“มหรสพการเมือง” เริ่มต้นอีกแล้ว...และถ้าหากเราไม่ระวัง, การเมืองไทยก็จะกลายเป็นเพียงแค่เรื่องบันเทิงเริงรมย์...เป็นเฉพาะเรื่อง “สนุก” ที่นักเลือกตั้งและนักฉวยโอกาสใช้ชาวบ้านอย่างพวกเราเป็นแค่เหยื่อเพื่อให้พวกเขาได้อำนาจปกครองบ้านเมืองเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้กระมังที่เรื่องราวของกลุ่ม “มัชฌิมา” กับ “รวมใจไทย” จึงกลายเป็นข่าวใหญ่โตในสื่อมาหลายวันทั้ง ๆ ที่ไม่มีสาระอะไรที่ทำให้เห็นว่าคุณภาพของการเมืองไทยจะกระเตื้องด้วยและความเคลื่อนไหวของสองกลุ่มนี้

ที่เป็นข่าวออกมาไม่ใช่ว่ากลุ่มการเมืองที่ว่านี้กำลังจะเสนอทางออกของประเทศชาติใหม่อย่างไร, ไม่ได้ออกมาวิเคราะห์ให้คนไทยได้รับรู้ว่าเราได้บทเรียนอย่างเจ็บปวดจากระบอบทักษิณและประชานิยมอย่างไร?

คนสองกลุ่มนี้ไม่ได้ออกมาบอกว่าจุดยืนของพวกเขาต่อทักษิณและต่อ คมช. อย่างไร? ไม่ได้บอกเราด้วยซ้ำว่ามีความคิดเห็นต่อรัฐธรรมนูญที่กำลังร่างอยู่อย่างไร? และไม่ได้แสดงความเห็นว่าพวกเขาจะยกมือให้กับร่างรัฐธรรมนูญหรือไม่? ถ้าไม่รับ, อะไรจะเกิดขึ้น? หรือถ้ารับ, การเมืองไทยจะเป็นอย่างไรต่อไป?

แต่ที่ “สนุก” มากก็คือข่าวการเมืองที่มีเนื้อหาไปทางมหรสพ...เช่นว่าตกลงคุณสมคิด จาตุศรีพิทักษ์ทำไมไม่มาปรากฏตัว? หรือคำถามนักข่าวกับแกนนำของสองกลุ่มนี้ที่ว่าตกลงคุณสมคิดอยู่กับกลุ่มไหนกันแน่?

เนื้อหาหลักของการเปิดตัวของกลุ่ม “มัชฌิมา“กับ "รวมใจไทย” ไม่ได้อยู่ที่ว่าพวกเขาเหล่านี้จะทำอะไรให้บ้านเมือง แต่อยู่ที่ว่าคุณสมศักดิ์ เทพสุทินกับคุณอเนก เหล่าธรรมทัศน์มีความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจต่อกันและกันตรงไหน? ใครนัดใครแล้วไม่มาตามนัด?

ที่สนุกกว่านั้นก็คือการปรากฏตัวของคุณชัยอนันต์ สมุทวณิช...กับคำถามที่ตามมาว่าเขาจะเป็นหัวหน้าพรรคมัชฌิมาหรือเปล่า? หรือเขามีส่วนเกี่ยวกับ “รวมใจไทย” มากน้อยแค่ไหน? หรือเขาจะเป็น “กาวใจ” ระหว่างสองกลุ่มนี้อย่างไรบ้าง?

ประเด็นที่วิเคราะห์กันอย่างถึงพริกถึงขิงไม่ใช่ “วิสัยทัศน์” ทางการเมืองของกลุ่มการเมืองสองกลุ่มนี้นะครับ...แต่ที่เป็นข่าวพาดหัวในสื่อและการถาม-ตอบระหว่างนักข่าวกับนักการเมืองและนักวิชาการเหล่านี้คือ “สมคิด, สมศักดิ์, ชัยอนันต์” เป็นพวกเดียวกันหรือคนละพวก?
นี่เป็นข่าวแนว “สังคมซุบซิบ” มากกว่าข่าวการเมืองที่มีเนื้อหาสาระที่จะทำให้ประชาชนทั่วไปมีความหวังต่ออนาคตของประเทศชาติมากขึ้น

นักการเมืองและนักวิชาการที่ “เปิดตัว” กับประชาชนในสัปดาห์ที่ผ่านมานั้นความจริงล้วนเป็น “ตัวละครหน้าเก่า” ที่พยายามจะหา “สคริปท์” หรือ “บท” ใหม่ที่จะเล่นเท่านั้น...คล้าย ๆ กับจะไม่เกรงใจคนที่เขาติดตามข่าวสารบ้านเมืองอย่างใกล้ชิด ก็จึงไม่ต้องอธิบายก่อนว่าก่อนจะถึงวันนี้, สิ่งที่ท่านทั้งหลายเคยทำในอดีตนั้นมันมีที่มาที่ไปอย่างไรบ้าง

หรือผู้บริโภคข่าวกับ “คอการเมือง” สนใจเพียงแค่ว่าคุณสมคิดกับคุณสมศักดิ์กับคุณอเนกกับคุณชัยอนันต์ไปพบกันที่ไหนบ้าง? ตกลงอะไรกันไว้ในที่ลับแต่ไม่ปรากฏในที่แจ้งบ้าง?  หรือมีความรู้สึกน้อยอกน้อยใจต่อกันอย่างไรตามประสาที่ต่างคนต่างนึกว่าตนมีอำนาจต่อรองที่อีกฝ่ายหนึ่งไม่มีบ้าง?

สำหรับคนที่ต้องการเนื้อหาสาระของวาระแห่งชาติ,  ประเด็นต่าง ๆ ที่ว่านี้ล้วนเป็นข่าวน่าเบื่อและไร้สาระ...เป็นข่าวที่ดูถูกสติปัญญาของเจ้าของประเทศ...แม้มันจะเป็นข่าวพาดหัวใหญ่ของหนังสือพิมพ์และวิทยุหรือโทรทัศน์ก็ตาม...

เพราะบ่อยคารั้งสื่อก็หนีไม่พ้นกลายเป็นเหยื่อของนักการเมืองผู้ช่ำชองในการ “ชิงพื้นที่ข่าว” เหมือนกัน

 วงการเมืองของไทยเสนอมีทางเลือกให้คนไทยเพียงแค่ “คนหน้าคุ้น ๆ” ไม่กี่คนจากไม่กี่กลุ่มเท่านั้นหรือ?

ประเด็นเรื่องการมีส่วนร่วมของประชาชน, การสร้างกลไกตรวจสอบผู้มีอำนาจ, การสร้างนักการเมืองรุ่นใหม่ที่มีคุณภาพ, การสร้างความสำนึกแห่งผู้อาสามาเล่นการเมืองไม่อยู่ใน “วาระแห่งชาติ” ของท่านทั้งหลายเลยหรือ?

พวกเขาไม่สนใจเลยหรือว่าประชาชนที่ถูกสำรวจเกินครึ่งบอกว่าไม่เข้าใจว่าการทำ “ประชามติ” ร่างรัฐธรรมนูญคืออะไรด้วยซ้ำ?

พวกเขาเชื่อมโยงกับประชาชนเฉพาะวันไปกาบัตรเลือกตั้งไม่กี่นาทีหรือ?

(เข้ามาร่วมแสดงความเห็นใน blog ส่วนตัวของผมที่ www.oknation.net/blog/black ได้ตลอด ๒๔ ชั่วโมงครับ)