ถ้าธนาคารรัฐจะเร่งปล่อยเงินให้กับรายย่อยหรือ “ฐานราก”เพื่อ “ซับน้ำตาประชานิยม” อย่างที่เป็นพาดหัวข่าวเมื่อวันก่อน, สิ่งแรกที่จะต้องทำก็คือต้องไม่ทำความผิดพลาดเหมือนระบอบทักษิณ

นั่นคือต้องไม่หว่านเงินให้กับรายย่อยหรือ “รากหญ้า” เพียงเพื่อที่จะสร้างความนิยมชมชื่นทางการเมือง และหาเสียงให้กับผู้มีอำนาจเพื่อให้เลือกพวกเขากลับมาเป็นรัฐบาลที่กุมอำนาจเบ็ดเสร็จอีกเป็นอันขาด

เพราะ “ฐานราก” ที่ว่านี้ถูกรัฐบาลก่อนให้เงิน “ล่อซื้อ” จนผุกร่อน, ไม่มีความสามารถที่จะพึ่งพาตนเอง, เหมือนกินยาโด๊ปเข้าไปแล้วก็ติดยาเสพติดนั้น, พอหมดฤทธิ์ยาหรือต้องยุติการให้ยาก็เกิดอาการร่านทุรน, จะเป็นจะตายเข้าทีเดียว

วันก่อน, สำนักนายกรัฐมนตรีเชิญผู้บริหารระดับสูงของธนาคารเฉพาะกิจของรัฐ ๔ แห่งไปแถลงข่าวความคืบหน้าการปล่อยสินเชื่อให้กับฐานรากเพื่อขับเคลื่อนเศรษฐกิจและเปิดโอกาสให้ประชาชนเข้าถึงแหล่งทุนในการประกอบอาชีพ และก่อให้เกิดรายได้ในชุมชนโดยมีเม็ดเงินสินเชื่อเป้าหมายใหม่เพิ่มขึ้นรวม ๗๔,๕๕๐ ล้านบาท

ธนาคาร ๔ แห่งที่ว่านี้คือธนาคารออสิน, ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร (ธ.ก.ส.), ธนาคารอาคารสงเคราะห์ (ธอส.) และธนาคารพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมแห่งประเทศไทยหรือธนาคารเอสเอ็มอี

เป็นความเคลื่อนไหวที่ควรจะทำมาตั้งแต่รัฐบาลชุดนี้เข้ามารับตำแหน่งเมื่อ ๗ เดือนก่อนแล้ว แต่เพราะมะงุมมะงาหราอยู่สักใหญ่, วันนี้จึงได้เวลาที่จะเข้าไปจับกลุ่มประชาชนที่ต้องการความช่วยเหลือเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจและให้ธุรกิจเล็กและกลางสามารถเข้าถึงเงินทุนเพื่อสร้างความกระฉับกระเฉงให้กับคนระดับล่างและกลาง

แต่การปล่อยกู้ให้รายย่อยครั้งนี้จะต้องดูที่เนื้อหาและธุรกิจอย่างแท้จริง, ไม่ใช่หว่านเข้าไปในกลุ่มคนเฉพาะที่มีคะแนนเสียงทางการเมืองอย่างที่เคยเป็นเกณฑ์มาก่อน

และต้องไม่ใช่ให้เฉพาะคนกลุ่มที่มีความผูกพันใกล้ชิดกับกลุ่มผู้มีอำนาจหรือให้เฉพาะผู้ที่วิ่งเต้นกับผู้มีอำนาจในแต่ละขั้นตอนของการพิจารณา

อีกทั้งยังจะต้องสามารถติดตามและประเมินประสิทธิภาพของการใช้เงินตามวัตถุประสงค์ของการกู้อย่างแท้จริงอีกด้วย

หากเรียกพวกเขาว่า “ฐานราก” ของเศรษฐกิจในยามนี้, ก็ยิ่งจะต้องตอกย้ำการฉีดเงินเข้าไปให้ถึงจุดที่ต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ

เพราะเราได้ทอดทิ้งนักประกอบการหรือ entrepreneur  ในระดับกลางและเล็กมานานจนพวกเขาอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปหมดแล้ว

วันนี้คือโอกาสของการเปิดประตูให้กว้างเพื่อให้ “ฐานราก” ที่ว่านี้ได้ลืมตาอ้าปากอย่างแท้จริงเสียที

ไม่จำเป็นต้องรู้จักผู้ใหญ่, ไม่ควรจะต้องวิ่งเต้นกับใคร...ถ้าพวกเขามีโครงการที่ดี, น่าสนใจ, และมีแผนธุรกิจที่ประเมินแล้วมีโอกาส, นั่นแหละคือ “ฐานราก” ที่แท้จริง