ปรากฎการณ์ “จตุคามรามเทพ” ในสังคมไทยทำให้เพื่อนผมหลายคนถกแถลงกันหน้าดำหน้าแดง, ทำเอาบรรยากาศวงน้ำชาของผมมีอันต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

ที่ว่าเดือดร้อนเพราะแต่เดิมที่เป็นการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างใจเย็น, จิบน้ำชาไปก็ถกปรัชญาแห่งชีวิตไป, ไม่มีใครต้องประกาศ “จุดยืนแห่งชีวิต”ของตัวเองอย่างดุเดือดเลือดพล่านเหมือนตอนเป็นหนุ่มเป็นสาว

วันนี้, ทุกคนตัวเลขย่างเข้าและเลยเลข ๖๐ แล้ว, การพบปะสังสรรค์จึงเป็นเรื่องสงบเรียบร้อย, มองปัญหาบ้านเมืองอย่างคนที่ทำใจได้แล้ว, มองทะลุแล้ว...เชื่อไหมว่าแต่ก่อนนี้วงสนทนาอย่างนี้, จะวิพากษ์วิจารณ์ปัญหาสังคมอย่างดุดัน, นักการเมืองหน้าด้านจะถูกประณามอย่างรุนแรงและพวกพูดจาเลอะเทอะผ่านสื่อก็จะได้รับเสียงวิพากษ์อย่างไม่ไหว้หน้า

แต่วันนี้, วงนี้จะเสียงเบาลง, การแสดงความเห็นจะสุขุมขึ้นและเสียงก่นด่าเรื่องราวอันเลวร้ายของสังคมก็จะเบาบางลงและมักจะลงท้ายว่า “บ้านเมืองเรามันไม่ไปถึงไหนจริง ๆ”

นั่นต้องถือว่าเป็นเสียงวิจารณ์เหตุการณ์บ้านเมืองที่เบาบางที่สุดแล้ว...และไม่ว่าเรื่องจะร้ายแรงเพียงใด, อารมณ์ของผู้คนจะพลุ่งพล่านเพียงใด, สมาชิกของวงน้ำชาของพวกเราก็จะยังคงรักษาคาวมสงบเสงี่ยมและยะเยือก

เพราะได้เรียนรู้จากชีวิตแล้วว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้น, เป็นอยู่แล้วก็ดับไปตามวัฏสงสารของมัน, ใครที่วุ่นวายเดือดร้อนกับมันมากเกินไปก็จะรับกรรมแห่งความปั่นป่วนทางจิตใจเอง, เพราะลงท้ายก็ไม่มีใครมาใส่ใจว่าเราต้องเสียความรู้สึกกับความเป็นไปของบ้านเมืองมากน้อยเพียงใดอยู่แล้ว

แต่แล้วจู่ ๆ ประเด็นเรื่อง “จตุคามรามเทพ” ก็ถูกโยนใส่วงสนทนาของพวกผมวันหนึ่งที่อาการร้อนแทบเป็นบ้า

ใครคนหนึ่งบอกว่า “นี่ถ้าจะบ้ากันไปใหญ่แล้ว, คนไทยไม่มีอะไรยึดเหนี่ยวหัวใจแล้วหรืออย่างไรจึงแห่กันไปซื้อจตุคามรามเทพจนกลายเป็นธุรกิจหลายหมื่นล้าน?”

สมาชิกในวงคนหนึ่งบอกว่า “ไม่เชื่อก็อย่างลบหลู่”

เพื่อนอีกคนหนึ่งย้อนว่า “กูไม่เชื่อ, กูต้องลบหลู่เพราะความบ้าคลั่งอย่างนี้มีแต่จะทำให้สังคมไทยเสื่อมทรุด”

“เรื่องอย่างนี้อยู่ที่ใครเชื่อหรือไม่เชื่อ, บังคับกันไม่ได้”

แต่สมาชิกวงสนทนาอีกคนบอกว่า “สังคมไทยไม่ต้องการให้ใครบังคับ แต่ถ้าเป็นเรื่องของกระแสและความงมงามละก้อ, ไม่ต้องมีใครบังคับก็จะกระโดดเข้าใส่...ผมว่าเรื่องนี้มันบอกอะไรเกี่ยวกับสังคมไทยหลายอย่าง...”

เพื่อนคนหนึ่งทะลุกลางปล้องว่า “มันบอกว่าสังคมไทยขาดการวิเคราะห์, ขาดวิจารณญาณและขาดที่พึ่งทางใจ”

สมาชิกอีกคนย้อนว่า “จะไปเอาจริงเอาจังกับมันทำไมเล่า....ถือว่าเป็นเรื่องสนุกไปวัน ๆ ก็แล้วกัน คนไทยชอบเรื่องสนุก, ไม่ชอบเรื่องเครียด...ทักษิณกับสุรยุทธ์ทำให้บ้านเมืองเครียดเกินไปแล้ว, มีเรื่องจตุคามรามเทพมาคั่นเสียบ้าง, ก็ไม่เห็นเสียหายอะไรนี่นา”

“ใครว่าไม่เสียหาย” สมาชิกเก่าแก่คนหนึ่งสวนทันควัน “มันทำให้คนข้างนอกมองว่าคนไทยนอกจากจะไม่สามารถแก้ปัญหาการเมืองภายในของตัวเองแล้ว, ก็ยังลุ่มหลงงมงายกับวัตถุมงคลเหมือนคนไม่มีทางออกทางอื่น...”

“เฮ้ย, เรื่องจตุคามรามเทพนี่เริ่มต้นด้วยคนมาเลย์กับสิงคโปร์แย่งกันซื้อก่อนไม่ใช่หรือ?” ใครคนหนึ่งเสริมให้เกิดประเด็นแยกย่อย

“ใช่, แต่คนมาเลย์กับสิงคโปร์ที่เริ่มต้นเรื่องนี้มีแค่หยิบมือเดียว แต่คนไทยแห่ตามทั้งประเทศเลย...” สมาชิกหน้าใหม่คนหนึ่งแทรกเข้ามาเพื่อยืนยันว่ามีตัวตนจริง

“ผมว่าคิดอย่างวิทยาศาสตร์, มันไม่น่าจะมีความเกรียวกราวได้ถึงขนาดนี้” คนอาวุโสสูงสุดแห่งวงสนทนาเกริ่นขึ้น, เพื่อพยายามจับประเด็นให้เข้าร่องเข้ารอยอีกครั้ง

“ทุกวันนี้, ใครเขาพูดถึงวิทยาศาสตร์กันเล่า, ท่านลุง” หนุ่มน้อยเพิ่งแตกพานวัย ๖๐ แย้งทันควัน, ไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่ลบหลู่เช่นกัน

ท่านผู้เฒ่ายิ้มอย่างใจเย็น...”กูไม่ได้พูดถึงการเมือง, กูหมายถึงเรื่องจตุคามรามเทพ...”

“นั่นแหละ, ท่านลุง...ถ้าสังคมไทยสนใจวิทยาศาสตร์และเหตุกับผล, เราก็ไม่ต้องมานั่งถกเถียงกันหน้าดำคร่ำเครียดอย่างนี้หรอก...”

“เอ้า” คนนั่งหัวมุมที่เงียบมานานเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงยินดีปนตื่นเต้น “ดีแล้วละท่านทั้งหลาย, ถ้าบ้านเมืองเรามีเหตุมีผล, พิจารณาทุกอย่างด้วยหลักวิทยาศาสตร์, มันก็หมดสนุกซิครับ...ที่เรามีเรื่องมาถกมาเถียงกันทุกวันในวงน้ำชานี่ก็มิใช่เพราะบ้านเมืองนี้มันเพี้ยน ๆ อย่างนี้หรือ?”

ความเงียบงันเข้ามาครอบคลุมวงสนทนาอยู่หลายวินาที...และแล้วทุกคนก็ยกถ้วยน้ำชาขึ้น, ต่างส่งเสียงออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายว่า

“ขอให้ความเพี้ยนจงเจริญ!”