ถ้าบ้านเมืองนี้ยอมให้ใครไม่กี่คนออกมาบอกว่าถ้าการเมืองไม่เป็นอย่างที่พวกเขาต้องการ,จะเกิด “ความรุนแรง” หรือ “นองเลือด” ก็ต้องถือว่าหมดหวังกับประเทศชาตินี้ได้แล้ว

ถ้าเรายอมเชื่อตาม, ก็เท่ากับว่าเรายกบ้านเมืองให้กับคนไม่กี่กลุ่มเหล่านี้ที่ใช้วิธีการข่มขู่คุกคามให้เราต้องทำตามอย่างที่เขาต้องการ

เราหมดหนทางที่จะพูดจากันด้วยเหตุด้วยผลในประเด็นที่เราไม่เห็นพ้องต้องกันแล้วหรือ?

 ทำไมเราจะต้องเชื่อตามพวกเขาว่า, ถ้าศาลรัฐธรรมนูญตัดสินไปทางใดทางหนึ่งเรื่องจะยุบพรรคการเมืองใหญ่หรือไม่, บ้านเมืองจะต้องลุกเป็นไฟเพียงเพราะพวกเขาไม่เห็นด้วยกับการตัดสินเช่นนั้น?

ทำไมถ้าศาลตัดสินไปในทิศทางที่พวกเขาต้องการเท่านั้น, บ้านเมืองจึงจะสงบ?

หากเรายอมเชื่อตามนั้น, และหากเราต้องยอมรับว่าถ้าคนบางกลุ่มไม่พอใจในเรื่องไหน, พวกเขาก็สามารถจะอ้างความรุนแรงและมิกสัญญีมาทำให้ทุกอย่างต้องเดินไปตามเส้นทางที่พวกเขากำหนด, เราก็เป็นสังคมที่อยู่ในความกลัว

ประเทศที่อยู่ด้วยความกลัวย่อมไม่สามารถตัดสินอะไรด้วยสติปัญญาได้

ทำไมในการร่างกติกาสูงสุดของประเทศซึ่งแน่นอนว่าจะต้องมีความคิดหลากหลาย, จึงต้องมีคนกลุ่มนั้นกลุ่มนี้ออกมาขู่ว่าจะ “ล้ม” มันเสียตั้งแต่ยังอยู่ในขั้นตอนของการขอความเห็นจากกลุ่มต่าง ๆ?

ทำไมพวกเขาจึงไม่แสดงเหตุและผล, ความเห็นพ้องและคัดค้านด้วยเหตุด้วยผลของตัวเองและรับฟังความเห็นของอีกฝ่ายหนึ่งเพื่อนำมาพิจารณา

ทำไมพวกเขาไม่ยอมรับว่าในท้ายที่สุดรัฐธรรมนูญที่จะได้นั้นย่อมไม่อาจจะเป็นที่พอใจของทุกคนในทุกประเด็น เพราะถ้าหากเอาใจทุกฝ่ายก็คือไม่เอาใจใครเลย และถ้าไม่เอาใจฝ่ายไหนเลย, ก็ย่อมเรียกว่ากติกาสำหรับทุกคนไม่ได้

น่าสลดอย่างยิ่งกับบรรยากาศของการจะเอาชนะแต่เพียงประเด็นที่ตนต้องการแต่ไม่สนใจว่าเงื่อนไขที่เป็นหัวใจพื้นฐานของการปฏิรูปการเมืองนั้นอยู่ที่ข้อไหนที่เป็นหลัก, ข้อไหนเป็นรอง, ข้อไหนเป็นการผสมผสานของความต้องการของคนหลายกลุ่มและข้อไหนคือการต้องต่อรองกันในกลุ่มที่มีผลได้ผลเสียอย่างตรงไปตรงมา?

กระบวนการเรียนรู้ที่จะเป็นคนของสังคมที่ต้องการจะแสวงหาทางออกให้สังคมนั้นย่อมไม่ใช้วิธีและภาษาขู่เข็ญคุกคาม

เพราะถ้า “นองเลือด” ...มันก็คือเลือดของเราท่านนั้นเอง, มิใช่หรือ? คนได้ประโยชน์จากเลือดของเราก็คือ “เขา” หรือมิใช่?