เห็นป้ายนี้วันก่อนแล้วก็ทำให้คิดถึงประโยคเด็ดของหลวงปู่ติช นัท ฮันห์, พระเซนแห่งเวียดนามที่มาเยี่ยมเยือนประเทศไทยเมื่อเร็ว ๆ นี้ด้วยการสอนให้พุทธศาสนิกชน “หายใจเข้า, หายใจออก” อย่างมีสติเพราะ “ปัจจุบันเป็นเวลาอันประเสริฐสุด” และ “ปาฏิหาริย์แห่งการตื่นรู้อยู่เสมอ”

และจำสุภาษิตจีนที่บอกว่า “วันทุกวันคือวันดี” (ญื่อญื่อสื้อเห่าญื่อ) ที่คุณโชติช่วง นาดอนเคยนำมาเขียนในหนังสือชื่อ “จิตคือพุทธะ”

ไม่ว่าชนชาติใด, ศาสนาใด, คนวัยใด, ต่างก็เชื่อเหมือนกันอย่างหนึ่งว่าชีวิตของคนทุกคนนั้นหากมองในแง่ดีแล้ว, ล้วนเป็นความสุขทั้งสิ้น

ติช นัท ฮันห์เคยเขียนไว้ว่า

ตื่นเช้าขึ้นมาวันนี้, ข้าฯยิ้ม
มีเวลาใหม่ ๆ ให้ตัวเองอีกถึง ๒๔ ชั่วโมง
ข้าฯขอตั้งปณิธานที่จะดำรงชีพอย่างเต็มที่ทุกขณะ
และขอมองดูสรรพสัตว์ด้วยดวงตาแห่งการุณยภาพ...

ฝรั่งพูดง่าย ๆ ว่า “Life is good” ซึ่งเป็นการบอกความหมายว่าชีวิตนี้ช่างดี, ช่างประเสริฐและน่าอภิรมย์ทุกนาที, ไม่ควรที่ใครจะทำให้จิตใจของตัวเองเศร้าหมองด้วยเรื่องใด ๆ เพราะมนุษย์ควรจะต้องสามารถกำหนดความคิดความอ่านของตนเองได้

คำว่า “วันทุกวันคือวันดี” ของจีนก็มีความหมายทำนองเดียวกัน...คุณโชติช่วง นาดอกเขียนไว้ตามแนวเซนในหนังสือเล่มนี้ว่ามนุษย์ไม่ควรจะปล่อยตัวปล่อยใจไปเรื่อย ๆ โดยไม่สนใจศึกษาธรรมะอันเป็นสัจธรรมของโลก

อย่างที่ท่านพุทธทาสได้สอนเอาไว้ว่าธรรมะก็คือการทำงานตามหน้าที่ของตัวเอง...ดังนั้น, มีชีวิตอยู่วันหนึ่งก็จงทำหน้าที่ของมนุษย์ไปวันหนึ่ง, มีชีวิตอยู่วันหนึ่งก็จงปฏิบัติธรรมไปวันหนึ่งเช่นกัน

พระอาจารย์เซนขึ้นเทศนาในวันปีใหม่ว่า

ปีทุกปีคือปีดี
วันทุกวันล้วนวันดี

คุณโชติช่วงถามว่าปีหมา, ปีหมู, ปีไก่ แตกต่างกันตรงไหน?

วันเป็นสมมติกาลส่วนหนึ่งของปี, ชั่วโมงเป็นสมมติกาลส่วนหนึ่งของวัน...นาทีและวินาทีล้วนเป็นสิ่งสมมติเกิดจากการเปรียบเทียบสัมพัทธ์ทั้งนั้น

เมื่อเข้าใจว่าวันทุกวันคือวันดี, เช้าตื่นนอนขึ้นมาย่อมแจ่มใส, พร้อมที่จะนำพาขันธ์ทั้งห้าเดินทางต่อไปให้ถึงฝั่งอสังขตธรรม (ธรรมอันมิได้ปรุงแต่ง)

ทำความรู้สึกได้เช่นนี้...น้ำก็จะใสสะอาดขึ้น, ต้นไม้ใบหญ้าก็จะเขียวขึ้น...และทุกลมหายใจเข้าออกก็จะช้าและลึกขึ้น

เพราะ Life is good และวันทุกวันคือวันดี

ซึ่งก็ไม่ได้ต่างไปจากที่พระพุทธเจ้าทรงสอนวิธีการ “ชนะทุกข์ทั้งปวง” นั่นคือการเข้าสู่ “ความว่าง” แห่งปัจจุบัน

ท่านพุทธทาสเคยอธิบายคำสอนของพระพุทธเจ้าเรื่องนี้ไว้ง่าย ๆ ชัด ๆ ว่า
“เธอจงดูโลกโดยความเป็นของว่าง มีสติทุกเมื่อเพื่อจะเห็นโลกโดยความเป็นของว่าง แล้วก็ถอนอัตตานุทิฏฐิ (คือความยึดมั่นว่าตัวว่าตน-ของตน) นั้นเสียอีกทีหนึ่ง แล้วมันก็ว่าง...”

ความว่างที่ว่านี้ก็คือความว่างจากทุกข์, ว่างจากกิเลส, ว่างจากการยึดถือว่ามีตัวตนนั้นคือพระพุทธ, พระธรรมและพระสงฆ์นั่นเอง

และความว่างที่ว่านี้ก็คือ “การอยู่กับปัจจุบันโดยไม่ห่วงหน้าพะวงหลัง” เกี่ยวกับความอยากได้, อยากเป็น, และอยากโน่นอยากนี่อีกต่อไป