วันก่อนเห็นข่าวท่านผู้เฒ่าสิงคโปร์ลีกวนยิวเรียกร้องให้เริ่มมองหา “ผู้นำรุ่นที่ ๔” ของประเทศเขาได้แล้ว, ก็หนีไม่พ้นภาพของการพยายามจะทำ “โคลนนิ่ง” คนรุ่นใหม่ตามอย่างรุ่นเก่าให้ได้มากที่สุด

เพราะเกาะเล็ก, ประชากรแค่ ๔ ล้านคนและหนุ่มสาวมักจะไม่ยอมแต่งงานกันในวัยอันควร, ความห่วงกังวลของผู้นำสิงคโปร์ก็คือการหา “กึ๋นรุ่นใหม่” มาทดแทนรุ่นเก่าให้ทันความต้องการโดยเฉพาะในภาวะที่โลกร้อนรุ่มด้วยเรื่องเศรษฐกิจ, การเมืองและการก่อการร้ายระหว่างประเทศที่สิงคโปร์ก็หนีไม่พ้นที่จะเป็นเป้าด้วย

ทำไมต้องเป็นท่าน “ผู้ใหญ่ลี” ตีกลองประชุมเรื่องนี้? ก็เพราะผู้นำรุ่นนี้ที่นำโดยลูกชายของเขาเองคือหลี่เสียนหลงนั้นเพิ่งจะเข้ารับตำแหน่ง แต่อายุก็ย่างเข้า ๕๐ ต้น ๆ แล้ว...ถ้าจะเตรียมคนรุ่นต่อไปก็ต้องใช้เวลาไม่น้อยกว่า ๒๐ ปีจากนี้ไป

ลีใช้คำว่า “head-hunt” เพื่อให้ได้มาซึ่งผู้นำรุ่นที่ ๔ ของเขา...แปลว่าจะต้อง “ล่าหัว” ให้ได้มา ไม่ใช่นั่งรอให้คนรุ่นใหม่ของเขาที่มีอยู่สัก ๓๐ เศษ ๆ ขณะนี้เดินเข้ามาสมัครเป็นสมาชิกพรรค People’s Action Party หรือ PAP เพื่อรับการฝึกปรือให้อยู่แถวหน้าของคณะรัฐมนตรีจากนี้ไปอีก ๑๕ หรือ ๒๐ ปี

ลีเชื่อในการ “ตามไล่ล่า” หาสมองในหมู่คนหนุ่มคนสาวนจากทุกวงการเพื่อจะชักชวน, หว่านล้อมและกดดันให้มาร่วมกระบวนการสร้างผู้ใหญ่รุ่นใหม่

ที่หายากเพราะคนเก่งของเขาทำงานเอกชนได้รายได้สูงกว่า, ความกดดันเรื่องไม่สามารถแสดงความเห็นคิดอย่างเสรีเรื่องการเมืองมีน้อยกว่า, และความเป็นตัวของตัวเองก็สูงกว่าการที่จะเข้าไปทำงานรัฐบาลหรือเข้าเป็นสมาชิกพรรครัฐบาลตั้งแต่อายุยังน้อย

ลีกวนยิวมองการเลือกตั้งใหญ่คราวหน้าในปี ๒๐๑๑ หรือขากนี้ไปอีกประมาณ ๔ ปี จึงต้องการจะเริ่มให้แมวมองตามหาคนคนในทุกวงการเพื่อจะได้เอาตัวมา “เข้าค่าย” การเมืองเสียก่อน...เพื่อว่าคนไหนที่หน่วยก้านดีจะได้เตรียมตัวลงสมัครรับเลือกตั้งในอีก ๔ ปีข้างหน้าเป็นจังหวะแรก

ลีบอกว่าช่วงเวลาแห่งการ “บ่มเพาะ” ให้นักการเมืองรุ่นใหม่มีความเก่งกล้าสามารถที่จะเป็นถึงรัฐมนตรีได้นั้นจะต้องใช้เวลาประมาณ ๔ สมัยหรือราว ๆ ๑๐ ปีเป็นอย่างน้อย

ลีคุยว่าสถานภาพของสิงคโปร์ที่อยู่ภายใต้การนำของคณะผู้นำอายุ ๔๐ และ ๕๐ ต้น ๆ นั้นกำลังเหมาะเจาะเพราะมีเสถียรภาพทางการเมืองดี, เศรษฐกิจไปได้สวย, และร้อยละ ๙๕ ของประชาชนมีที่อยู่อาศัยของตัวเอง โดยเน้นไปที่ยกมาตรฐานการศึกษาทุกระดับตลอดเวลาเพื่อเข้าเกณฑ์เดียวกับประเทศอื่น ๆ ในโลก
แต่ลีก็ยอมรับว่า “ช่องว่างรายได้” ระหว่างคนรวยกับคนจนนั้นสูงขึ้นจริง แต่รัฐบาลก็กำลังหาทางช่วยเหลือคนรายได้น้อยให้สามารถดูแลตัวเองให้ดีขึ้น

ปีนี้อายุกว่า ๘๐ แล้ว, ท่านผู้เฒ่าก็ยังทำหน้าที่เหมือน “คุณพ่อรู้ดี” มีตำแหน่งเป็น “รัฐมนตรีอาจารย์ใหญ่” หรือ Minister Mentor (ตำแหน่งในคณะรัฐมนตรีแต่เพียงแห่งเดียวในโลก)

ไม่ต่างไปจาก “หลงจู๊” เฝ้าหน้าร้านโชวห่วยที่แปลงสภาพเป็นซูเปอร์มาเก็ตมาช้านานแล้ว...

(เข้ามาร่วมแสดงความคิดเห็นได้ที่ blog ของผมที่ www.oknation.net/blog/black ได้ตลอด ๒๔ ชั่วโมง)