เพราะพรรคร่วมรัฐบาลรุกหนักอย่างร้อนรนเรื่องแก้ไขรัฐธรรมนูญ, ความอึมครึมทางการเมืองก็บังเกิดขึ้นมาอีกระลอกหนึ่ง...และถ้ารองนายกฯด้านเศรษฐกิจของประเทศจะอ้างว่า “การเมืองทำให้บรรยากาศเศรษฐกิจแย่ลง” ก็ควรจะหันนิ้วที่ชี้ไปที่คนอื่นนั้นกลับมาหาตัวเอง

เพราะนักการเมืองที่อาสามาทำงานเพื่อชาตินั้นต้องรู้ว่าการผลักดันในสิ่งที่ถูกสังคมตั้งข้อสงสัยอย่างชัดเจนนั้นเป็นการก่อเงื่อนไขให้เกิดการเผชิญหน้าทางการเมืองที่มีผลส่งไปถึงด้านอื่น ๆ ของสังคมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หากพรรคพลังประชาชนได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบด้าน (ที่ไม่เกี่ยวกับพรรคฝ่ายค้านหรือกลุ่มก้อนการเมืองที่ขัดแย้งผลประโยชน์กับพรรครัฐบาล) ก็จะรู้ว่าไม่มีใครคัดค้านการเสนอแก้ไขรัฐธรรมนูญหากมีการใช้ “กระบวนการ” ที่โปร่งใส, ชัดเจนและไม่ใช่เป็นเพียงการใช้เสียงส่วนใหญ่ของตัวเองในสภาฯผลักดันในสิ่งที่พรรคของตนได้ประโยชน์เท่านั้น

บรรยากาศการ “เผชิญหน้า” เช่นนี้นำไปสู่เส้นทาง “ตีบตัน” ทางการเมืองและทำให้เกิดความคิดแผลง ๆ ที่จะหาทางออกจาก “มุมอับ” หรือ “กับดัก” นี้ในวิธีทางที่จะ “ฉีกรัฐธรรมนูญ” ฉบับนี้อย่างผิดกติกาเพื่อให้บรรลุเป้าหมายของฝ่ายมีอำนาจอยู่ในขณะนี้

ความคิดใด ๆ ที่จะใช้วิธี “นอกรัฐธรรมนูญ” โดยอ้างว่ารัฐธรรมนูญฉบับนี้มี “ที่มา” ที่ไม่ถูกต้องชอบธรรมเช่นกันย่อมหมายถึงการสร้าง “กับดัก” ใหม่ที่วุ่นวายและสับสนกว่าเดิม

ข่าวคราวเรื่อง “ปฏิวัติตัวเอง” เพื่อล้มกระดานการเมืองเพื่อสถาปนาตัวเองให้มีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดนั้นไม่ใช่ข่าวลือไร้แหล่งที่มาเสียเลยทีเดียว

และนั่นคืออันตรายของบ้านเมืองที่กำลังจะเกิดขึ้นหากกลุ่มคนที่กำลังดิ้นรนเพื่อจะเอาตัวเองหลุดรอดจากมาตรา ๒๓๗ และ ๓๐๙ มองว่าอาจจะแก้ไขรัฐธรรมนูญไม่ทันการที่จะปกป้องผลประโยชน์แห่งตน...และมุ่งไปรวมกลุ่มกับคนในเครื่องแบบบางคนบางกลุ่มเพื่อกระทำการล้มกระดานอีกรอบหนึ่ง

คล้าย ๆ จะบอกว่าถ้าคุณทำ ๑๙ กันยาฯได้, ฉันก็ทำเหมือนคุณได้...และนั่นคือความเหลวแหลกที่กำลังมาเยือนประเทศชาติหากความเคลื่อนไหวเช่นนี้กลายเป็นความจริงขึ้นมาเพราะความบ้าคลั่งที่จะต้องเอาอำนาจคืนให้ได้ไม่ว่าด้วยวิธีการใด

เพราะความชั่วสองหนไม่ได้ทำให้เกิดความถูกต้องหนึ่งหน

เสียงขู่เป็นทางการจากหัวหน้าพรรรพลังประชาชนและนายกรัฐมนตรีที่ชื่อสมัคร สุนทรเวชนั้นคือ “ถ้ายุบพรรคผม, ผมก็จะยุบสภา”

ใครจะฟังดูว่าเป็นการตอบโต้, ขู่เข็ญหรือหนทางของนักการเมืองจนตรอก, ก็ยังถือว่าเป็นการเล่นเกมที่อยู่ในกติกา, ใครจะชอบหรือไม่ชอบ, จะเห็นพ้องหรือไม่เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

แต่เสียงขู่ที่ไม่มีใครพูดออกมาให้ได้ยินในที่สาธารณะก็คือที่ออกมาจากบางส่วนบางมุมของกลุ่มอำนาจปัจจุบัน (ทั้งที่อยู่ในทำเนียบรัฐบาลและนอกทำเนียบรัฐบาล) ก็คือการล้มกระดานด้วยวิธีการ “ปฏิวัติตัวเอง” หรือวิธีการทำนองเดียวกันนี้ที่ไม่สนใจว่าจะเกิดความเสียหายต่อประเทศชาติเช่นไร

ใครที่กำลังคิดทางออกที่จะทำลายชาติไทยไปอีกนานแสนนานเช่นนี้, จงเลิกคิดเถิด

“นักการเมือง” คือคนที่คิดถึงการเลือกตั้งครั้งต่อไป, แต่ “รัฐบุรุษ” คือคนที่คิดถึงอนาคตของประเทศชาติ

นักการเมืองที่ใช้วิธีล้มกระดานเพื่อให้ตนมีอำนาจต่อไปนั้นคือ “คนขายชาติ” แน่นอน

หาทางออกด้วยการเลิกเผชิญหน้า, เลี่ยง “วิกฤตรัฐธรรมนูญ” รอบใหม่...และหาทางออกแก้ไขรัฐธรรมนูญด้วยการปรึกษาหารือเจ้าของประเทศโดยทั่วหน้ากันนั่นแหละคือทางออกที่จะประคับประคองบ้านเมืองให้หลุดพ้นจากภาวะตีบตันวันนี้ได้

(เข้ามาเกาะติดสถานการณ์ร้อน ๆ ได้ที่ www.suthichaiyoon.com ตลอด ๒๔ ชั่วโมง)