พอเห็นข่าวว่าท่านผู้เฒ่าวัย ๗๑ ของญี่ปุ่นเป็นคนอายุสูงที่สุดในโลกที่สามารถปีนไปถึงสุดยอดของเทือกเขาเอเวอร์เรสท์, ผมก็เกิดอาการหัวใจฮึกเหิม...

ไม่ใช่ว่าจะไปปีนเขาสูงสุดของโลกเหมือนคัสซูเกะ ยานากิซาวา, คุณครูเกษียณผู้แข็งแกร่งและหาญกล้าผู้นี้นะครับ...แต่ฮึกเหิมว่าเรายังควรจะมีเรี่ยวแรงและแรงบรรดาลใจพอที่จะทำอะไรที่คึกคักมากกว่าที่เป็นอยู่

แม้ไม่ได้ปีนสูงถึง ๒๙,๐๓๕ ฟุต (๘,๘๕๐ เมตร) อย่างท่านผู้อาวุโสท่านนี้ แต่อย่างน้อย, ผมก็ควรจะทำอะไรที่ผาดโผนโจนทะยานได้มากกว่าเพียงแต่วิ่งจ๊อกกิ้งหรือว่ายน้ำในสระเท่านั้น

ต้องลองกระโดดจากหุบเหวที่เรียกว่า “บันจี้จัมป์” อันน่าหวาดเสียวหรือไม่ก็ไปปีนเขาที่กระบี่และพังงานอย่างที่เห็นฝรั่งมังค่าทำกันอย่างตื่นตาตื่นใจบ้าง

เพื่อนฝูงเตือนว่าอย่าได้ “ซ่า” ไปกว่านี้อีกเลย แต่หายใจไปเรื่อย ๆ ...กะว่าอยู่ไปถึงสัก ตอนอายุ ๑๒๐ ได้, ก็ถือว่าเป็นการผจญภัยครั้งใหญ่ของชีวิตแล้ว

แต่ผมไม่อาจจะพอใจเพียงแค่หายใจเข้าและหายใจออกอย่างมีสติที่เรียกว่า mindful breathing ตามแบบของท่านท่านพุทธทาสและหลวงปู่ติชนัทฮันห์เท่านั้น แต่ยังจะต้องเดินทางไปในจุดที่ควรแก่การศึกษาและค้นคว้า

ดังนั้นจึงเกิดแผนการเดินทางไปตาม “เส้นทางสายไหม” ของจีนและ “อจันตะ” ของอินเดียในปีนี้, ปีหน้าหรือปีต่อไปแล้วแต่ความสะดวกส่วนตัวและความพร้อมของลูกเมียและพรรคพวกที่พร้อมจะอดทนและสนุกสนานในขณะเดินทางกันได้

การเดินทางไกลนั้นไม่เพียงแต่จะเป็นการทดสอบความอดทนและการพร้อมจะเป็นเพื่อนร่วมการผจญภัยเท่านั้น แต่ยังเป็นการเผยธาตุแท้ส่วนบุคคลของเพื่อนร่วมทางได้อย่างดีอีกด้วย...มีนิสัยดี ๆ และไม่ดีอะไรก็จะได้เผยกันในช่วงที่ร่วมคณะกันนี่แหละ

ที่ผมว่าท่านผู้เฒ่ายานากิซาวาเป็นแรงบรรดาลใจนั้นก็เพราะท่านอายุ ๗๑ (ห่างจากผมแค่ ๑๐ ปี...สบายมาก) และทำสถิติเอาชนะเพื่อนร่วมชาติอายุ ๗๐ ที่ปีนถึงจุดสูงสุดของเทือกเขาเอเวอร์เรสท์เมื่อเดือนพฤษภาคม, ปีที่แล้ว

เฉือนกันแค่ปีเดียวก็ต้องถือว่าเป็นเรื่องใหญ่แล้ว เพราะคนเราเมื่อร่วงเข้า “วัยใกล้ร้อย” นั้น, ทุกเดือนทุกปีล้วนมีความสำคัญต่อการสร้างความมั่นใจใหม่ทั้งสิ้น

ท่านผู้เฒ่าที่เพิ่งพิชิตยอดเขาสูงสุดของโลกบอกว่าการปีนป่ายไปถึงจุดสูงสุดของโลกนั้นไม่ได้ลำบากลำบนอะไรมากมายนัก

“ขึ้นไปถึงที่จุดสุดยอด, ผมยังร้องเพลงได้เลย...” แกบอกผ่านสถานีโทรทัศน์ญี่ปุ่นหลังจากที่ได้รู้ว่าตัวเองได้ทำลายสถิติเพื่อนที่อ่อนวัยกว่าตัวเอง ๑ ปี

แกบอกว่าได้ปีนเขาเอเวอร์เรสท์จากด้านธิเบตกับคณะที่มีนักปีนเขาชาวนิวซีแลนด์และญี่ปุ่น

พอไปถึงจุดสุดยอด, ด้วยหัวใจพองโตและความภาคภูมิว่าได้สามารถทำตามความใฝ่ฝันตลอดชีวิตของตนเอง...แกก็อยู่บนนั้นนานประมาณ ๓๐ นาที...

“ผมดีใจมาก ๆ ที่ได้ไปถึงจุดสุดยอดของเทือกเขาเอเวอร์เรสท์...เพราะจากจุดนั้น, ก็ไม่มีอะไรทำแล้วนอกจากเดินลง....(ฮา)...”

ผมเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อน ๆ ฟังเสร็จก็เกิดความคิดว่าคณะของเราควรจะต้องวางแผนทำอะไรที่น่าตื่นเต้นกว่าการตั้งวงสนทนาการเมืองหรือจ๊อกกิ้งรอบ ๆ สวนลุมพินี

กลุ่มของผม (อายุใครต่ำกว่า ๖๐ ถือว่าเป็น “ทารก” ทีเดียวเชียว) มารวมตัวอาทิตย์ละสองวันเพื่อเล่นบาสเกตบอลซึ่งเป็นกีฬาที่เล่นกันมาตั้งแต่อยู่มัธยมต้น และทุกวันนี้ก็ยังพอจะมีเรี่ยวแรงที่จะวิ่งขึ้นลงสนามบาสเกตบอล...แล้วแต่แรงกดดันจากเพื่อนฝูง (ซึ่งส่วนใหญ่ก็คือการตะโกนต่อว่าต่อขานกันว่าทำไมจึงได้แต่กินแรงเพื่อนฝูงกันนัก)

ล่าสุดเมื่อพรรคพวกกลุ่มหนึ่งไปเที่ยวธิเบตมาด้วยการนั่งรถไฟสายเปิดใหม่, ก็วางแผนกันว่าจะจัดทัวร์ไปเที่ยวกันบ้าง แต่เมื่อเพื่อนกลับมารายงานว่าอาการขาดอ๊อกซิเจนที่ธิเบต (เพราะตั้งอยู่ที่สูง) นั้นไม่เอื้อต่อการเที่ยวให้สนุกเลย เพราะกินไม่ได้นอนไม่หลับและเกิดอาการอึดอัดขัดข้องตลอดเวลา

“อาการอย่างนี้เกิดกับบางคน...และฉันโชคร้าย...เกิดอาการไม่สบายตลอดหลายวันที่อยู่ที่นั่น...” เพื่อนบอก...เป็นการสารภาพว่าแม้จะเคยคุยเอาไว้ว่าแข็งแกร่งดั่งภูผาเพียงใด, พอเจอของจริงเข้าก็ยอมรับว่าเรื่องของร่างกายกับสภาพอากาศแปลก ๆ นั้นประมาทไม่ได้เป็นอันขาด

นี่ถ้าไปธิเบตยังต้องเผชิญกับสภาวะหายใจไม่สะดวกขนาดนี้, หากปีนสูงขึ้นไปถึงยอดเขาเอเวอร์เรสท์มิเป็นเรื่องหนักหนาสากรรจ์หรือ?

ผมยังไม่ได้ถามเพื่อนผู้ปากแข็งคนนั้น แต่พอจะเดาได้ว่าเขาจะตอบว่าอย่างไร

“เอาไว้, กูอายุ ๗๑ เหมือนท่านผู้เฒ่าญี่ปุ่นเมื่อไหร่, จะพิสูจน์ให้ดู....”

ผมไม่กล้าถามว่าเพื่อนจะ “พิสูจน์” อะไร...แต่รู้ว่าคงไม่ใช่ไปปักธงที่ยอดเขาสูงสุดของโลกเป็นแน่แท้

เพราะเพื่อนคนนี้ (รวมทั้งผมด้วย) กลัวความสูงเป็นยิ่งนัก
(ฮาหลายที)