คนไทยไม่ควรจะแปลกใจกับข่าวที่ยืนยันโดยผู้ปกครอง (ผู้ไม่ประสงค์จะออกนาม แต่พร้อมจะออกเงิน) ว่าโรงเรียนดัง ๆ ในกรุงเทพฯและต่างจังหวัดยังเก็บค่า “แป๊ะเจี๊ยะ” กันอย่างมโหฬารอย่างที่เป็นข่าว (อีกครั้ง) ในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา

ขอย้ำว่าไม่ควรจะ “แปลกใจ” แต่ควรจะ “ตกใจ” เป็นอย่างยิ่ง

ไม่ใช่ตกใจเพียงเพราะราคา “เงินกินเปล่าใต้โต๊ะ” ของโรงเรียนเอกชนชื่อดังนั้นกระโดดไปที่ห้าแสนเท่านั้น, แต่ที่ควรจะตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือว่าไม่มีใครในบ้านเมืองนี้ทำอะไรกับปัญหานี้ได้มาหลายสิบปีแล้ว

เพราะบางคนบอกว่านี่คือ “สังคมแบบไทย ๆ”

เหตุที่ผมบอกว่าคนไทยควรจะตกใจกับปรากฎการณ์ในสังคมไทยที่ไม่ยอมหายไปเช่นนี้ก็เพราะ

๑. กระทรวงศึกษาบอกว่าตรวจอย่างละเอียดยิบแล้วไม่เจอว่ามีการเก็บเงิน “กินเปล่า” กันอย่างมากมายเช่นนั้นซึ่งแปลว่าเจ้าหน้าที่บ้านเมืองที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาโดยตรงยังไม่กล้ารับความจริงที่รู้กันทั้งบ้านทั้งเมือง
๒. แปลว่าความเลวร้ายและค่านิยมแห่งการคอร์รับชั่นในประเทศนั้นเริ่มต้นกันตั้งแต่ระดับอนุบาล, ประถม, และมัธยมแล้ว... ดังนั้น, จึงไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจที่คอร์รับชั่นในระดับชาติของเรามีแต่จะเสื่อมทรุดลงไปทุกวัน
๓. เยาวชนไทยเติบโตมาพร้อมกับความเข้าใจผิด ๆ ว่าการจะเติบใหญ่เป็นคนที่ “ประสบความสำเร็จ” นั้น, ผู้ปกครองจะต้องใช้เงิน “ซื้อ” โอกาสให้กับตนเอง...และใครที่ไม่มี “เส้นสาย” และ “เงินทอง” เช่นนี้ก็คือคนที่ล้มเหลว, ไม่มีอนาคตและเผลอ ๆ จะกลายเป็น “ชนกลุ่มน้อย” ในสังคมไทยอีกต่อไป
๔. ระบบการศึกษาของชาติล้มเหลวโดยสิ้นเชิงเมื่อปัญหาพื้นฐานของ “ความเสมอภาคแห่งโอกาส” ยังไม่อาจจะแก้ไขได้ เพราะแปลว่าเด็กดีและเก่งแต่ยากจนหรือพ่อแม่ไม่มีเงินทองที่จะจ่ายแป๊ะเจี๊ยะจะไม่มีโอกาสที่จะได้เรียนหนังสืออย่างดี...ซึ่งก็แปลว่า “มันสมอง” ของชาติในอนาคตจะมาจากคนใช้เงินแต่ไม่ได้ใช้ “กึ๋น” เท่านั้น
๕. ตอกย้ำอีกครั้งหนึ่งว่านักการเมืองไทยไม่มีความสามารถในการยกระดับของการศึกษาของประเทศโดยสิ้นเชิง เพราะนโยบายการศึกษาไม่เคยเป็นนโยบายหลักของพรรคการเมืองใด และนักการเมืองที่มาเป็นรัฐมนตรีศึกษาก็คือคนที่มีคุณภาพอันดับท้าย ๆ ของพรรคนั้น ๆ เพราะพรรคการเมืองไม่เคยแก่งแย่งที่จะมาเป็นรัฐมนตรีศึกษา
๖. เป็นความล้มเหลวของสังคมไทยโดยส่วนรวมร่วมกันเพราะประชาชนผู้มีสิทธิเลือกตั้งก็ไม่เคยวัดคุณภาพของนักการเมืองจากนโยบายด้านการศึกษาอย่างจริงจัง...จะเป็นเพราะไม่เห็นความสำคัญหรือเพราะสิ้นหวังก็สุดแล้วแต่

ไม่เห็นจะต้องแปลกใจเลยใช่ไหมครับว่าทำไมยิ่งวัน “ความสามารถในการแข่งขัน” ของไทยเรากับประเทศเพื่อนบ้านอื่น ๆ ก็ยิ่งแย่ลง

ดูตรงดัชนีค่าแป๊ะเจี๊ยะประจำปีนี่แหละ, จะรู้ได้ทันทีครับ

(เห็นด้วยหรือไม่ความคอลัมน์นี้, เข้ามาร่วมแสดงความเห็นหลากหลายได้ที่ www.oknation.net/blog/black ตลอด ๒๔ ชั่วโมง)