ใครที่เป็นคุณพ่อคุณแม่และยังไม่เคยตื่นเช้ามานั่งดูรายการทีวีของเช้าวันเสาร์กับวันอาทิตย์ก็ควรจะได้ดูว่าลูกหลานของท่านได้ดูรายการอะไรบ้างที่เป็นความบันเทิงสร้างสรรค์ปัญญาของคนรุ่นต่อไป

ผมไม่ได้หมายถึงเรื่อง ratings ที่แยกแยะว่าเด็กกับผู้ใหญ่ควรจะดูรายการโทรทัศน์เช้าวันหยุดต่างกันหรือไม่อย่างไร และไม่ได้ต้องการจะหยิบประเด็นนี้ขึ้นมาถกเถียงเพราะที่ผ่านมาฟังแล้วไม่ต่างอะไรกับคนหูหนวกคุยกัน, เห็นสีหน้าทะมึงทึงใส่กันระหว่างฝ่ายต่าง ๆ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ยินจริง ๆ ว่าเนื้อหาสาระของการถกแถลงเพื่อนำไปสู่การปรับปรุงเนื้อหาของรายการโทรทัศน์จะไปถึงไหนกันได้บ้าง

ที่ผมนั่งดูรายการโทรทัศน์เช้าวันเสาร์กับอาทิตย์ก็เพราะอยากรู้ว่าเด็กไทยวัยน้อย ๆ ทุกวันนี้ได้ดูรายการอะไรบ้าง

เพราะผมเชื่อของผมเองว่าอนาคตของประเทศจะเป็นอย่างไร, สมองของคนไทยรุ่นต่อไปจะสู่กับของประเทศเพื่อนบ้านได้หรือไม่ให้ดูจากสิ่งที่เราป้อนให้เด็กอายุตั้งแต่ ๕ ขวบถึง ๑๕ ขวบในวันที่เขามีเวลานั่งอยู่หน้าจอทีวี (โดยที่พ่อแม่ตื่นสายหรือมัววุ่นอยู่กับการทำอะไรอย่างอื่น...ปล่อยให้รายการทีวีช่วยเลี้ยงลูกของตัวเอง)

รายการสำหรับเด็กเช้าวันหยุดมีการ์ตูนสั่งเข้าจากญี่ปุ่นและหนังจักร ๆ วงศ์ ๆ ของไทยเองโดยมีโฆษณาขนมขบเคี้ยวเป็นหลัก

มีใครบอกผมว่ามีรายการสร้างสรรค์สำหรับเด็กที่ผลิตโดยคนไทยที่เก่ง ๆ เหมือนกัน แต่ไปอยู่ตอนตีห้าหรือตีห้าครึ่งเสีย...ก่อนที่ใครต่อใครจะตื่นขึ้นมาดูได้เต็มหูเต็มตา

มีคนบอกผมว่าเคยมีรายการที่เด็กไทยเก่ง ๆ ฉลาดเฉลียวทำให้เด็กไทยด้วยกันเองได้ดูเหมือนกัน แต่รายการสร้างสรรค์เพื่อเยาวชนเหล่านั้นได้ล้มหายตายจากไปแล้ว เพราะความท้อแท้ของผู้ผลิตบ้าง, เพราะขาดโฆษณาเกื้อหนุนบ้าง, หรือเพราะผู้บริหารสถานีโทรทัศน์เองไม่ยอมให้เวลาเพราะการนำเข้าการ์ตูนต่างประเทศมาออกอากาศนั้นง่ายกว่า, ถูกกว่าและมีกำไรดีกว่า

ล้วนแล้วแต่เป็นเหตุผลที่ลงท้ายสรุปว่าเยาวชนไทยจะต้องเติบโตขึ้นภายใต้กติกาของทุนนิยมสุดขั้วที่เอากำไรเป็นตัวตั้งเท่านั้น

ทุนนิยมด้านดีในต่างประเทศก็มีให้เห็น และถ้าหาก “สั่งเข้า” รายการเด็กสร้างสรรค์ที่พิสูจน์แล้วว่าได้รางวัลทั่วโลกในแง่ของการทำให้เด็กได้รับความบันเทิงและสาระพร้อม ๆ กัน, ก็ย่อมจได้ประโยชน์กับสังคมเป็นส่วนรวมอย่างแน่นอน

ผมจำได้ว่าเคยมีสถานีโทรทัศน์หรือผู้ผลิตเจ้าหนึ่งนำเอา “Sesame Street” ของอเมริกา (รายการสอนภาษาให้เด็กเล็กด้วยการเล่านิทานและดนตรี) แต่ก็ “เอาตัวไม่รอด” ด้วยเหตุผลทางด้านใดไม่ปรากฏ...เป็นการยืนยันอีกครั้งว่า, เมืองไทยนั้นเมื่อเอา “ของดี ๆ” เข้ามามักจะไม่สามารถยืนหยัดอยู่ได้เพราะ “ของหาเงิน” จะเขี่ยของมีคุณภาพทิ้งไปทุกครั้ง

คนไทยไม่ได้มีความสามารถแพ้ใคร, ที่มีความสามารถในการผลิตรายการเพื่อเด็กให้ทั้งสนุกและมีสาระ, สร้างปัญญาและความบันเทิงได้พร้อม ๆ กันนั้นมีอยู่ถมไป, แต่เขาและเธอเหล่านั้นต้องเผชิญกับปัจจัยลบและอุปสรรคขวากหนามมากมายจนต้องหันไปทำอย่างอื่นเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง...ด้วยความท้อถอย, สิ้นหวังและไปเพิ่มประชากรกลุ่ม “ช่างมัน, ฉันไม่แคร์” อย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง

เชื่อเถอะว่าเมื่อเส้นทางนี้ตีบตันสำหรับคนรุ่นนี้, คนรุ่นใหม่ที่มีความกระตือรือร้นใฝ่ฝันที่จะทำรายการเด็กยอดเยี่ยมระดับประเทศ, ระดับภูมิภาคและระดับโลกก็จะไม่เกิดในเมืองไทย...แต่จะไปเกิดที่ประเทศเพื่อนบ้านอื่น ๆ ที่รัฐบาล, นักวิชาการ, เอกชนและสื่อสารมวลชนเขาเห็นความสำคัญของ “การผลิตสมอง” เพื่ออนาคตเพียงพอที่จะกระตุ้นให้เกิดการผลิตรายการวิทยุและและโทรทัศน์ที่สนองตอบความต้องการด้านการพัฒนาสมองได้

ผมยังแอบมีความหวังเล็ก ๆ ของผมว่าผู้บริหารสถานีโทรทัศน์รุ่นใหม่ในทุกระดับ (โดยเฉพาะที่มีลูกหรือหลานอายุตั้งแต่ ๕ ถึง ๑๕ ขวบหรือกำลังจะมีลูกหรือหลาน) จะจับมือกับผู้ผลิตรุ่นใหม่ที่มีความรู้ความสามารถและกระตือรือร้นด้วยการประสานกับนักธุรกิจรุ่นใหม่ (ที่ก็มีลูกและหลานอายุรุ่นราวคราวเดียวกันนี้) เพื่อสร้างมิติใหม่แห่งรายการโทรทัศน์เพื่อเด็กไทยอย่างคึกคัก

ผมจะไม่วิพากษ์อดีตและปัจจุบันเพราะต่างฝ่ายต่างมีเหตุผลที่จะทำหรือไม่ทำของตนเอง...แต่จะเรียกร้องวิงวอนให้คนรุ่นใหม่ของทุกวงการ (สื่อ, สังคม, ธุรกิจ, ผู้ผลิต, กลุ่มพ่อแม่ผู้ปกครอง, โรงเรียน เป็นต้น) จับมือกันครั้งประวัติศาสตร์เพื่อใช้สื่อให้เป็นประโยชน์กับ “อนาคตของประเทศ” อย่างแท้จริงเถิด

(เข้ามาร่วมแสดงความเห็นใน blog ของผมที่ www.oknation.net/blog/black ได้ตลอด ๒๔ ชั่วโมง)