นายกฯมาเลเซียกับสิงคโปร์พบกันที่เกาะลังกาวีของมาเลเซียวันจันทร์กับอังคารที่ผ่านมาต้องถือเป็นการ “จูบปาก” ระดับสุดยอดทางการเมืองครั้งแรกของสองเพื่อนบ้านที่น่าจับตายิ่ง

เพราะตั้งแต่หลี่เสียนหลงขึ้นมาเป็นนายกรัฐมนตรีสิงคโปร์ไม่กี่เดือนนี้ก็ได้แสดงท่าทีที่พร้อมจะนั่งลงเจรจาต้าอ่วยกับนายกฯอับดุลล่าห์ บัดดาวีของมาเลเซีย

ที่อยากคุยกันเพราะเงายักษ์ของลีกวนยิวแห่งสิงคโปร์และมหาธีร์ โมหะหมัดของมาเลเซียนั้นค่อย ๆ เลือนไปจากเวทีการเมือง

ความระหองระแหงของสองประเทศนี้มาจากความไม่ลงรอยและความรู้สึกหมั่นไส้เป็นการส่วนตัวของท่านผู้เฒ่าทั้งสองนี้มานานพอแล้ว

เป็นหน้าที่ของผู้นำใหม่ทั้งสองจะต้องจับเข่าถามหาทางออกของกันและกันอย่าง“มืออาชีพ”...นั่นคือจะต้องไม่มีเรื่องของอารมณ์ความรู้สึกและ “หน้าตา” ของคนระดับผู้นำอย่างที่เป็นมาแต่ก่อน

ลีกวนยิวกับมหาธีร์นั้นมีความในใจถึงขั้นไม่เผาผีกันตลอดชีวิตนี้แล้วกระมัง และดูเหมือนเอเซียจะไม่มีรัฐบุรุษอาวุโสของชาติไหนที่จะมีบารมีหรือความอดทนเพียงพอที่จะเป็น “กาวใจ” ให้กับทั้งสองผู้อาวุโสแห่งเอเชียได้

(ผมเคยคิดว่าคุณอานันท์ ปันยารชุนของไทยเราควรจะทำหน้าที่ประสานให้คนแก่สองคนแห่งอาเซียนมาคืนดีกันก่อนที่ทั้งสองจะเดินไม่ไหวหรืออ้าปากทะเลาะกันไม่ได้เพราะต้องตะบันน้ำกิน, แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครไปบอกคุณอานันท์ให้ทำหน้าที่ของ “รัฐบุรุษอาวุโสแห่งเอเชีย” ได้เหมือนกัน เพราะความยิ่งใหญ่ในหัวใจที่บางคนเรียกว่า “อัตตา” ของแต่ละท่านนั้นไม่มีใครยอมเล็กกว่าของใครเลย)

หลี่เสียนหลงกับอับดุลล่าห์ บัดดาวียังไม่เคยนั่งลงคุยกันลึก ๆ เกี่ยวกับเรื่องของสองประเทศ แม้ว่าจะเคยจับไม้จับมือกันในงานประชุมระหว่างประเทศบ้าง...ซึ่งต้องถือว่าเป็นเรื่องประหลาดพอสมควร เพราะสองประเทศนี้เหมือนลิ้นกับฟัน, ยังไง  ๆ ก็ต้องหาทางออกร่วมกัน, ไม่ว่าจะมองหน้ากันไม่ค่อนสนิทอย่างไรก็ตาม

สองประเทศนี้มีหลายประเด็นที่ต้องถกกัน...เช่นเรื่องมาเลเซียขายน้ำดิบให้เสิงคโปร์ที่ยังเป็นประเด็นคาราคาซังกันอยู่

หรือเรื่องรัฐบาลสิงคโปร์สั่งระงับการจ่ายเงินเกษียณสำหรับคนมาเลย์ที่ทำงานในสิงคโปร์

และกรณีสิงคโปร์ต้องการขอใช้น่านฟ้ามาเลเซียเพื่อการซ้อมรบทางอากาศ

ล่าสุด, มาเลเซียประกาศจะสร้างโจโฮห์ (ซึ่งห่างจากสิงคโปร์ไปแค่ ๑ กิโลเมตร) ให้เป็นเขตพัฒนาทันสมัยในปี ค.ศ. ๒๐๒๐ หรืออีก ๑๓ ปีจากนี้ไปเพื่อแข่งกับจีนและอินเดีย

สิงคโปร์ไม่เต้นไม่ได้ (แต่จะแสดงออกอย่างไรเป็นอีกเรื่องหนึ่ง) เพราะโครงการยักษ์ของมาเลเซียที่ชื่อทางการว่า Iskandar Development Region นี้ย่อมจะกลายเป็นคู่แข่งสำคัญของสิงคโปร์

จะไม่ให้สิงคโปร์สะอึกได้อย่างไรในเมื่อเขตพัฒนาใหม่ของมาเลเซียนี้มีขนาดใหญ่กว่าสิงคโปร์ถึง ๓ เท่า

มาเลเซียรู้ว่าถ้าไม่ได้รับการสนับสนุนจากสิงคโปร์, โครงการนี้ก็เกิดยาก...ขณะเดียวกันสิงคโปร์ก็ต้องมานั่งวิเคราะห์ว่าอยู่ดี ๆ มาเลเซียสร้างเมืองใหม่ที่ใหญ่กว่าตัวเองสองสามเท่าข้าง ๆ บ้านนั้นจะมีผลต่อตัวเองอย่างไร?

เมื่อสองผู้นำนั่งลงคุยกันสองต่อสองโดยไม่ต้องมีล่ามหรือที่ปรึกษามาสอดแทรกตรงกลาง, ก็คงได้เปิดอกแลกเปลี่ยนความเห็นกันอย่างตรงไปตรงมา แม้หลี่เสียนหลงยังจะต้องคอยเหลือบ ๆ ดูคุณพ่อลีกวนยิวที่บ้าน แต่อับดุลล่าห์ บัดดาวีคงจะกระซิบผู้นำสิงคโปร์ได้ว่าสำหรับเขา, มหาธีร์ไร้ความหมายทางการเมืองเสียแล้ว

ที่น่าสนใจคือการลงทุนของสิงคโปร์ในมาเลเซียช่วงหลังนี้หดตัวลงไปอย่างมีนัยสำคัญ...ปีที่แล้ว, ยอดเงินลงทุนของสิงคโปร์ในประเทศเพื่อนบ้านแห่งนี้อยู่ที่ ๕๑๓ ล้านเหรียญสหรัฐฯ  (ไม่ถึง ๒ หมื่นล้านบาท) หรือลดลงจากปีก่อนหน้านั้นถึงร้อยละ ๕๐

ถ้าสิงคโปร์ซึ่งกำลังลงทุนอย่างคึกคักไปทั่วโลกกลับกลายป็นประเทศที่ลงทุนในมาเลเซียอันดับ ๕, แสดงว่าต้องมีอะไรผิดปกติมาก ๆ

ผมเชื่อว่าที่แน่ ๆ ว่าสองผู้นำเพื่อนบ้านเราพบกันที่ลังกาวีครั้งนี้จะต้องพูดถึงไทยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เขาซุบซิบเกี่ยวกับไทยอย่างไร, ข่าวกรองฝ่ายไทยรู้หรือยัง?

(เข้ามาร่วมแสดงความเห็นใน blog ของผมที่ www.oknation.net/blog/black ได้ตลอด ๒๔ ชั่วโมง)