อย่าเพิ่งกระดี้กระด้าให้มากไปที่ดัชนีตลาดหุ้นของไทยเรากระโดดไปจุดสูงสุดใน ๑๐ ปีในช่วงต้นสัปดาห์ที่ผ่านมา..หรือที่เงินบาทแข็งทำลายสถิติในรอบทศวรรษเหมือนกัน

ถ้าเป็นรัฐบาลยุคทุนนิยมสุดขั้วของทักษิณ, ป่านนี้คงจะอ้างเป็นฝีมือการบริหารของ “ท่านผู้นำ” ผู้เก่งกาจด้านเศรษฐกิจแต่เพียงผู้เดียวแล้ว

แต่ปรากฎการณ์ฮือฮาที่เกิดในตลาดหุ้นนั้นไม่จำเป็นต้องสะท้อนความแข็งแกร่งของพื้นฐานเศรษฐกิจเสมอไป...เพราะถ้าถามฝรั่งนักลงทุนที่แห่งกันเข้ามาซื้อหุ้นไทยในช่วงหลังนี้, เขาก็จะตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า “เพราะหุ้นของคุณราคาถูกกว่าของคนอื่นในแถบนี้...”

คำว่า “ของถูก” ไม่ได้แปลว่าเป็น “ของดี” เสมอไป...อาจจะเป็นเพราะเอาเพียงต้องการเข้ามาเพื่อเก็งกำไรระยะสั้น หรือตีหัวเข้าบ้านอย่างที่เราเคยเจ็บปวดรวดร้าวมาแล้ว

อีกสาเหตุหนึ่งที่รัฐมนตรีคลังฉลองภพ สุสังกรณ์กาญจน์ชี้ให้เห็นว่าเงินต่างประเทศเข้ามามากในช่วงนี้ก็มีสาเหตุของการโยกย้ายเงินจากที่มีผลตอบแทนต่ำไปหาที่เสนอผลตอบแทนสูงระยะสั้นเท่านั้นเอง...เพราะดอกเบี้ยพันธบัตรสหรัฐฯอายุ ๑๐ ปีลดลงต่ำกว่าร้อยละ ๕

เขาหนีร้อนมาพึ่งเย็นชั่วคราวอีกเหมือนกัน

จากนี้ไปอีก ๖ เดือน, รัฐบาลกับเอกชนยังจะต้องจับสัญญาณเศรษฐกิจอย่างใกล้ชิด เพราะความแน่นอนในประเทศและต่างประเทศมีสูง...

อัตราดอกเบี้ยที่สูงขึ้นสำหรับเงินกู้ทำให้ธุรกิจแบกรับภาระที่หนักขึ้น...และเป็นสิ่งที่ธุรกิจระดับกลางกับเล็กหรือ SME ได้รับผลกระทบมากกว่าธุรกิจใหญ่ที่มีกันชนป้องกันตัวเองได้

อัตราแลกเปลี่ยนเป็นตัวแปรอีกตัวหนึ่งที่จะมีผลต่อ “สุขภาพ” องค์รวมของเศรษฐกิจ ไม่ว่าจะแข็งหรืออ่อน, ประเด็นอยู่ที่การคาดการณ์ได้โดยเฉพาะสำหรับผู้ส่งออกที่ต้องบริหารต้นทุนของตัวเองอยู่ตลอดเวลา

ข่าวร้ายเรื่องราคาน้ำมันดิบที่กลับพุ่งขึ้นไปที่บาเรลละ ๗๐ เหรียญอีกครั้งหนึ่งก็เป็นประเด็นที่ประมาทไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ดัชนีตลาดหุ้นกระเตื้องขึ้นจะมีผลส่งให้ “ดัชนีความเชื่อมั่นธุรกิจ” หรือ Business Sentiment Index พลอยขยับขึ้นไปทางด้านบวกหรือไม่...ยังไม่มีความชัดเจนด้านนี้ เพราะที่ผ่านมาหลายเดือน, ความเชื่อมั่นทั้งของผู้ประกอบการเองและของผู้บริโภคก็ล้วนอยู่ในภาวะไม่น่าไว้วางใจทั้งสิ้น

การสำรวจของ Reuter เมื่อไม่กี่วันก่อนบอกว่าภาพรวมของ๑๒ ประเทศในเอเชีย-แปซิฟิกสำหรับ ๖ เดือนจากนี้ไปดูจะดีขึ้น แต่ประเทศไทยยังเป็น “underachiever” อยู่…แปลว่ายังเป็นเด็กที่สอบได้คะแนนต่ำกว่าเพื่อนในห้องเรียนเดียวกันอยู่ดี

ฉะนั้น, ถ้าถามว่าเศรษฐกิจไทย “ฟื้น” แล้วหรือยัง, ก็จะต้องวิเคราะห์ลงลึกไปถึงทุก ๆ ด้านของเศรษฐกิจไทย, โดยเฉพาะคนเศรษฐกิจระดับรากหญ้า, ชนชั้นกลางและการดำเนินตามนโยบายเศรษฐกิจพอเพียงว่าประสบความสำเร็จมากน้อยเพียงใด

หากปัญหาความยากจนพื้นฐานยังไม่ได้แก้อย่างมีนัยสำคัญหรือตัวเลขเศรษฐกิจที่กระเตื้องขึ้นกระจุกตัวอยู่เพียงไม่กี่อุตสาห
กรรม, ก็ยังต้องถือว่าอาการตื่นเต้นที่เกิดในตลาดหุ้นสัปดาห์นี้เป็นเพียงกระแสระยะสั้นชั่วคราว

เพียงแค่เราขายของถูกกว่าคนอื่น, อย่าเพิ่งตีปีกหรือเปิดแชมเปญฉลองเป็นอันขาด

จากจุดนี้ถึงการฟื้นที่ยั่งยืนยังมีการบ้านที่ต้องทำกันอีกมากมายนัก