มะกันกับจีนเจรจาเรื่องเงินทองของร้อนที่วอชังตันรอบนี้ (เริ่มวันพุธ, เวลาที่นั่น) หนีไม่พ้นว่าต้องเป็นเรื่อง “หยวนที่ไม่หยวน” แม้ว่ารัฐบาลจีนจะตัดไม้ข่มนามด้วยการประกาศให้ระบบอัตราแลกเปลี่ยนให้เกิดความคล่องตัว (จากที่ขึ้นลงได้ 0.3 เป็น 0’5 เปอร์เซ็นต์) ขึ้นก่อนหน้ากรเริ่มการเจรจากันประมาณ ๗ วันก็ตาม

มะกันชี้ไปที่ตัวเลขดุลการค้าที่เกินดุลของจีนอย่างมหาศาลต่อสหรัฐฯ (ปีที่แล้วมะกันขาดดุลจีนถึง ๒๓๒.๕ พันล้านเหรียญหรือประมาณ ๘ หมื่นพันล้านบาท) แล้วก็จะต้องตะโกนว่า “อย่างนี้ไม่แฟร์, อย่างนี้ไม่เอา”...และก็จะร้องเสียงดังต่อว่าต่อขานปักกิ่งที่ใช้วิธีควบคุมอัตราแลกเปลี่ยนเงินหยวนกับสกุลอื่นเพื่อให้เงินของจีนอ่อนในระดับที่ทำให้การส่งออกของจีนได้เปรียบคนอื่น

นักวิจารณ์ในสหรัฐฯบางค่ายที่โกรธจีนเรื่องนี้บอกว่าอัตราแลกเปลี่ยนของจีนที่ถูกกำหนดโดยธนาคารกลางของจีนอย่างนี้ทำให้ข้าวของที่จีนขายให้คนอื่นถูกกว่าที่ควรจะเป็นถึง ๔๐ เปอร์เซ็นต์

จีนโต้เสมอว่ามะกันทำตัวเหมือนนักเลงปากซอยหาเรื่องคนอื่นทั้ง ๆ ที่ปัญหาจริง ๆ นั้นเกิดจากตัวเอง...ปักกิ่งถามวอชังตันเสมอว่า, ถ้าสหรัฐฯไม่ทำให้ตัวเองมีความสามารถในการแข่งขันสู่กับคนอื่นได้แล้ว, จะมาชี้นิ้วโทษคนอื่นร่ำไปได้อย่างไร?

คณะเจรจาของจีนไปวอชิงตันคราวนี้ทั้งหมด ๑๖ คน...ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นมือหนึ่งในการต่อรองกับสหรัฐฯทิ้งสิ้น
ถ้าแอบดูหัวข้อการเจรจาอย่างเป็นทางการ, ก็จะประเด็นมากมายหลายด้านตั้งแต่เรื่องสิ่งแวดล้อมไปถึงเรื่องการเปิดเส้นทางการบินและบริการทางด้านการเงินการทองของกันและกัน

แต่เรื่องที่ร้อนแรงที่สุดเห็นจะไม่มีอะไรเกินเรื่องอัตราแลกเปลี่ยนของเงินสกุลเหรินหมินปี้ของจีนเพราะนี่คือเรื่องที่มะกันถือว่าจีนใช้เป็นเครื่องมือกุมเศรษฐกิจโลกได้เพียงด้วยการกำหนดให้อัตราขึ้นลงของหยวนเป็นไปตามที่ตนต้องการเท่านั้น

กลุ่มการเมือง, ธุรกิจและเอ็นจีโอของอเมริกามีความสามารถในการ lobby เพื่อหาเสียงกับสภาคองเกรสและทำเนียบขาวเพื่อจะตอบโต้จีนอย่างรุนแรงได้

มะกันเคยฟาดฟันทำสงครามการค้ากับญี่ปุ่นมาแล้วด้วยบรรยากาศเผชิญหน้าที่ละม้ายกันอยู่ระหว่างสหรัฐฯกับจีนขณะนี้ ดังนั้น, หากไม่หาทางออกจากวงวนของความขัดแย้งให้ชัดเจนก่อนที่จะระเบิด

แน่นอนว่าคณะผู้เจรจาของจีนจะต้องนำความมาบอกกับฝ่ายอเมริกาว่าได้ทำให้อัตราแลกเปลี่ยนของเงินหยวนมีความยืดหยุ่นแล้ว อย่างน้อยก็เป็นการพยายามจะบอกว่า “ฉันยอมเธอแล้วนะ”

แต่มะกันจะมองว่าการทำอย่างนี้เพียงพอที่จะลดความร้อนแรงของปัญหาหรือไม่ก็ไม่แน่ชัด...หรืออาจจะมีลวดลายใหม่จากทำเนียบขาวอย่างไรเป็นเรื่องที่ยังไม่มีใครคาดการณ์ล่วงหน้าได้

รัฐมนตรีคลังสหรัฐฯ,นายเฮนรี พอลสัน, ซึ่งจะเป็นหัวหน้าทีมของอเมริกันเคยประกาศไว้เป็นเงื่อนไขสำคัญว่า...เขาจะพอใจหรือไม่พอใจจีนก็อยู่ที่ว่าปักกิ่งจะจัดการกับเรื่องอัตราแลกเปลี่ยนของตัวเองอย่างไรนี่แหละ

หัวหน้าฝ่ายจีนรอบนี้คือ “หญิงเหล็ก” รองนายกฯอู๋อี๋ซึ่งประกาศชัดเจนเช่นกันว่าสหรัฐฯไม่ควรจะใช้วิธีการด้านการเมืองมากดดันจีน

เธอบอกว่าสมาชิกคองเกรสบางคนพยายามจะเสนอกฎหมายเพื่อลงโทษจีนถ้าหากจีนไม่ทำอย่างที่อเมริกาต้องการ

“อย่างนี้ต้องถือว่าเป็นการแสดงออกที่ไม่รับผิดชอบ เพราะเท่ากับเป็นการส่งเสริมให้เกิดการปกป้องทางการค้า และนั่นก็จะเป็นอุปสรรคต่อการขยายตัวการค้าของโลก และจะกระทบต่อผลประโยชน์พื้นฐานของทั้งจีนและสหรัฐฯ...”

ภาษาอย่างนี้สำหรับจีนต้องถือว่าเป็นการตอบโต้สหรัฐฯอย่างไม่เกรงใจ และถ้าหากการประชุมกันคราวนี้ไม่สำเร็จ, ก็เตรียมตัวรับ “สงครามการค้า” มาแทน “สงครามเย็น” ระหว่างสองยักษ์ใหญ่นี้ได้

ใครที่บอกว่าการปรับตัวของเงินหยวนไม่กระทบเงินบาท, ก็กรุณาหาข้ออธิบายที่ชาวบ้านฟังแล้วเข้าใจและสามารถเห็นพ้องได้ด้วย
(เข้ามาร่วมแสดงความเห็นได้ที่ blog ของผมที่ www.oknation.net/blog/black ได้ตลอด ๒๔ ชั่วโมง)