หากเอาทักษิณ ชินวัตรและ คมช. ออกจาก “สมการการเมือง” ด้วยการที่ “พลังเงียบ” ตัวจริงเสียงจริงแสดงบทบาทของการไม่ยอมถูกกระแสการเมืองวันต่อวันทำให้ต้องหมกมุ่นอยู่กับตัวละครในเวทีการเมืองไม่กี่คนแล้ว, ก้าวต่อไปของการฟื้นคืนความเป็นไทต่อคนไทยก็คือการเดินหน้าทำให้การทำประชามติต่อร่างรัฐธรรมนูญเป็นไปอย่างเปิดเผยและโปร่งใส

และทำให้สามารถประกาศให้มีกรอบเวลาการเลือกตั้งครั้งใหม่อย่างชัดเจนเสียในเร็ววัน...

และก้าวไปพร้อม ๆ กับกระบวนการยุติธรรมในการสอบสวนและลงโทษผู้ยิ่งใหญ่ในประเทศที่ถูกจับได้ว่าโกงกินบ้านเมืองไปทั้งก่อนหน้านี้และวันนี้โดยไม่ต้องฟังเสียงเกทับบลัฟแหลกหรือการปลุกกระแสขู่เข็ญคุกคามประชาชน

ต้องยอมรับว่าหลายคนสงสัยว่าการเลือกตั้งคราวหน้าก็จะยังไม่พ้นข้อครหานินทาเรื่องการซื้อขายเสียงและการใช้วิธีการหลบเลี่ยงกฎหมายเพื่อให้พรรคหรือกลุ่มตัวเองได้เสียงเข้ามาอีกนั่นแหละ

ต้องยอมรับว่าคุณภาพของนักการเมืองที่จะได้จากการเลือกตั้งคราวหน้าก็จะยังมีปัญหาเพราะเราไม่อาจจะหลุดพ้นจากแวดวง “นักเลือกตั้ง” กลุ่มเก่าที่ไม่ได้มีอุดมการณ์มุ่งมั่นเพื่อประชาชนอย่างที่เราต่างเรียกร้องต้องการ

และต้องยอมรับว่าการต่อ “ท่อน้ำเลี้ยง” จากกลุ่มอำนาจเก่ามาสู่ “นักเลือกตั้ง” เพื่อดิ้นรนรักษาอำนาจต่อรองของตนนั้นก็จะยังมีอยู่ในรูปแบบต่าง ๆ

และต้องยอมรับว่ารัฐบาลที่จะได้จากการเลือกตั้งคราวหน้านี้จะเป็นการผสมผสานของกลุ่มการเมืองมากมายหลายอย่างและเสียงร้อง “ยี้” ก็จะมีให้ได้ยินในผลการเลือกตั้งที่จะตามมา

อีกทั้งต้องยอมรับต่อด้วยว่าหลายมาตราในรัฐธรรมนูญที่จะนำมาใช้ในท้ายที่สุดก็จะได้รับการวิพากษ์วิจารณ์จากคนในสังคมหลายกลุ่มที่ไม่เห็นพ้องด้วย

แต่ “รอยตำหนิ” ที่ว่านี้เป็นสิ่งที่ต้องถือว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการการเมืองที่จะต้องระดมความคิดและพลังของประชาชนกลุ่มต่าง ๆ เพื่อถกแถลงและแก้ไขกันต่อไปด้วยการให้ความรู้, การถกเถียง, การแลกเปลี่ยนเหตุผลต่อกันและกัน...ถือว่าเป็นกระบวนการเรียนรู้ด้วยกันเองของสังคมไทย

ที่เราต้องยอมรับว่าก้าวต่อไปของการเมืองไทยจะไม่ครบถ้วนสมบูรณ์อย่างที่ทุกฝ่ายต้องการนั้นก็เพราะเราจะต้องเอาตัวเราเองออกจาก “วงจรแห่งความหมกมุ่น” อยู่กับคนไม่กี่คนที่กำลังทำให้บ้านเมือง “ติดหล่ม” อยู่ทุกวันนี้

ที่เราต้องยอมเดินหน้าต่อไปสู้กระบวนการเลือกตั้งทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามีขวากหนามอยู่ข้างหน้าก็เพราะนี่คือทางเลือกที่ดีกว่าการอยู่ภายใต้บรรยากาศตีบตันทางการเมืองสังคมไทยมิอาจจะจมปลักอยู่กับกระแสแห่งความกลัว, ความหวั่นไหว, ความไม่แน่ใจว่ากลุ่มไหนจะใช้ความรุนแรงเพื่อสร้างสถานการณ์ให้เลวร้ายไปกว่านี้....สังคมไทยจะต้องแหงนหน้าขึ้นฟ้าแทนที่จะก้มดูสิ่งโสโครกข้างล่างที่ทำให้ผู้คนหลงทางมาตลอด

เราไม่ควรจะต้องถูกบังคับให้เลือกระหว่าง
๑. ระบบการใช้เงินและอำนาจกับวิธีการฉ้อราษฎร์บังหลวงเพื่อยึดอำนาจการปกครองเบ็ดเสร็จโดยอ้างว่านี่คือระบอบประชาธิปไตยด้านหนึ่งหรือ

๒. กองทัพต้องเข้ามาแทรกแซงการเมืองเพื่อโค่นล้มอำนาจของผู้นำจากระบอบเลือกตั้ง

คนไทยต้องแสดงให้ประจักษ์ว่าทางเลือกของเราต้องไม่ใช่จำกัดอยู่แค่ “นี่ก็เลว, นั่นก็แย่” เพราะฉันทามติของสังคมไทยไม่เคยมอบให้กับใครหรือคนกลุ่มไหนที่จะมายึดครองประเทศด้วยอำนาจและบารมีที่ผิดไปจากมโนสำนึกแห่งความถูกต้อง, ชอบธรรม, และโปร่งใสอย่างแน่นอน

ทักษิณขึ้นมาจากการเลือกตั้ง, ด้วยคะแนนท่วมท้น...คนไทยให้โอกาสแสดงถึงความเป็นนักประชาธิปไตยเพื่อปวงชนจริงหรือไม่? เมื่อพิสูจน์แล้วว่า, ระบอบทักษิณเป็นภัยต่อชาติมากกว่าจะเป็น “ประชาธิปไตยแห่งปวงชน” คนไทยก็ลุกขึ้นเรียกคืนอำนาจอธิปไตยนั้นตามครรลองที่ควรจะเป็น

คณะทหารที่ก่อรัฐประหารวันที่ ๑๙ กันยายนประกาศเจตนารมณ์ว่าที่ต้องแทรกแซงก็เพื่อป้องกันความรุนแรงที่จะทำลายชาติและเพื่อให้กลไกของการตรวจสอบการโกงกินเกิดขึ้นได้อย่างจริงจัง...คนไทยก็ให้โอกาสสำหรับคำกล่าวอ้างเช่นนั้น...โดยมีเงื่อนไขว่าจะต้องมีกรอบเวลาแห่งการดำเนินขั้นตอนภายใต้ความไม่ปกติชั่วคราว...และจะต้องกลับสู่ระบบประชาธิปไตยของปวงชนโดยเร็ว

ทั้งสองรูปแบบนี้ได้รับโอกาสของตนแล้ว...บัดนี้, ได้เวลากลับเข้าสู่ภาวะความปกติของบ้านเมือง

คำว่า “ภาวะปกติ” ของบ้านเมืองไม่ได้หมายความว่าจะไร้เสียซึ่งอุปสรรคและขวากหนาม หากแต่หมายถึงการเดินหน้าต่อสำหรับประเทศชาติที่ประชาชนเรียกอำนาจคืนมาจากกลุ่มคน บางกลุ่ม (ไม่ว่าเป็น “ระบอบทักษิณ” หรือ คมช.) เพื่อกำหนดทิศทางบ้านเมืองของเราเอง...

เราจะยังถกเถียงกันต่อไป, เราจะยังมีความเห็นไม่ตรงกันได้หลายประเด็น...แต่เรากำลังจะบอกกับคนที่มีอำนาจ “ไม่ปกติ” ทุกกลุ่มว่าถึงเวลาที่จะคืนอำนาจนั้นให้กับทุกคนเพื่อเขียน “พิมพ์เขียวการเมือง” ให้กับชาติอีกครั้งหนึ่งแล้ว

หยุดหมกมุ่น, หยุดกลัว, หยุดการถูกกระแสปั่น...และกลับมาเป็นตัวของตัวเองตามกติกาที่สมาชิกในสังคมทุกคนมีความเป็นตัวของตัวเอง, เคารพในศักดิ์ศรีแห่งความเป็นมนุษย์อย่างเต็มภาคภูมิการรวมตัวของกลุ่มคนที่มีอารมณ์ต้องการปกป้องผลประโยชน์เฉพาะกลุ่มเรียกว่า “ม็อบ”

การรวมตัวเพื่อสร้างชาติด้วยเหตุด้วยผลและด้วยความเคารพในความเห็นแตกต่างเพื่อแสงหาทิศทางของประเทศร่วมกันเรียกว่า “พลังแห่งชาติ”