกฯสุรยุทธ์ จุลานนท์จะต้องเป็นแกนกลางของการสร้างความสำนึกของทุกฝ่ายในความรับผิดชอบต่อสังคม...ต้องใช้ทั้งกฎหมาย, ทั้งบารมีส่วนตัว, ทั้งอำนาจแห่งรัฐและความมีสติของตัวเองทำให้ทุกฝ่ายยอมรับกติกาว่าไม่ว่าผลการตัดสินของวันที่ ๓๐ พฤษภาคมและ ๓ กันยายนจะออกมาอย่างไร, สังคมไทยจะต้องไม่ตกหลุมพรางที่คนไม่หวังดีขุดล่อเอาไว้ให้คนบางกลุ่มกระโจนลงไปเพื่อทำร้ายประเทศชาติ

เราจะยอมให้คำพยากรณ์ทางด้านดำมืดของสังคมไทยกลายเป็นความจริงไม่ได้เป็นอันขาดเพราะนั่นจะหมายถึงการสูญสลายของศักยภาพในฐานะชาติอย่างน่ากลัวอย่างยิ่ง

ณ วันนี้, คำถามที่ต้องถามไม่ใช่ว่าจะเกิดความรุนแรงเมื่อไหร่? แต่ต้องถามว่าจะป้องกันไม่ให้เรื่องนองเลือดเกิดขึ้นได้อย่างไร?

และทั้งรัฐบาลกับ คมช. คือผู้ต้องแสดงความรับผิดชอบร่วมกันอย่างจะแจ้งชัดเจนแทนที่จะโยนกลองใส่กันไปมา